Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν κάνει τη δουλειά την οποία υποσχέθηκε στους πολίτες ότι θα έκανε. Το είδαμε στο δεύτερο και το τρίτο κύμα της πανδημίας, στις πυρκαγιές και την κακοκαιρία, αλλά στα Τέμπη κατέστη βέβαιο.
Οι δημοσκόποι συνηθίζουν να λένε ότι οι πολίτες εξέλεξαν τον Κυριάκο Μητσοτάκη “για να τους κάνει τη δουλειά”. Δηλαδή, τον προτίμησαν, πιστεύοντας ότι είχε την ικανότητα να “τρέξει” με αποτελεσματικότητα τη διακυβέρνηση, να οργανώσει τον κρατικό μηχανισμό που είχε αποδειχτεί τραγικά αναποτελεσματικός στο Μάτι, καθώς και να διασφαλίσει την οικονομική σταθερότητα ούτως ώστε να προσελκυσθούν επενδύσεις και να ενισχυθεί η ανάπτυξη.
Ο κ. Μητσοτάκης δεν ευαγγελίστηκε κάποιο μεγάλο όραμα για την ελληνική κοινωνία. Υποσχέθηκε επιστροφή στην κανονικότητα που είχε χαθεί στα χρόνια του Μνημονίου. Υποσχέθηκε να μπουν τα πράγματα σε μια σειρά, χωρίς μεγάλα λόγια. Και γι’ αυτό κέρδισε.
Όπως λέει χαριτολογώντας ένας έγκριτος επικοινωνιολόγος: “Τον Μητσοτάκη δεν τον παντρεύεσαι για όλη σου τη ζωή. Τον προσλαμβάνεις με σύμβαση έργου”.
Η τραγωδία
Η τραγωδία στα Τέμπη αποτελεί μια εκκωφαντική διάψευση της υπόσχεσης Μητσοτάκη. Στη σύγκρουση των δύο τρένων είδαμε στην πιο ακραία εκδοχή τι δεν πάει καλά σε αυτήν τη χώρα:
- Μια κυβέρνηση που δεν μπορεί να επιτελέσει το πρώτιστο καθήκον της που είναι η προστασία της ζωής των πολιτών.
- Έναν κρατικό μηχανισμό που δεν μπορεί να κάνει τα στοιχειώδη, όπως το να αποτρέψει να μπουν στην ίδια γραμμή δύο τρένα που κινούνται στην αντίθετη κατεύθυνση.
- Έναν ιδιωτικό τομέα που λειτουργεί ληστρικά σε βάρος του δημοσίου συμφέροντος και των αναγκών των πολιτών.
- Ένα σύστημα διαπλοκής στο πλαίσιο του οποίου τα ίδια έργα δημοπρατούνται ξανά και ξανά χωρίς να τελειώνουν ποτέ, ενώ το Δημόσιο διοχετεύει πακτωλό στους εργολάβους.
- Ένα δίκτυο τζουτζέδων που σιτίζονται στο κομματικό/κρατικό Πρυτανείο για να δικαιολογούν ανερυθρίαστα οποιαδήποτε πράξη της εξουσίας, ακόμα κι εν μέσω πτωμάτων.
- Ένα Μνημόνιο από το οποίο όλο βγαίνουμε και όλα μέσα είμαστε, αφού το ξεχαρβάλωμα των υποδομών που προκάλεσε η λιτότητα δεν έχει αναταχθεί.
Με δυο λόγια, στα Τέμπη δεν είδαμε ούτε αποτελεσματικότητα ούτε τα πράγματα να είναι σε σειρά. Το είχαμε δει ξανά στο δεύτερο και το τρίτο κύμα της πανδημίας, στις πυρκαγιές και την κακοκαιρία, αλλά στα Τέμπη κατέστη βέβαιο: ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν κάνει τη δουλειά την οποία υποσχέθηκε στους πολίτες ότι θα έκανε.
Φταίνε οι άλλοι
Αντιθέτως, αυτό που κάνει είναι να μετέρχεται τα στρατηγήματα στα οποία μας έχουν συνηθίσει οι κυβερνώντες όταν στριμώχνονται.
Στην αρχή πήγαν να μετατρέψουν τον σταθμάρχη σε αποδιοπομπαίο τράγο, με τον πρωθυπουργό να σπεύδει να βγάλει πόρισμα αποδίδοντας το δυστύχημα στο ανθρώπινο λάθος. Στη συνέχεια, υπό το βάρος της κοινωνικής κατακραυγής, ο κ. Μητσοτάκης ζήτησε συγγνώμη και δήλωσε ότι αναλαμβάνει την ευθύνη. Αλλά ακόμα και αυτή η συγγνώμη που λέχθηκε με καθυστέρηση 5 ημερών, αποδεικνύεται κενή περιεχομένου, αφού όλος ο προπαγανδιστικός μηχανισμός της κυβέρνησης έχει επιδοθεί σε μια προσπάθεια διάχυσης των ευθυνών: “φταίνε όλοι οι άλλοι εκτός από εμάς”.
Η προσπάθεια διάχυσης των ευθυνών προφανώς δεν πείθει για την “αθωότητα” της κυβέρνησης. Μια κυβέρνηση στο κλείσιμο της θητείας δεν μπορεί να μεταθέτει τις ευθύνες ούτε στις προηγούμενες κυβερνήσεις ούτε στους υπαλλήλους. Αντιθέτως, η προσπάθεια διάχυσης των ευθυνών πείθει ότι ο κ. Μητσοτάκης δεν έχει κάνει πραγματική αυτοκριτική, κάτι που σημαίνει ότι όχι μόνο δεν έκανε τη δουλειά, αλλά δεν πρόκειται να την κάνει και στο μέλλον.
