Κάποτε, πολύ παλιά, τα τραγούδια της Eurovision είχαν κάτι που επέμενε να μένει. Μια μελωδία, μια ερμηνεία, έναν στίχο, μια στιγμή που την θυμόσουν την επόμενη μέρα χωρίς προσπάθεια. Κάποτε, τραγουδιστές έκαναν καριέρα μετά τη Eurovision.
Το φετινό μας τραγούδι, όσο κι αν προσπάθησε να εντυπωσιάσει, μου έδωσε την αντίθετη αίσθηση. Πολλή εικόνα, πολλή κίνηση, μεγάλη σκηνική ένταση, αλλά ελάχιστη μουσική ουσία για να κρατηθείς από κάπου. Δεν υπήρχε εκείνη η μελωδική γραμμή που να σε ακολουθεί μετά το τέλος, ούτε ένας στίχος που να ζητά να τον ξανακούσεις.
Και το performance, αν και δουλεμένο, έμοιαζε κάποιες στιγμές περισσότερο με ψηφιακό θέαμα ή καρτούν παρά με μια ερμηνεία που γεννιέται πραγματικά πάνω στη σκηνή. Σαν όλα να είχαν σχεδιαστεί για να συμβαίνουν ταυτόχρονα, από φόβο μήπως υπάρξει έστω και ένα δευτερόλεπτο σιωπής. Ακόμη και το τελευταίο, πιο μελωδικό κομμάτι του τραγουδιού, εκεί όπου ίσως μπορούσε να ανασάνει και να αφήσει κάτι πιο ανθρώπινο, χάθηκε μέσα στη γενικότερη παραζάλη που είχε προηγηθεί.
Βέβαια, αν το σκεφτεί κανείς πιο γενικά, και δει τη μεγάλη εικόνα, ίσως αυτό να είναι και το πιο παράξενο σημάδι της εποχής μας: ότι συχνά μπερδεύουμε τον θόρυβο με το αποτύπωμα. Όμως ένα τραγούδι δεν γίνεται σημαντικό επειδή αναβοσβήνουν γύρω του εικόνες· γίνεται σημαντικό όταν μπορεί να σταθεί μόνο του.
Και φοβάμαι πως αν το ίδιο τραγούδι, το ακούγαμε τυχαία ένα βράδυ στο ραδιόφωνο, χωρίς τα φώτα και τα εφέ της σκηνής, δύσκολα θα μέναμε στον ίδιο σταθμό μέχρι το τέλος. Και μέσα σε όλα αυτά, ο ίδιος ο ερμηνευτής μοιάζει να κουβαλά πάνω του το βάρος μιας αποτυχίας που δεν του ανήκει ολοκληρωτικά. Μιας εικόνας και κάποιων προσδοκιών που χτίστηκαν γύρω του από άλλους, πολύ πριν ανέβει ο ίδιος στη σκηνή.
Γιατί μπορεί κανείς να διαφωνεί με το τραγούδι, με τη σκηνική προσέγγιση ή με το συνολικό αποτέλεσμα, αλλά δύσκολα μπορεί να αμφισβητήσει ότι, ο προ μερικών ημερών τραγουδιστής του δρόμου, έδωσε πάνω στη σκηνή της Eurovision, το εκατό τοις εκατό των δυνατοτήτων του. Και ίσως αυτό να είναι τελικά το πιο άδικο κομμάτι μιας τέτοιας βραδιάς: όταν η απογοήτευση καταλήγει να βαραίνει περισσότερο εκείνον που προσπάθησε περισσότερο από όλους. Τώρα θα αναρωτηθεί κανείς, το κομμάτι που κέρδισε ήταν καλύτερο; ίσως όχι…. όμως ας λάβουμε υπόψη ότι τώρα είναι διαφορετικές οι πολιτικές συγκυρίες με ότι αυτό μπορεί να συνεπάγεται……
ΚΑΣΣΑΝΔΡΑ
