Η Άννα Ραφτοπούλου ξεμπροστιάζει τον βάλτο της ανικανότητας στον Δήμο Σπάτων – Αρτέμιδας και αναδεικνύει το αυτονόητο, το δικαίωμα των πολιτών στο νερό – και στην αξιοπρέπεια
Μια δεκαετία χαμένη, ένας δήμος στον πάτο
Ο Δήμος Σπάτων – Αρτέμιδας δεν είναι απλώς ένας παρατημένος Δήμος. Είναι ο ορισμός του πώς μια διοίκηση μπορεί να μετατρέψει έναν ευλογημένο τόπο – με παράκτιο μέτωπο, ιστορικό βάθος και αυξημένες ανάγκες – σε υπόδειγμα στασιμότητας, ανεπάρκειας και αδιαφορίας. Τα τελευταία δέκα χρόνια, η δημοτική αρχή Μάρκου επέλεξε να διαχειρίζεται αντί να σχεδιάζει, να καλύπτει αντί να λύνει και να σιωπά εκεί που όφειλε να συγκρουστεί.
Απέναντι σε αυτή την υποβάθμιση, μία φωνή ξεχώρισε, της Άννας Ραφτοπούλου. Δεν φοβήθηκε τη σύγκρουση, δεν βολεύτηκε στη σιωπή και δεν δίστασε να αναλάβει το βάρος της αλήθειας. Μεθοδικά, σταθερά και με τεκμηρίωση, ανέδειξε προβλήματα, άσκησε έλεγχο και πρότεινε λύσεις – ακόμα κι όταν η πλειοψηφία την ήθελε απλώς απούσα.
Η ύδρευση ως σύμπτωμα κατάρρευσης
Η τοποθέτησή της στη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου στις 26 Ιουνίου αποκάλυψε για άλλη μια φορά τη γύμνια της διοίκησης. Το ζήτημα της ύδρευσης – βαθιά καθημερινό και ανθρώπινο – αποτυπώνει με σαφήνεια το μέγεθος της αποτυχίας. Καθυστερημένοι λογαριασμοί, φουσκωμένες χρεώσεις, λάθη, παραλείψεις, ελλιπής ενημέρωση και τεχνικές αδυναμίες.
Η πολιτική τιμολόγησης τιμωρεί τους αδύναμους. Οι καταναλωτές καλούνται να πληρώσουν υπέρογκα ποσά ετησίως, εξαιτίας μιας καταμέτρησης που γίνεται άπαξ τον χρόνο. Τα υδρόμετρα – προγραμματισμένα να αντικατασταθούν με ψηφιακά κόστους 250 ευρώ – κινδυνεύουν να μετατραπούν σε εφιάλτη για τα φτωχότερα νοικοκυριά, ενώ η συσσώρευση οφειλών στα ρολόγια γίνεται τροχοπέδη για κάθε προσπάθεια μετακόμισης ή μίσθωσης κατοικίας. Και μέσα σε όλα αυτά, η Δημοτική Αρχή συνεχίζει να παρουσιάζει μια «βελτιωμένη εικόνα». Εικόνα που δεν βλέπει κανένας δημότης – μόνο οι εμπνευστές της.
Ραφτοπούλου: Με σχέδιο, με προτάσεις, με θάρρος
Η Άννα Ραφτοπούλου δεν περιορίστηκε στην καταγγελία. Με υπευθυνότητα και πολιτική ωριμότητα παρουσίασε μια δέσμη ουσιαστικών παρεμβάσεων:
- Διμηνιαία τιμολόγηση, για να περιοριστεί ο αιφνιδιασμός των υπέρογκων ποσών.
- Ρύθμιση χρεών και προστασία ενοικιαστών, με ξεκάθαρη διαδικασία αποσύνδεσης οφειλών από τον χρήστη.
- Ηλεκτρονική πλατφόρμα ενημέρωσης κατανάλωσης, ώστε ο κάθε πολίτης να έχει εικόνα της χρήσης και των χρεώσεων του.
- Αναθεώρηση της πολιτικής χρέωσης, ώστε να πάψει να επιβαρύνεται δυσανάλογα όποιος καταναλώνει λιγότερο.
- Ταχύτερη αντιμετώπιση τεχνικών βλαβών, ώστε να μην μένουν περιοχές χωρίς νερό επί ώρες ή ημέρες.
Προτάσεις απλές, εφικτές, με σεβασμό στον πολίτη. Σε πλήρη αντίθεση με τη νοοτροπία απραξίας και ωραιοποίησης της σημερινής διοίκησης.
Η Αρτέμιδα και τα Σπάτα διψούν – όχι μόνο για νερό, αλλά για αλλαγή
Όταν ένας δημότης καλείται να πληρώνει λογαριασμούς που δεν μπορεί να ελέγξει, όταν η καθημερινότητά του καθορίζεται από βλάβες, διακοπές και γραφειοκρατικές παραλείψεις, τότε το πρόβλημα δεν είναι μόνο τεχνικό. Είναι πολιτικό.
Ο Δήμος δεν μπορεί να συνεχίζει να λειτουργεί σαν να βρίσκεται στη δεκαετία του ’90. Δεν μπορεί να αποτυγχάνει στη βασική του αποστολή, δηλαδή την εξυπηρέτηση του δημότη. Η ύδρευση είναι το σύμπτωμα. Το πρόβλημα είναι βαθύτερο, μια διοίκηση που δεν βλέπει, δεν ακούει, δεν απαντά.
Όχι άλλα χαμένα χρόνια – Όχι άλλη αυταπάτη
Κάποτε θα πρέπει να ειπωθεί το αυτονόητο. Δεν είναι όλα όσα φαίνονται, αθώα ή αληθινά. Δεν είναι όλες οι δηλώσεις ειλικρινείς. Ούτε όλες οι εικόνες πραγματικές. Η κανονικότητα που σερβίρεται από τη σημερινή δημοτική αρχή είναι ένα κατασκεύασμα επικοινωνίας. Πίσω του, υπάρχει μια κοινωνία που αγκομαχά, μια καθημερινότητα που φθείρει, ένας δήμος που υποχωρεί αντί να προχωρά.
Και η ευθύνη δεν βαραίνει μόνο εκείνους που διοικούν, αλλά και εκείνους που αποδέχονται σιωπηλά αυτή την πραγματικότητα. Όσους συνήθισαν τις χαμηλές προσδοκίες, όσους έπαψαν να ελπίζουν, όσους πείστηκαν πως «έτσι είναι τα πράγματα».
Μα δεν είναι έτσι. Δεν πρέπει να είναι έτσι. Οι κάτοικοι των Σπάτων και της Αρτέμιδας δεν γεννήθηκαν για να ζουν σε έναν Δήμο χωρίς προοπτική. Δεν αξίζουν να μετρούν τις σταγόνες του νερού τους και τα λάθη των λογαριασμών. Δεν αξίζουν την ταλαιπωρία και την κοροϊδία.
Αξίζουν καλύτερες μέρες. Και αυτές οι μέρες δεν θα έρθουν μόνες τους. Θα έρθουν όταν η σκέψη ξεφύγει από τη συνήθεια, όταν το βλέμμα στραφεί στο ουσιαστικό, όταν η κρίση νικήσει τη σιωπή.
Το νερό δεν είναι πολυτέλεια. Είναι καθρέφτης της ποιότητας ζωής. Κι αυτή, δεν μπορεί άλλο να μένει θολή.
Εφημερίδα Polis
