Θα συνεχίσουμε να ζούμε με τις αντιφάσεις μας, όπως και κάθε λαός, αλλά τουλάχιστον ας μην ζήσουμε θεωρώντας πως οι ζωές μας άξιζαν περισσότερο από κάποιων άλλων, επειδή έτυχε να γεννηθούμε στην μεριά του πλανήτη με τα περισσότερα και καλύτερα όπλα.
Ένα από τα σχετικά δυσεπίλυτα προβλήματα της Δημοκρατίας είναι το ζήτημα της νομιμοποίησης μίας εκλεγμένης κυβέρνησης σε μία σειρά σοβαρών θεμάτων. Άκουσα πρόσφατα από τα στόματα δύο πρωτοκλασάτων υπουργών πως η Ελλάδα είναι αμετάκλητα με το μέρος του Ισραήλ, των Αμερικανών, και του Τραμπ. Όχι η Κυβέρνηση, η Ελλάδα.
Από πού προκύπτει αυτό; Μία Κυβέρνηση εκλέγεται με βάση το πρόγραμμά της. (Ρομαντικό αλλά ας πούμε πως είναι έτσι).
Το πρόγραμμά της είναι βασικά οικονομικό και ανακοινώνεται στα έντυπά της και συνήθως επικαιροποιείται στην Έκθεση της Θεσσαλονίκης. Σε ποιο σημείο του προγράμματος κάποιου κόμματος αναφέρεται ρητά κάτι τέτοιο;
Προφανώς υπάρχουν πολλά ζητήματα που δεν γίνεται να προβλεφθούν σε ένα πρόγραμμα -όπως ένας πόλεμος- και μία εκλεγμένη Κυβέρνηση πρέπει να έχει την ευελιξία να παίρνει αποφάσεις γρήγορες οι οποίες δεν έχουν την πολυτέλεια του χρόνου μίας δημόσιας διαβούλευσης. Λογικό και σωστό.
Από την άλλη βέβαια, σε καμία περίπτωση δεν νομιμοποιείται (με το ένα τέταρτο των ψήφων των Ελλήνων ψηφοφόρων) να θεωρεί πως ακόμη και όσοι την ψήφισαν συμφωνούν μαζί της σε όλα, και να μιλάει αυθαίρετα εξ΄ ονόματος όλων.
Οι χώρες έχουν παραδοσιακές φιλίες με άλλες χώρες οι οποίες προκύπτουν από συμφέροντα αλλά και από ιστορικούς και πολιτιστικούς δεσμούς. Άντε και θρησκευτικούς. Θα προσέθετα και το κατασυκοφαντημένο από τους κυνικούς, συναίσθημα. Το συναίσθημα είναι αυτό που έκανε επτά στα δέκα παιδιά- στα χρόνια μου- να προτιμάνε να είναι στα παιχνίδια ινδιάνοι παρά καουμπόηδες.
Μεγαλώνοντας, το συναίσθημα δεν είναι απλά μία αυτόματη αντίδραση υπέρ του αδύνατου και του αδικημένου, αλλά μία στέρεη ιδεολογία. Ένα κρίμα που σου βγαίνει σαν αναστεναγμός και πάνω σε αυτόν ανυπεράσπιστοι άνθρωποι εναποθέτουν πολλές από τις ελπίδες τους. Είναι η ανθρωπιά μας η οποία λένε πως δεν έχει καμία σχέση με την πολιτική αλλά αλίμονο αν η πολιτική δεν έχει ανθρωπιά και συναίσθημα.
Υπό αυτήν την έννοια κανένας -είτε άνθρωπος, είτε λαός-δεν παίρνει λευκή επιταγή να κάνει ότι θέλει και να ποντάρει στην διαχρονική και άνευ όρων αποδοχή μας. Και βέβαια κανένας δεν ταξιδεύει με χθεσινό εισιτήριο.
Το αδιαμφισβήτητο γεγονός πως ο τρόπος ζωής μας και -θεωρητικά- οι αξίες μας έχουν περισσότερα κοινά με τους Αμερικανούς και τους Ισραηλινούς από ότι με τους Αφγανούς, τους Ιρακινούς και τους Ιρανούς, σε καμία περίπτωση δεν μας κάνει συνεργάτες και φίλους όσων επιχειρούν την ερημοποίησή τους για τα χατίρια διαταραγμένων ηγετών, των κολλητών τους επιχειρηματιών και της προσωπικής τους μίζας. Καμία εύκολη και «ασφαλής» ζωή δεν στήνεται πάνω στην δυστυχία των άλλων.
Η Ελλάδα δεν είναι ένα πρόσωπο, ένας χαρακτήρας, για να έχει φιλίες και έχθρες με λαούς, οι οποίοι επίσης δεν είναι ένας άνθρωπος, ένας χαρακτήρας. Είμαστε δέκα εκατομμύρια απλωμένα σε όλη την παλέτα, από τους φασίστες μέχρι και τους πραγματικά άγιους. Είναι αστείο – όταν δεν είναι άκρως επικίνδυνο – να μιλάς εξ΄ ονόματος όλων και να μας αθροίζεις στην διεθνή αλητεία που φοράει τον μανδύα της σταθερότητας.
Θα συνεχίσουμε να ζούμε με τις αντιφάσεις μας, όπως και κάθε λαός, αλλά τουλάχιστον ας μην ζήσουμε θεωρώντας πως οι ζωές μας άξιζαν περισσότερο από κάποιων άλλων, επειδή έτυχε να γεννηθούμε στην μεριά του πλανήτη με τα περισσότερα και καλύτερα όπλα.
