Στην πολιτική, η νομιμότητα είναι το ελάχιστο. Η ηθική είναι το ζητούμενο.
Γιατί όποιος αναλαμβάνει δημόσιο αξίωμα δεν κρίνεται μόνο από το αν μια πράξη επιτρέπεται. Κρίνεται και από το αν δημιουργεί σκιές, ερωτήματα, υποψίες. Από το αν μπορεί να κοιτάξει τον πολίτη στα μάτια και να του πει ότι δεν ζήτησε για τον εαυτό του όσα δεν θα μπορούσε να ζητήσει οποιοσδήποτε άλλος.
Η παλιά ρήση για τη γυναίκα του Καίσαρα δεν επιβίωσε τυχαία επί αιώνες, δεν αρκεί να είναι τίμια, πρέπει και να το δείχνει. Και για έναν Αντιδήμαρχο ο πήχης πρέπει να βρίσκεται ακόμη ψηλότερα.
Γιατί άλλο το “είναι νόμιμο” και άλλο το “είναι πολιτικά και ηθικά άμεμπτο”. Άλλο να μπορείς να κάνεις κάτι και άλλο να επιλέγεις να μην το κάνεις, ακριβώς επειδή κατέχεις δημόσια εξουσία.
Η πολιτική ηθική δεν αποδεικνύεται με δηλώσεις. Αποδεικνύεται με αποστάσεις. Και κυρίως με μία πολύ απλή αρχή: Όσο μεγαλύτερη η εξουσία, τόσο λιγότερα πρέπει να επιτρέπεις στον εαυτό σου. Όχι περισσότερα.
