Υπάρχουν μέρες που δεν σηκώνουν θόρυβο. Μέρες που σε αναγκάζουν να κοιτάξεις λίγο πιο μέσα, λίγο πιο καθαρά. Η Μεγάλη Εβδομάδα δεν είναι για λόγια, είναι για λογαριασμούς. Όχι με τους άλλους. Με όσα έγιναν. Και με όσα δεν έγιναν ποτέ.
Σε αυτόν τον τόπο, εδώ και σχεδόν τριάντα χρόνια, δεν γράφτηκαν απλώς εκδηλώσεις. Γράφτηκαν ιστορίες. Από ανθρώπους. Όχι από τίτλους. Από τον Άγγελο, τη Ντίνα, τη Βαρβάρα, τη Σοφία, τον Κώστα, τον Μιχάλη. Από τον Δημήτρη, τον Ανδρέα, τον Σπύρο, τον Χρήστο. Και από λίγους ακόμα. Κι αν αυτή τη στιγμή κάποιος δεν διαβάσει το όνομά του εδώ, δεν είναι γιατί δεν είναι μέσα σε αυτή την ιστορία. Είναι γιατί αυτή η ιστορία είναι μεγαλύτερη από μια παράγραφο. Ξέρετε ποιοι είστε. Και αυτό αρκεί. Και ναι, σας ευχαριστώ. Πραγματικά.
Δεν ήταν ποτέ υπόθεση ενός. Ήμασταν και είμαστε μια ομάδα. Με διαφωνίες, με δυσκολίες, με στιγμές που λύγισαν και στιγμές που άντεξαν. Αλλά ήμασταν εκεί.
Ο Αραφήνειος Δρόμος δεν είναι μια διοργάνωση. Είναι το αποτύπωμα όλων αυτών των χρόνων. Είναι η στιγμή που όλα όσα χτίστηκαν αθόρυβα, επίμονα, συλλογικά, βγαίνουν στον δρόμο και ενώνονται. Είναι οι άνθρωποι που τρέχουν, αλλά κυρίως αυτοί που στάθηκαν πίσω από αυτό για να υπάρξει. Είναι η απόδειξη ότι αυτή η πόλη, όταν θέλει, δεν ακολουθεί, δημιουργεί. Και ότι τίποτα από αυτά δεν έγινε τυχαία. Έγινε γιατί υπήρξε ομάδα. Έγινε γιατί υπήρξε πίστη. Έγινε γιατί κάποιοι δεν έμαθαν ποτέ να εγκαταλείπουν.
Φέραμε τεράστια ονόματα για συναυλίες όταν κάποιοι θεωρούσαν ότι “δεν γίνεται”. Δώσαμε στον τόπο στιγμές που δεν αγοράζονται, μόνο χτίζονται. Υλοποιήσαμε αγώνες.
Δημιουργήσαμε θεσμούς. Κρατήσαμε πράγματα όρθια όταν δεν υπήρχε καμία εγγύηση ότι θα πετύχουν και θα μείνουν. Και μέσα σε όλα αυτά, τα Αραφήνεια, οι κολυμβητικοί αγώνες, τα παιδιά, οι διαδρομές τους.Παιδιά που ξεκίνησαν μικρά. Που προόδευσαν. Που συνέχισαν.
Που μπήκαν στο Πανεπιστήμιο. Που μεγάλωσαν και μαζί τους μεγάλωσε κι αυτό που φτιάχναμε. Έχουν περάσει γενιές και γενιές. Και αυτό δεν είναι αποτέλεσμα. Είναι συνέχεια.
Τίποτα από αυτά δεν έγινε εύκολα. Και σίγουρα δεν έγινε από όλους.
Γιατί υπήρξαν και εκείνοι που δεν αρκέστηκαν να είναι απόντες. Επέλεξαν να είναι εμπόδιο. Με τον τρόπο τους πάντα, ποτέ μπροστά, ποτέ καθαρά. Μικρές παρεμβολές, διακριτικές υπονομεύσεις, «συμπτώσεις» που πάντα συνέβαιναν τη σωστή στιγμή για να δυσκολέψουν ό,τι χτιζόταν.
Είναι μια περίεργη συνέπεια κι αυτή: να μην δημιουργείς τίποτα, αλλά να εμφανίζεσαι κάθε φορά που κάτι πάει να σταθεί όρθιο, για να δεις αν αντέχει να το σπρώξεις λίγο πιο κάτω. Κάποιους δεν σας βλέπουμε. Ούτε θα σας δούμε ποτέ. Και όχι γιατί δεν προσπαθείτε να φανείτε. Αλλά γιατί δεν αφήνετε τίποτα πίσω σας που να αξίζει να φανεί.
Η Μεγάλη Εβδομάδα όμως δεν έχει ανάγκη από φώτα. Έχει ουσία. Έχει σιωπή. Έχει εκείνη τη βαριά αλήθεια που δεν χρειάζεται να φωνάξει για να ακουστεί. Και η αλήθεια είναι απλή: ό,τι άντεξε, άντεξε γιατί κάποιοι το σήκωσαν. Όχι γιατί κάποιοι το σχολίασαν. Ό,τι προχώρησε, προχώρησε γιατί κάποιοι μπήκαν μπροστά. Όχι γιατί κάποιοι περίμεναν στην άκρη.
Δεν υπάρχει θυμός εδώ. Δεν έχει αξία. Υπάρχει μόνο μια ήσυχη βεβαιότητα: ο χρόνος ξεχωρίζει. Και ξεχωρίζει καθαρά.
Η πόλη αυτή προχώρησε γιατί κάποιοι ήταν παρόντες.
Με όνομα, με πρόσωπο, με ευθύνη.
Και θα συνεχίσει έτσι.
Καλή Ανάσταση.
Βασίλης Σπαντούρος
Εφημερίδα POLIS
