Οι αποφάσεις έχουν ένα σοβαρό πρόβλημα: τα λένε όλα. Ποιος έκανε τι, πότε, πού, γιατί, ποιος εισηγήθηκε, ποιος ψήφισε και τι τελικά αποφασίστηκε. Με αριθμούς, ημερομηνίες και ονόματα. Πολύ άβολο πράγμα όταν θέλεις να παρουσιάσεις μια άλλη πραγματικότητα.
Ευτυχώς, ανακαλύφθηκε η λύση: «η απόφαση με δικά μας λόγια».
Η απόφαση λέει Α; Εμείς γράφουμε Β. Τα πρακτικά λένε ποιος έκανε κάτι; Εμείς βρίσκουμε ποιος θα ήταν προτιμότερο να το είχε κάνει. Η ψηφοφορία γράφει «όχι»; Δεν ήταν ακριβώς «όχι». Ήταν ένα «ναι» που εκείνη τη στιγμή περνούσε μια δύσκολη φάση.
Και κάπως έτσι γεννήθηκε μια νέα σχολή ενημέρωσης. Εσύ έχεις την απόφαση, ο άλλος έχει το πληκτρολόγιο. Εσύ έχεις τα πρακτικά, ο άλλος έχει φαντασία. Εσύ λες «μα εδώ γράφει ακριβώς τι έγινε». Και ο άλλος απαντά: «Ναι, αλλά δεν έγινε ακριβώς έτσι όπως γράφει ότι έγινε».
Εντάξει λοιπόν.
Το να θέλεις να στηρίζεις μια δημοτική αρχή είναι δικαίωμά σου. Στήριξέ την, υπερασπίσου την, αποθέωσέ την. Αν χρειαστεί, γράψε ότι στο Δημαρχείο δεν πληρώνουν πια ρεύμα γιατί λάμπει η διοίκηση και φωτίζεται μόνο του.
Αλλά τις αποφάσεις άσ’ τες ήσυχες.
Δεν είναι χρησμοί της Πυθίας για να ψάχνουμε «τι ήθελε να πει ο ποιητής». Αν γράφουν ότι ο Γιάννης ψήφισε όχι, ο Γιάννης ψήφισε όχι. Δεν εξέφρασε «μια διαφορετική προσέγγιση προς το ναι».
Όχι ψήφισε ο άνθρωπος.
Βέβαια, δουλειές υπάρχουν, υποχρεώσεις υπάρχουν, δύσκολοι καιροί είναι.
Το μεροκάματο να βγαίνει, παλικάρι μου.
Απλώς την επόμενη φορά, βάλε από κάτω και μια μικρή διευκρίνιση:
«Το παρόν βασίζεται σε πραγματική απόφαση. Οποιαδήποτε ομοιότητα με όσα πραγματικά γράφει είναι εντελώς συμπτωματική».
Να ξέρουμε κι εμείς τι διαβάζουμε.
