Παρατηρώ τη ρητορική του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη και των άλλων στελεχών της Νέας Δημοκρατίας τις τελευταίες μέρες.
Ο κεντρικός τόνος είναι ότι αυτή τη στιγμή η δημοκρατία απειλείται από την τρομοκρατία και την πολιτική βία που κατά βάση στοχοποιούν την κυβέρνηση και το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας.
Απέναντι σε αυτό πρέπει όλα τα κόμματα όχι μόνο να αποδοκιμάσουν την τρομοκρατία αλλά και να αποδείξουν ότι σε κανένα βαθμό δεν υιοθετούν τη ρητορική διχασμού και πολιτικού μίσους, που κατά τη γνώμη της κυβερνητικής παράταξης τροφοδοτεί την πολιτική βία και την τρομοκρατία.
Πιστεύω ότι στην κυβερνητική ρητορική υπάρχουν μια σειρά από λαθροχειρίες που κυρίως σχετίζονται με την προεκλογική στρατηγική της Νέας Δημοκρατίας και όχι την προστασία της δημοκρατίας μας.
Καταρχάς προφανώς και δεν τίθεται κανένα ζήτημα ως προς την καταδίκη της πολιτικής βίας και της τρομοκρατίας που δεν έχουν θέση σε μια δημοκρατία. Και σίγουρα οι υπεύθυνοι για τέτοιες πράξεις πρέπει να υποστούν τις συνέπειες του νόμου, ενώπιον της δικαιοσύνης και με σεβασμό στο γράμμα και το πνεύμα του νόμου.
Ωστόσο, εάν συγκρίνουμε τη σημερινή κατάσταση με προηγούμενες δεκαετίες όταν η χώρα αντιμετώπιζε πραγματικό ζήτημα δράσης ένοπλων οργανώσεων ή όπου μορφές πιο «διάχυτης βίας» ήταν αρκετά πιο αυξημένες, είναι σαφές ότι προς το παρόν η χώρα μας δεν βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα κύμα τρομοκρατίας.
Φυσικά, υπό την προϋπόθεση ότι θα διατηρήσουμε έναν ορισμό της τρομοκρατίας που να αναλογεί στη βαρύτητα μιας τέτοιας έννοιας.
Γιατί πολύ συχνά στην κυβερνητική ρητορική τα πάντα ανάγονται σε τρομοκρατία: όχι μόνο ένοπλες δράσεις ή βομβιστικές επιθέσεις, αλλά και τα τρικάκια του Ρουβίκωνα, τα συνθήματα, οι συγκρούσεις με την αστυνομία σε διαδηλώσεις, οι καταλήψεις και γενικά οτιδήποτε η Νέα Δημοκρατία ονομάζει «ανομία».
Να το πω διαφορετικά: Είναι άλλο πράγματα τα γκαζάκια και άλλο πράγμα τα «τρικάκια».
Φοβάμαι επίσης ότι αυτή η διεύρυνση της έννοιας της τρομοκρατίας, ώστε να περιλαμβάνει κάθε μορφή δυναμικού ακτιβισμού (ή ακόμη και παραβατικότητας) δεν έχει να κάνει μόνο με το ότι η Νέα Δημοκρατία είναι ένα κόμμα που υιοθετεί μια πρακτική «νόμου και τάξης».
Έχει να κάνει και με το πώς προσπαθεί να ορίσει τις πολιτικές διαχωριστικές γραμμές. Γιατί όλο το τελευταίο διάστημα προσπαθεί να πείσει ότι είναι η μόνη παράταξη που εκπροσωπεί τη σταθερότητα, την κανονικότητα και – για να χρησιμοποιήσω μια παλιομοδίτικη πια έκφραση – την ομαλότητα. Όλες οι άλλες πολιτικές δυνάμεις και πρωτίστως η Αριστερά, σύμφωνα με αυτή την κυβερνητική ρητορική, εκπροσωπούν την αποσταθεροποίηση, καθώς δικαιολογούν κοινωνικά αιτήματα και υποθάλπουν κοινωνικούς αγώνες που τροφοδοτούν την ανομία και τελικά την τρομοκρατία.
Δεν είναι τυχαίο ότι μπορεί κανείς να διαβάσει διάφορους φιλοκυβερνητικούς σχολιαστές να επιστρέφουν σε μια ρητορική του τύπου: «Η Αριστερά είναι πάντα η ιδεολογική μήτρα της πολιτικής βίας και της τρομοκρατίας». Συχνά μάλιστα διανθίζουν τέτοιες τοποθετήσεις με αναφορές στον Εμφύλιο. Ένας αντικομμουνισμός παλαιάς κοπής έχει γίνει ιδιαίτερα δημοφιλής εσχάτως σε μια Νέα Δημοκρατία που έχει επισήμως χρίσει την «Ομάδα Αλήθειας» ως τον επίσημο εκφραστή της κομματικής ιδεολογίας.
Είναι σαφές ότι όλα αυτά στερούνται σοβαρότητας και ταυτόχρονα είναι επικίνδυνα.
Στερούνται σοβαρότητας γιατί είναι προφανές ότι δεν υπάρχει καμία σύνδεση ανάμεσα στην κοινωνική διαμαρτυρία και διεκδίκηση, ή τις αξίες της Αριστεράς – και της προοδευτικής παράταξης γενικότερα – και την τυφλή πολιτική βία της τρομοκρατίας.
Και είναι επικίνδυνες γιατί φέρνουν από το παράθυρο μια βαθιά διχαστική λογική, που ουσιαστικά αναπαράγει τη μετεμφυλιακή διάκριση ανάμεσα σε «εθνικώς» και «αντεθνικώς» σκεπτόμενη παράταξη.
Το γιατί το κάνει αυτό η Νέα Δημοκρατία είναι απολύτως κατανοητό: θέλει να διαμορφώσει μια πόλωση έτσι ώστε να συσπειρώσει γύρω της ένα πιο συντηρητικό κοινό που θέλει ασφάλεια και σταθερότητα.
Όμως, ως πολιτική κουλτούρα και λογική αποτελεί κατήφορο σε σχέση με το μεταπολιτευτικό κεκτημένο ως προς τον πολιτικό διάλογο μεταξύ των κομμάτων του συνταγματικού τόξου.
Και είναι επίσης μια επικίνδυνη πολιτική λογική εάν μετατραπεί και σε θεσμικά βήματα. Η χώρα μας έχει Ποινικό Κώδικα που μπορεί να τιμωρήσει με τη δέουσα αυστηρότητα όσους είναι υπεύθυνοι για μορφές πολιτικής βίας. Δεν έχουμε ανάγκη νέα «ιδιώνυμα» και πολύ περισσότερο δεν έχουμε ανάγκη για αυτό που θα ήθελαν διάφοροι στη Νέα Δημοκρατία, που είναι ουσιαστικά η ακόμη μεγαλύτερη ποινικοποίηση της κοινωνικής και πολιτικής διαμαρτυρίας και διεκδίκησης. Γιατί εάν πάμε σε έναν αυταρχικό κατήφορο τότε τα πάντα μπορούν να θεωρηθούν «πολιτική βία» ή ακόμη και «τρομοκρατία», ακόμη και οι απεργίες ή οι καταλήψεις πανεπιστημίων.
Επομένως, σίγουρα χρειάζεται συνεννόηση και αταλάντευτη στάση απέναντι στην πραγματική πολιτική βία και όσους οραματίζονται «αντάρτικα πόλης» σε μια εποχή που αυτά δεν έχουν νόημα, αλλά δεν χρειάζεται διευκόλυνση της Νέας Δημοκρατίας ως προς τα κεντρικά θέματα της προεκλογικής περιόδου ή – πολύ περισσότερο – την ακόμη μεγαλύτερη αυταρχική θωράκιση.
Και καλό είναι να θυμόμαστε ότι «οχύρωση της δημοκρατίας» είναι και το να μην γίνονται παρακολουθήσεις υπουργών, δικαστικών, αξιωματικών, πολιτικών, δημοσιογράφων και επιχειρηματιών με εργαλειοποίηση της ΕΥΠ και με χρήση παράνομου κατασκοπευτικού λογισμικού, το να λογοδοτούν οι υπεύθυνοι αντί να κυριαρχεί μια λογική ομερτά και Κόζα Νόστρα, το να μην χειραγωγείται η δικαιοσύνη, να μην εξαγοράζεται με κρατικό χρήμα η υποστήριξη μίας παράταξης από τα Μέσα Ενημέρωσης, το να μην συγκαλύπτονται σκάνδαλα και να μην μετατρέπεται η κοινοβουλευτική πλειοψηφία σε διαρκές απαλλακτικό βούλευμα. Γιατί τα τελευταία χρόνια δεν ήταν μόνο τα γκαζάκια που έπληξαν τη δημοκρατία μας…
ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΠΟΥΛΟΣ
in.gr
