Του Πέτρου Σαντ*
– Τι έγινε ρε Νικόλα αυτό το καΐκι του καπετάν Αυγουστή;
– Το έσπασε Παναγιώτη για να πάρει τα λεφτά από την Ευρωπαϊκή Ένωση.
– Όπως έσπασε ο Κώστας την «Μαρία». Τι σκαρί ήταν αυτό; Το βάραγε το σφυρί και δεν έσπαγαν τα ξύλα. Τα βαθικά του ήταν μεγαλύτερα από τα έξαλα. Φοβερό καΐκι.
– Έτσι έσπασε και ο Στράτης τον «Πανορμίτη» κάτω στην Μάνη. Με την τσάπα. Φοβερό καΐκι και αυτό. Φαρδύ, ταξιδιάρικο. Έσχιζε τα νερά του Μεσσηνιακού. Κι αν έχει φουρτούνες εκεί κάτω.
Κάπως έτσι οδεύουμε προς το αύριο, αφήνοντας πίσω μας τον ιδρώτα και το αίμα των προγόνων μας να πάει χαμένο. Αβέρτοι πάντα, απλόχερα κερνάμε, σαν να μην έχει τελειωμό το βιος μας, ο πολιτισμός μας, η κουλτούρα μας, η παιδεία, η ηθική, οι αξίες. Σαν να τελειώνει ο χρόνος σύντομα και εμείς χωρίς αύριο, παίζουμε ρέστα με τις τελευταίες μας ζαριές. Σαν να είμαστε η τελευταία γενιά των Αθηνών.
Μήπως επιθυμούμε την αυτοκαταστροφή ενστικτωδώς; Μήπως βαθιά χαραγμένες μέσα μας οι μνήμες του μύθου του Φοίνικα, προσπαθούν να ξεπλύνουν τη ντροπή αυτών που πράξαμε και ζούμε ως Έθνος και ακούσια ταξιδεύουμε προς τον γκρεμό; Μήπως έχουμε χάσει πλέον το δρόμο μας αφού από την ολιστική θεώρηση της Πολιτείας, του Ήθους, της Κοινωνίας μέσα από τα συγγράμματα των Αρχαίων προγόνων μας, πέρασαν 2000 χρόνια συνεχούς προσπάθειας υποδούλωσης αυτού του πνεύματος που φώτισε για μία στιγμή την αιωνιότητα και μήπως τελικά γεράσαμε ως λαός, κουραστήκαμε να παλεύουμε ως Έθνος, μικρύναμε, συνθλιβήκαμε από την «Παγκοσμιοποίηση», την «αμερικανιά», το «μοντέρνο» το «political correct» και όλη αυτή την σχολή της υποκρισίας του δήθεν και του πρέπει;
Το αεροσκάφος πετάει με τις αναθυμιάσεις από τα ρεζερβουάρ.
Στον μικρόκοσμο του Γαλατικού μας χωριού τα πράγματα είναι ακριβώς έτσι. Τα ερωτήματα παραμένουν αλλά δυστυχώς με ελάχιστα ευήκοα ώτα αφού οι ίδιες φιγούρες κατάφεραν να διοικούν είτε στο προσκήνιο είτε στο παρασκήνιο, μοιράζοντας απλόχερα μετριότητα, υποκρισία, κακή οργάνωση, έλλειψη στρατηγικής και σχεδιασμού. Η απερχόμενη Διοίκηση μαζεμένη στο καβούκι της, σύσσωμα συστρατευμένη πίσω από έναν αλαζόνα, αυταρχικό εγωπαθή «Αρχηγό» αφού ευαγγελίστηκε τα μεγάλα έργα του Προαστιακού και της Αττικής Οδού, απογυμνώθηκε με την δημοσιοποίηση της μελέτης περιβαλλοντικών επιπτώσεων της ΜΕΒΑ μετά τις εκλογές, υπονοώντας λίγο – πολύ ότι «σας την έφερα» (προφανώς όχι την μελέτη), μία μελέτη χαρτοπόλεμο (ακόμα έχουμε αποκριές) μία μελέτη που ξεσκέπασε το πολιτικό ήθος της παράταξης, ένα πολιτικό ήθος που προσωπικά με βρίσκει αντίθετο (ποτέ δεν ήμουν οπαδός του φασισμού) και ήταν μαζί με τα ψέματα και την αμετροέπεια του «αρχηγού» ο λόγος που αποχώρησα. Φυσικά και δεν περίμενα ένας δικτάτορας να πραγματοποιήσει εκλογές, όπως δεν περίμενα οι πολιτικοί του «λακέδες» να βγουν και να υπερασπιστούν την δημοκρατία και τις διαδικασίες της. Είναι όλοι τους ίδιοι και για αυτό και είναι μία ομάδα.
Αναφορικά με την νέα διοίκηση, αυτή έχει πολύ δρόμο μπροστά της. Έχει σαν κύριο μέλημα να βρει τα «πατήματά» της, να προσπαθήσει να ενώσει τα στελέχη και τις δυνάμεις της. Μην ξεχνάμε ότι προέρχεται από δύο διαφορετικές παρατάξεις που κάθε μία ίσως έχει διάφορες «τάσεις» εντός της. Έχει να αντιμετωπίσει το μεγάλο πρόβλημα του Στρατηγικού Σχεδιασμού της Πόλης, της εύρεσης κονδυλίων για υλοποίηση έργων και δράσεων, την καθημερινότητα και φυσικά τα τεράστια προβλήματα των «δασικών οικισμών» που όπως πάντα οι προηγούμενοι κρύβουν κάτω από το χαλί για τους επόμενους. Η καθημερινότητα μπορεί να φαίνεται απλή υπόθεση αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι καθόλου δεδομένου ότι αφορά ευρύ φάσμα διαδικασιών, πεδίο καινοτομίας, έχει ευκαιρίες εξέλιξης και η Ευρωπαϊκή Ένωση δαπανά μεγάλα ποσά για την ενίσχυση της περιφέρειας με άξονα ανάπτυξης την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Τρανό παράδειγμα η πόλη της Καλαμάτας που έχει ενταχθεί σε ένα μεγάλο πρόγραμμα χρηματοδότησης μαζί με άλλες πόλεις της Ευρώπης, με στόχο την ενεργειακή αναβάθμιση και την κατάκτηση των στόχων του 2050 έως το έτος 2030 ώστε μέσα από αυτή την επίτευξη να γίνουν πιλότοι για τις υπόλοιπες πόλεις.
Οι βάσεις για μία Ελληνική κοινωνία έχουν γραφτεί δύο χιλιετίες πριν. Αυτά περί δούλων και ελεύθερης σκέψης χωρίς άγχος την εποχή του Πλάτωνα και του Σωκράτη είναι θόρυβος στην ουσία της πληροφορίας. Στο χέρι μας είναι να κινηθούμε ως άνθρωποι πάνω σε δρόμους που προάγουν το σύνολο και να διδαχθούμε από παραδείγματα όπως αυτό του αείμνηστου Κωνσταντίνου Αποστολίδη (που πρόσφατα εγκατέλειψε τον μάταιο τούτο κόσμο αφήνοντας μία μεγάλη παρακαταθήκη στις επόμενες γενιές). Ας ελπίσουμε σε μία πραγματικά «Καθαρή Δευτέρα».
*Αγρονόμος Τοπογράφος, Μηχανικός ΕΜΠ, ΜΒΑ, IPMA-C
Εφημερίδα Polis
