Έχουμε φτάσει σε εκείνο το σημείο της τοπικής μας ζωής, όπου ο καθένας βγαίνει να πει τον λόγο του, χωρίς να έχει φροντίσει πρώτα να κοιτάξει στον καθρέφτη. Μιλάει, λοιπόν, και ο τηλεβόας.
Ναι, αυτός. Ο γνωστός τύπος που μέχρι πριν κάτι χρόνια μοίραζε φιλάκια στην Ομόνοια και έψαχνε «κάποιον να τον βάλει κάπου». Τώρα, ξαφνικά, το παίζει παράγοντας, αναλυτής, καθοδηγητής. Βγαίνει με ύφος διδάκτορα των πολιτικών εξελίξεων και μας δίνει και γραμμή. Ποιος; Αυτός που αν δεν υπήρχαν δυο-τρεις άντρες με κότσια και ευθύνη, θα συνέχιζε να τρώει τον πασατέμπο του σε κάποιο παγκάκι, κάνοντας δηλώσεις στο κινητό σαν να είναι στο CNN.
Τόσα χρόνια συρτάρι ανοιχτό, χωρίς περιεχόμενο. Και τώρα, πετάγεται σαν την ποπ-κορν ατάκα του καφενείου για να πείσει ποιον ακριβώς; Όσους θυμούνται πού ήταν αυτός και πού ήταν οι άλλοι όταν όλα καιγόντουσαν; Όσους τον ξέρουν καλά και από παλιά;
Προσπαθεί να ντυθεί «σοβαρός» πάνω από τα ρούχα της μικροφιλοδοξίας, με την ίδια τακτική που κάποιοι αλλάζουν καπέλο κάθε εποχή. Αλλά ο κόσμος δεν τρώει κουτόχορτο — τρώει πασατέμπο καλύτερα από τον ίδιο. Και βλέπει. Και θυμάται.
Οπότε φίλε τηλεβόα, κράτα τη φωνή σου για το πανηγύρι. Γιατί εκεί θα ‘χει και κόσμο. Και φώτα. Και όταν σβήσουν τα φώτα, θα μείνει μόνο η φωνή σου να αντηχεί στο κενό.
Και τότε… να δεις γλέντια.
