Με την ασφάλεια να κυριαρχεί ως αίτημα στον δημόσιο λόγο, επεκτεινόμενη μάλιστα σε πεδία όπου κάποτε η χρήση της ως έννοια θα θεωρείτο αδόκιμη (π.χ. διατροφική ασφάλεια), εύλογο είναι να υπάρχουν απαιτήσεις για αυξανόμενη αστυνόμευση. Τα κόμματα εξουσίας στις περισσότερες αναπτυγμένες χώρες συναγωνίζονται σε προτάσεις για ενίσχυση της αστυνόμευσης και των φορέων που την ασκούν, οι αστυνομικές υπηρεσίες έχουν εξαιρεθεί, στις περισσότερες περιπτώσεις, των πολιτικών λιτότητας και περιορισμού των προσλήψεων και των δαπανών, ενώ η υπόσχεση πολιτικών «νόμου και τάξης» πρωταγωνιστεί στις προεκλογικές εκστρατείες. Κυρίως, όμως, παρατηρούμε ότι ολοένα και περισσότερο τα κοινωνικά προβλήματα αντιμετωπίζονται ως προβλήματα που αφορούν την αστυνομία, πέραν της στενής έννοιας της καταπολέμησης της εγκληματικότητας. Από τα ενδοοικογενειακά προβλήματα έως τις εντάσεις που διαπερνούν το εκπαιδευτικό σύστημα, και από τη φτώχεια έως τις επιβαρυντικές για την υγεία συνήθειες και πρακτικές η αστυνόμευση βρίσκεται στο επίκεντρο, συνδυαζόμενη με επεκτάσεις του ποινικού κολασμού, με τις τελευταίες να γίνονται βασική μορφή αναγνώρισης ενός κοινωνικού προβλήματος.
Ωστόσο, υπάρχει και η άλλη πλευρά της διαρκούς ανάθεσης αυξημένου ρόλο στην αστυνομία, ιδίως σε χώρες όπως οι ΗΠΑ: η αύξηση της αστυνομικής βίας, συμπεριλαμβανομένων θανάτων. To μεγαλύτερο πρόσφατο μαζικό κίνημα στις ΗΠΑ, και μία από τις μεγαλύτερες κοινωνικές κινητοποιήσεις παγκοσμίως (15 έως 26 εκατομμύρια άνθρωποι συμμετείχαν σε κάποια κινητοποίηση) ήρθε ως αντίδραση στη δολοφονία ενός μαύρου αμερικανού, του Τζορτζ Φλόιντ, στα χέρια αστυνομικών. Αλλά και πιο πρόσφατα πάλι η Αμερική συγκλονίστηκε από τις δολοφονίες της Ρενέ Γκούντ και του Άλεξ Πρέτι από την αστυνομική δύναμη που έχει την αρμοδιότητα σύλληψης, κράτησης και απέλασης παράτυπων μεταναστών.
Συνήθως ως λύση προτείνεται η αναγκαία μεταρρύθμιση της αστυνομίας, με έμφαση στην αποτελεσματικότερη επικέντρωση στον ρόλο της και στις καλύτερες σχέσεις ανάμεσα σε αστυνομία και κοινωνία. Τι γίνεται, όμως, εάν το πρόβλημα δεν βρίσκεται στην αναποτελεσματικότητα ή ακόμη και παραβατικότητα της αστυνομίας, αλλά στον ίδιο τον πυρήνα της αντίληψης που θέλει την αστυνομία βασικό παράγοντα διαχείρισης των κοινωνικών προβλημάτων; Με αυτό το ερώτημα αναμετριέται ο καθηγητής κοινωνιολογίας στο Brooklyn College και στο CUNY Graduate Center Άλεξ Βιτάλε στο βιβλίο του «Αστυνόμευση τέλος» που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Σάλτο στη σειρά Κάλλιστος, σε μετάφραση του Παναγιώτη Ανδριόπουλου, πρόλογο της εγκληματολόγου Αναστασίας Τσουκαλά, και επίμετρο της δημοσιογραφικής ομάδας Manifold.
in.gr
