Το λίπασμα της ακροδεξιάς γης είναι η ανομβρία της αυτολογοκρισίας μας. Τότε είναι που γλεντάει η ακροδεξιά. Αντί να ντρέπεται εκείνη, ντρεπόμαστε μεις.
«Δεν μπορούμε να πούμε κάτι εναντίον του τείχους στον Έβρο. Η κοινή γνώμη θα μας συντρίψει». Έτσι έλεγε προ πενταετίας ένα σημαντικό στέλεχος του ακόμη κραταιού ΣΥΡΙΖΑ σε κλειστή συζήτηση. Ο συνομιλητής, ακόμη σημαντικότερο στέλεχος, έγνεψε με συγκατάβαση υπερθεματίζοντας: «Έτσι είναι. Ούτε για τα κέντρα κράτησης στα νησιά είναι δυνατό να μιλήσουμε. Ο λαός τα θέλει. Για τα pushbacks οριακά θα μιλάμε με τεκμηρίωση και πολύ μεγάλη προσοχή. Ο κόσμος δεν είναι μαζί μας».
Κάπως έτσι φτάσαμε, Ιούνιο του 2026, δημοσιογράφος mainstream καναλιού να ρωτάει τον Βελόπουλο: «Την βουλιάζεις ή δεν την βουλιάζεις την βάρκα;» Και αυτός να απαντάει: «Την βουλιάζεις. Και ας αφήσει ο Βορίδης τώρα τα χθεσινά που έλεγε στην Βουλή, τους εξυπνακισμούς.» Ο Βορίδης εγκαλούμενος για κεντρώες υπεκφυγές… «Στην βάρκα πάνω είναι άνθρωποι» αντιτείνει ο δημοσιογράφος. Ο Βελόπουλος επιμένει: «Δεν ξέρω αν είναι άνθρωποι ή αν δεν είναι άνθρωποι. Εγώ σου είπα θα ασφαλίσω και θα κάνω push backs». Χείμαρρος. Τίποτε δεν τον σταματά: ούτε νόμος, ούτε πνιγμοί, ούτε δικαστήρια. Για τύψεις, ούτε λόγος… Αλογόκριτα προέτρεπε σε τέλεση κακουργήματος.
Στο παρόν κείμενο δεν θα μιλήσω για τον εκάστοτε Βελόπουλο. Αυτός, δημοκρατία έχουμε, μπορεί να έχει ό,τι απόψεις θέλει. Να προτρέπει να πεθαίνουν άνθρωποι επειδή είναι μετανάστες όμως, δεν δικαιούται. Αυτό υπαγορεύει η έννομη τάξη της χώρας. Αναμένουμε λοιπόν την έκβαση της μήνυσης που κατέθεσαν εναντίον του, ο γραμματέας και βουλευτές της Νέας Αριστεράς.
Το κρίσιμο όμως δεν είναι τα ποινικά δικαστήρια. Ο κυρίως όγκος της ύλης μας αφορά τα εκτός ποινικού δικαίου. Tο θέμα είναι πώς η συστολή των μεν, των αριστερών δηλαδή που φοβούνται να μιλήσουν εναντίον των κέντρων κράτησης και των pushbacks λόγω της θεωρούμενης ως δεδομένης αντιδημοφιλίας των θέσεων τους, οδηγεί στην αλογόκριτη ρατσιστική ασυδοσία των Βελόπουλων. Αυτό είναι το θέμα.
Η ντροπή έχει αλλάξει στρατόπεδο. Σημείο του ηθικού εκφυλισμού των καιρών μας: να φοβάσαι να πεις ότι πρέπει να σώνεις ανθρώπους, αλλά να διαλαλείς ασύστολα ότι πρέπει να τους πνίξεις… Ας σκεφτεί κανείς την επαύριον της πτώσης της χούντας που τα καράβια με τους εξόριστους γυρνούσαν απ’ τα ξερονήσια, να έλεγε η νέα κυβέρνηση: «τώρα εκεί θα στείλουμε ανεπιθύμητους μετανάστες». Τι θα έλεγε ένας Τάκης Λαμπρίας πχ;
Το λίπασμα της ακροδεξιάς γης είναι η ανομβρία της αυτολογοκρισίας μας. Τότε είναι που γλεντάει η ακροδεξιά. Αντί να ντρέπεται εκείνη, ντρεπόμαστε μεις. Όταν η Αριστερά, από το φόβο της αντιδημοφιλίας στην «μεσαία τάξη», μασάει τα λόγια της σχετικά με την ανάγκη συγκεκριμένων μέτρων φορολογικής δικαιοσύνης, τότε είναι που η Δεξιά τρίβει τα χέρια της. Διότι, σε τελευταία ανάλυση, αυτή είναι καταστατικά αδιάφορη ενώπιον της αναδιανομής εισοδήματος στους φτωχούς.
Πόλεμος θέσεων
Για να φτάσουμε εδώ που είμαστε, η Νέα Δεξιά διεξάγει ένα κλασσικό πόλεμο θέσεων με την κλασσική γκραμσιανή έννοια εδώ και κάτι περισσότερο από μισό αιώνα πλέον στην Ευρώπη. Κατάφερε να μην ντρέπεται να λέει αυτά που πιστεύει πλέον. Δεν είναι καθόλου λίγο. Η επέλασή της δεν είναι μια άμορφη ή συγκυριακή αντίδραση. Ούτε ασφαλώς μπορεί να αποδοθεί στον παρορμητικό ή «τρελό» χαρακτήρα των πρωταγωνιστών της, όπως αφελώς ακούμε να λέγεται. Ναι, ο Τραμπ έχει πιθανώς την τρέλα του, αλλά δεν έχει νόημα να εστιάσουμε εκεί. Ο Αμερικάνος πρόεδρος όταν χλευάζει τους αναπήρους κάτι φωνάζει περισσότερο από την γαϊδουριά ή την ανισορροπία του.
Το ίδιο και οι καθ’ ημάς τραμπικοί. Πριν 50 ή έστω 30 χρόνια, δεν θα έβλεπες στους ελληνικούς δρόμους φορτηγά με αφίσες του δικτάτορα Παπαδόπουλου. Τώρα όμως βλέπεις συχνότερα. Η Νέα Δεξιά αποενοχοποιείται. Γιατί να νιώθει ενοχές; Η Αριστερά είναι αυτή που πρέπει να νιώθει ενοχές για τα γκαζάκια στην Θεσσαλονίκη. Αυτή φταίει. Έτσι δεν λέει ο γραμματέας της ΝΔ, Κυρανάκης; Αυτός ελεύθερα να πηγαίνει να τρώει χοιρινά έξω από κέντρα κράτησης μουσουλμάνων για να προκαλεί με τη ρατσιστική του ευτέλεια. Γιατί να ντραπεί; Μια χαρά έχει απαλλαγεί από αυτά τα βαρίδια. Έτσι ζήτησε ο Μάρκο Ρούμπιο στους ευρωπαίους στο Μόναχο: «Δεν θέλουμε συμμάχους αλυσοδεμένους στις ενοχές τους για υποτιθέμενες αμαρτίες».
Αυτές οι ενοχές είναι όμως που έκαναν κάπως συνετότερη τη δυτική Δεξιά στο δεύτερο μισό του 20ού. Δεν το άντεξε όμως. Και τώρα βιώνουμε την ολική επαναφορά στις σκληρές συντεταγμένες της. Η επιτυχία της είναι το αποτέλεσμα ενός μακρόπνοου, υπομονετικού πολέμου θέσεων που επέφερε την μετάλλαξη του δημοκρατικού συντηρητισμού. Ο συντηρητισμός εάλω από τα μέσα. Λαμπρίας, Κανελλόπουλος, Ράλλης και Παπαληγούρας δεν υφίστανται πλέον. Στη θέση τους Κυρανάκης, Βορίδης, Γεωργιάδης και Πλεύρης. Αυτοί δίνουν το στίγμα.
Οι συντηρητικοί δημοκράτες ή φιλελεύθεροι συντηρητικοί είναι μουσειακό είδος ή, στην καλύτερη περίπτωση, κομπάρσοι. Το Ευρωπαϊκό Λαϊκό κόμμα διαρρηγνύει τους δεσμούς του με το κέντρο και την αποστεωμένη σοσιαλδημοκρατία του Ευρωκοινοβουλίου. Με την Νέα Δεξιά συμμαχεί πλέον συστηματικά. Και το λέει. Ακούστε τον πρόεδρό του, Μ. Βέμπερ.
Το ότι πλέον η Αριστερά ντρέπεται και η Νέα Δεξιά επαίρεται είναι το κατεξοχήν σημείο των καιρών. Απέναντι σε αυτή την μετάλλαξη επί το αντιδραστικότερο, η απάντηση δεν μπορεί να είναι οι χαμηλές πτήσεις ενός διαρκώς αυτολογοκρινόμενου μεταρρυθμισμού επί το «τιμιότερο» ή το «δικαιότερο».
Η παγκόσμια Δεξιά – μαζί κι η ελληνική – ολοκληρώνει τον μετασχηματισμό της ενώ η Αριστερά δεν τον έχει ακόμη ξεκινήσει. Υπολείπεται σημαντικού πολιτικού χρόνου. Γι’ αυτό ηττάται. Στην Ελλάδα κυβέρνησε κιόλας, εξ ου και η απαξίωση είναι ισχυρότερη. Για να ξεκινήσει όμως, θα πρέπει να ξέρει προς τα πού θα τραβήξει. Υπάρχει ο δρόμος του ως πρότινος Άγγλου πρωθυπουργού Στάρμερ ή του Γερμανού καγκελαρίου Μερτς οι οποίοι ούτε καν για σοβαροί δεξιοί δεν περνιούνται. Η «δεξιά» Μερκελ μπροστά στον «σοσιαλδημοκράτη» Μερτς φαντάζει πλέον ράντικαλ ανθρωπίστρια.
Υπάρχει όμως και ο δήμαρχος Νέας Υόρκης που ανέλαβε ένα ρίσκο: να μιλήσει καθαρά. Με γωνίες και με λόγο απτό πάνω σε πραγματικά προβλήματα. Αυτό δημιουργεί αντιπάλους. Ή ο πρωθυπουργός της Ισπανίας που κατά τη διάρκεια της θητείας του έκανε στροφή αριστερά και πολλούς εχθρούς στο εγχώριο και διεθνές κατεστημένο, ενώ το συνηθέστερο είναι το αντίθετο.
Κοινώς, αν η Αριστερά υποστηρίξει τις ιδέες της, μπορεί να χάσει. Αν όχι, θα βολοδέρνει και θα χάνει με βεβαιότητα. Μόνο δίνοντας τη μάχη των ιδεών μας, η ντροπή μπορεί και να ξαναλλάξει στρατόπεδο.
news247.gr
