Τα 22α Αραφήνεια πέρασαν πλέον στην ιστορία. Και άφησαν πίσω τους κάτι πολύ μεγαλύτερο από αγώνες. Άφησαν εικόνες. Χαμόγελα παιδιών. Γονείς συγκινημένους. Μικρούς αθλητές να στέκονται για πρώτη φορά στον βατήρα. Παιδιά που φόρεσαν στο στήθος τους το πρώτο μετάλλιο της ζωής τους.
Για κάποιους ήταν απλώς μια διοργάνωση. Για όσους ήταν εκεί, όμως, ήταν κάτι πολύ περισσότερο. Ήταν η απόδειξη πως ένας τόπος μπορεί ακόμη να παράγει αθλητισμό, μνήμες, συνέχεια και ελπίδα.
Το Δημοτικό Κολυμβητήριο Ραφήνας έμοιαζε με έναν μικρό παράδεισο. Περίπου 300 παιδιά από όλη την Αττική γέμισαν τις διαδρομές της πισίνας με φωνές, αγωνία, ενθουσιασμό και όνειρα.
Για πολλά από αυτά τα παιδιά, τα 22α Αραφήνεια δεν ήταν απλώς ένας ακόμη αγώνας. Ήταν η πρώτη μεγάλη στιγμή της αθλητικής τους ζωής. Το πρώτο μετάλλιο που φόρεσαν στο στήθος τους. Η πρώτη φορά που άκουσαν το όνομά τους από τα μεγάφωνα και κοίταξαν χαμογελώντας τους γονείς τους στις κερκίδες.
Και ίσως τελικά αυτές να είναι οι σημαντικότερες νίκες. Οι στιγμές που μένουν για πάντα χαραγμένες στη μνήμη παιδιών και οικογενειών. Δεν ήταν λίγοι μάλιστα οι γονείς και οι προπονητές ομάδων από όλη την Αττική που χαρακτήρισαν τη διοργάνωση μοναδική, τονίζοντας πως τα Αραφήνεια είναι από εκείνους τους αγώνες που κάθε χρόνο περιμένουν με ανυπομονησία να ξαναζήσουν.
Και κάπου εκεί βρισκόταν η μεγαλύτερη ίσως εικόνα της ημέρας. Γιατί τα Αραφήνεια δεν τα “έτρεξαν” κάποιοι επαγγελματίες διοργανωτές. Τα υλοποίησαν παιδιά του ίδιου του συλλόγου. Παιδιά που μεγάλωσαν μέσα σε αυτή την πισίνα. Που έχουν ιδρώσει, κλάψει και ματώσει αθλητικά για να φτάσουν σε κορυφές που άλλοι ούτε μπορούν να φανταστούν.
Αθλητές που φόρεσαν στο στήθος τους μετάλλια σε Ελλάδα και εξωτερικό.
Παιδιά που έμαθαν τι σημαίνει πειθαρχία, ήττα, πίεση, υπέρβαση.
Και όμως, σήμερα ήταν ξανά εδώ. Όχι για να χειροκροτηθούν. Όχι για δημόσιες σχέσεις. Όχι για φωτογραφίες. Ήταν εδώ για να δουλέψουν. Χρονομέτρες, αφέτες, κριτές, γραμματειακή υποστήριξη. Άνθρωποι πίσω από κάθε μικρή λεπτομέρεια μιας διοργάνωσης που λειτούργησε σχεδόν υποδειγματικά.
Και κάπως έτσι εξελίσσεται πραγματικά ένας τόπος. Όταν οι παλιοί δείχνουν τον δρόμο και οι νέοι αναλαμβάνουν την επόμενη ημέρα. Όταν οι θεσμοί αποκτούν συνέχεια και δεν πεθαίνουν μαζί με καρέκλες, αξιώματα και προσωπικές φιλοδοξίες.
Ο ΔΑΣ ΑΡΑΦΗΝ απέδειξε για ακόμη μία φορά γιατί εδώ και 22 χρόνια κρατά ζωντανό τον μεγαλύτερο και ιστορικότερο κολυμβητικό θεσμό της Ανατολικής Αττικής.
Όχι με μεγάλα λόγια, αλλά με δουλειά. Με ανθρώπους που ξέρουν να παράγουν αποτέλεσμα ακόμη και όταν οι συνθήκες δεν είναι ιδανικές.
Το «παρών» έδωσαν δύο πρώην δήμαρχοι, ο Βασίλης Πιστικίδης και ο Ευάγγελος Μπουρνούς. Άνθρωποι που τίμησαν τον θεσμό όταν τον παρέλαβαν, τον συνέχισαν και συνεχίζουν να τον σέβονται και σήμερα με την παρουσία τους.
Παρόν ήταν και ο αντιδήμαρχος, Μπάμπης Ζαφειρόπουλος. Ένας άνθρωπος που μπορεί να ακούει πολλά, αλλά έχει ένα σοβαρό μειονέκτημα για όσους τον κρίνουν: βρίσκεται παντού όπου υπάρχει δουλειά.
Παρόν ήταν και ο αντιδήμαρχος, Θωμάς Μαυρογόνατος, ένας άνθρωπος που συνεχίζει να παράγει πολιτισμό και δράσεις σχεδόν πεισματικά, ακόμη και όταν η στήριξη που λαμβάνει δεν αντιστοιχεί ούτε στο μέγεθος της προσπάθειας ούτε στην αξία των θεσμών που κρατά όρθιους.
Η ζωή όμως έχει χιούμορ. Γιατί τα Αραφήνεια απέδειξαν πως οι πραγματικοί θεσμοί συνεχίζουν να λειτουργούν ακόμη και χωρίς εκείνους που πιστεύουν ότι είναι απαραίτητοι. Και ίσως αυτό να είναι και το μεγαλύτερο μάθημα της ημέρας.
Ότι οι τόποι προχωρούν μόνο όταν κάποιοι αφήνουν χώρο στους επόμενους. Όταν η εμπειρία γίνεται παρακαταθήκη και όχι ιδιοκτησία.
Αλλιώς, η ιστορία απλώς συνεχίζει χωρίς αυτούς…
