Πίστα μοτοκρός σε δημόσια δασική έκταση στη Νέα Μάκρη – Τι δείχνουν οι χάρτες πριν και μετά τη φωτιά του 2018
Η ύπαρξη πίστας μοτοκρός σε δημόσια δασική έκταση στη Νέα Μάκρη δεν αποτελεί νέο φαινόμενο, όπως προκύπτει από τη σύγκριση επίσημων χαρτογραφικών δεδομένων πριν και μετά τη φονική πυρκαγιά του 2018 στο Μάτι.
Σύμφωνα με δορυφορικές απεικονίσεις και αποσπάσματα από τον ψηφιακό χάρτη του Εθνικού Κτηματολογίου (gov.gr) των ετών 2015–2016, στην περιοχή απέναντι από τον οικισμό Προβάλινθος και πλησίον της Αμπελούπολης, επάνω από το στρατόπεδο Αγίου Ανδρέα, διακρίνονται ήδη από τότε χωμάτινες διαδρομές και σχηματισμοί που παραπέμπουν σε χρήση τύπου μοτοκρός, εντός δημόσιας δασικής έκτασης.
Την περίοδο εκείνη, η ύπαρξη πυκνής βλάστησης και δασικής κάλυψης περιόριζε τόσο την οπτική αναγνώριση της πίστας όσο και τη διάχυση του θορύβου προς τις γύρω κατοικημένες περιοχές. Ωστόσο, μετά την καταστροφική πυρκαγιά του 2018, η οποία έπληξε ανεπανόρθωτα την περιοχή και οδήγησε στην εθνική τραγωδία στο Μάτι, η εικόνα άλλαξε δραματικά.
Σήμερα, μέσα από σύγχρονες δορυφορικές εικόνες (Google Maps), η πίστα μοτοκρός είναι πλέον πλήρως ορατή από ψηλά, καθώς η απώλεια του δασικού όγκου αποκάλυψε με σαφήνεια τις χωμάτινες διαδρομές και τις παρεμβάσεις στο φυσικό ανάγλυφο. Το γεγονός αυτό δεν συνιστά νέα δραστηριότητα, αλλά ανάδειξη μιας προϋπάρχουσας κατάστασης, η οποία πλέον καθίσταται εμφανής λόγω της περιβαλλοντικής καταστροφής.
Σημειώνεται ότι η συγκεκριμένη περιοχή έχει κηρυχθεί αναδασωτέα μετά την πυρκαγιά του 2018 και αποτελεί τμήμα δημόσιας δασικής γης, γεγονός που καθιστά οποιαδήποτε χρήση για μη προβλεπόμενες δραστηριότητες – όπως η λειτουργία πίστας μοτοκρός – ασύμβατη με το ισχύον θεσμικό πλαίσιο προστασίας των δασών.
Η σύγκριση των χαρτών πριν και μετά τη φωτιά εγείρει σοβαρά ερωτήματα ως προς:
-
το χρονικό βάθος της δραστηριότητας,
-
την ανοχή ή μηχανισμούς ελέγχου των αρμόδιων αρχών διαχρονικά,
-
καθώς και το κατά πόσο έχουν ληφθεί μέτρα αποκατάστασης και προστασίας της αναδασωτέας έκτασης.
Η υπόθεση αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα, καθώς αφορά περιοχή που προσπαθεί ακόμη να επουλώσει τις πληγές της μετά από μία από τις μεγαλύτερες τραγωδίες στη σύγχρονη ελληνική ιστορία. Τα χαρτογραφικά δεδομένα λειτουργούν πλέον ως αδιάψευστο τεκμήριο, θέτοντας το ζήτημα όχι μόνο σε περιβαλλοντικό, αλλά και σε θεσμικό επίπεδο.
Το θέμα παραμένει ανοιχτό και αναμένεται να απασχολήσει τις αρμόδιες υπηρεσίες, καθώς η προστασία των δημόσιων δασικών εκτάσεων και η αποκατάστασή τους δεν μπορεί να εξαρτάται από το αν μια παράνομη δραστηριότητα ήταν ή όχι «ορατή» πριν από μια καταστροφή.
