Κοντά τέσσερα χρόνια πίσω: έφευγε το καλοκαίρι του ’21 και έμπαινε ο Σεπτέμβριος. Τα media της εποχής διαγκωνίζονταν στο ποιο θα χρησιμοποιήσει τον πλέον ευφάνταστο τίτλο, ποιο θα κάνει τους ωραιότερους σχηματισμούς από παίκτες στο γρασίδι και πάνω απ’ όλα ποιο θα χωρέσει μέσα σε μια ενδεκάδα όλους τους ποδοσφαιριστές-αστέρες που διέθετε τότε η Παρί Σεν Ζερμέν. Ο Αλ Κελαϊφί είχε ανοίξει για τα καλά το πορτοφόλι και δεν λογάριαζε τίποτα. Μέσι, Εμπαπέ, Νεϊμάρ στην επίθεση.
Αλλά τι θα γίνονταν ο Ικάρντι, ο Βεράτι και ο Ντι Μαρία; Ο Βαϊνάλντουμ στα χαφ άφηνε το μυαλό να γεμίζει με υποσχέσεις και ο Ράμος στα μετόπισθεν έκανε αρκετούς να χαμογελούν γιατί γνώριζε τον τρόπο να φτάνει στο τρόπαιο του Τσάμπιονς Λιγκ. Αφήστε που έβλεπες στο ρόστερ και τους Παρέδες, Ερέρα, Ντοναρούμα, Μαρκίνιος, Χακίμι όπως και αρκετούς άλλους. Μπορούσε κάποια ομάδα να θέσει νοκ άουτ εκείνη την Παρί που ζητούσε εκδίκηση για τον χαμένο ημιτελικό από τη Σίτι αλλά και να ξεπεράσει τον τελικό που την πλήγωσε απέναντι στη Μπάγερν; Κι όμως, αυτή η δήθεν (όπως αποδείχθηκε) υπερομάδα, εκτροχιάστηκε. Ο Ποτσετίνο δεν γινόταν να διαχειριστεί με επάρκεια τέτοιες προσωπικότητες.
Το πουλόβερ ξηλώθηκε. Τα βαριά συμβόλαια αποχώρησαν. Ισως ο Ελ Κελαϊφί να απογοητεύτηκε αλλά και πάλι έριξε χρήμα στην αγορά. Με έναν άλλο τρόπο. Πόνταρε στα νιάτα. Ψήφισε κίνητρο. Όχι ξεζουμισμένους ποδοσφαιριστές, αλλά διψασμένους για επιτυχία, αδηφάγους στον αγωνιστικό χώρο, κυρίως το Σαββατόβραδο στον τελικό του Μονάχου, απέναντι σε μια Ιντερ που έμοιαζε με την τότε Παρί. Οι πολύπειροι που δεν τρέχουν είναι αδύνατο να κρατήσουν όσους πολεμούν με το μαχαίρι στα δόντια.
Τώρα, ο πλανήτης έμαθε για τα καλά όχι τον Ντοναρούμα, τον Χακίμι και τον Μαρκίνιος (αυτοί έμειναν από εκείνη την έκδοση των Παριζιάνων), ούτε τον «πολύ» Κβαραχτσέλια. Γνώρισε όμως το ταλέντο και την αποτελεσματικότητα όλων των άσων που έκαναν τους βετεράνους της Ιντερ να δείχνουν πολλές ταχύτητες πίσω. Και έδωσαν μαθήματα ποδοσφαίρου και νοοτροπίας, γιατί ουδέποτε στο παρελθόν έχουμε δει από ομάδα να κυνηγά τρίτο , τέταρτο και πέμπτο γκολ ενώ όλα έχουν κριθεί υπέρ της. Ασυμβίβαστοι παίκτες και με φλόγα στην ψυχή.
Όπως άλλωστε και ο Λουίς Ενρίκε. Ο ικανός προπονητής που μετά το Βερολίνο (2015) πανηγύρισε Τσάμπιονς Λιγκ και στο Μόναχο. Η Γερμανία σαφέστατα του ταιριάζει…
