Ραφήνα: Η μεγάλη ανάσταση των «εξαφανισμένων» αντιδημάρχων
Αντιδήμαρχοι που επί ημέρες δεν σήκωναν τηλέφωνα, δεν απαντούσαν σε μηνύματα, δεν είχαν ούτε παρουσία ούτε αντικείμενο — αλλά ο μισθός έμπαινε κανονικά σαν τις δόσεις του ΕΝΦΙΑ — τώρα αναγεννήθηκαν. Ξέρεις… αυτοί που μέχρι χθες δεν ήξεραν ούτε πού πέφτει το δημαρχείο χωρίς GPS, σήμερα είναι οι καλύτεροι…
Είναι εντυπωσιακή η ταχύτητα της μεταμόρφωσης. Άνθρωποι που είχαν εξαφανιστεί από κάθε δημόσια συζήτηση, που λειτουργούσαν σαν δημόσιοι υπάλληλοι σε μόνιμη άδεια άνευ αντικειμένου, σήμερα κάνουν δηλώσεις, κοινωνικές παρεμβάσεις και δημόσιες σχέσεις με ύφος σωτήρα της πόλης.
Και ξαφνικά… σηκώνουν και τηλέφωνα.
Βέβαια, η δημοσιογραφία δεν είναι μόνο φωτογραφίες με μικρόφωνο και βαρύγδουπες αναρτήσεις περί «αλήθειας». Δεν είναι να θυμάσαι την ύπαρξη κάποιων ”ανύπαρκτων” μόνο όταν αλλάζουν οι συσχετισμοί ή όταν μυρίζεσαι δημόσια σχέση ή κανένα διαφημιστικό πακέτο.
Γιατί ο κόσμος θυμάται.
Θυμάται ποιοι ήταν παρόντες όταν δεν υπήρχε φως κάμερας. Ποιοι έτρεχαν χωρίς χορηγό και χωρίς δημόσιες αγκαλιές. Και θυμάται επίσης ποιοι έκαναν καριέρα στο απόλυτο τίποτα, επιβιώνοντας επαγγελματικά σαν γλάστρες με Wi-Fi.
«Εν τη παλάμη και ούτω βοήσωμεν».
Δηλαδή όλα μπροστά μας. Χωρίς φίλτρα. Χωρίς προσχήματα. Γιατί όταν κάποιος θυμάται τη δημοσιογραφία μόνο όταν φυσάει ούριος άνεμος, τότε δεν υπηρετεί την ενημέρωση. Υπηρετεί απλώς την προσωπική του επιβίωση.
Και αυτό, όσο κι αν πλασάρεται αλλιώς, φαίνεται από χιλιόμετρα.
ΝΤΡΟΠΗ.
Κατερίνα Τράση
