Σε έναν σπουδαίο και όμορφο Δήμο, εκεί όπου οι πέτρες κουβαλάνε περισσότερη μνήμη απ’ όση κουβαλάνε κάποιοι πολιτικοί εμπειρία, άρχισαν πάλι τα γνωστά.
Οι σωτήρες ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια μετά τη βροχή. Άλλος δηλώνει ότι «έρχεται», άλλος ότι «τον παρακαλάνε», άλλος ότι «έχει ρεύμα». Τόσο ρεύμα, που αν το έβλεπε η ΔΕΗ θα του έστελνε λογαριασμό.
Και μέσα στον ενθουσιασμό, ακούγονται κάτι πολεμικές ιαχές του τύπου «σας γ…ω όλους». Βαρύ. Ανδροπρεπές. Επαναστατικό. Μόνο που η κάλπη έχει ένα κακό συνήθειο: δεν τρομάζει από φωνές. Μετράει ψήφους.
Κι εκεί αρχίζει η πραγματικότητα.
Γιατί άλλο να μαζεύεις χειροκροτητές στο καφενείο κι άλλο ψηφοδέλτια στην κάλπη. Άλλο να έχεις δέκα φίλους που σου λένε «προχώρα» κι άλλο χίλιους που θα το γράψουν με τον σταυρό τους.
Οι πιο παλιοί χαμογελάνε διακριτικά. Έχουν δει δεκάδες «σίγουρους νικητές» να εξαφανίζονται πριν καν τυπωθούν τα ψηφοδέλτια. Έχουν δει στρατηγούς χωρίς στρατό, αρχηγούς χωρίς ομάδα και σωτήρες που στο τέλος έψαχναν ποιος τους ψήφισε. Έχουν δει από Δήμαρχους, κλητήρες και το ανάποδο. Έχουν δει εξαφανισμένους να εμφανίζονται και παρόντες να εξαφανίζονται. Έχουν δει πρωτοπαλίκαρα να δίνουν τα χέρια με ένα και δύο και τρία και τέσσερα παιδιά…
Η πολιτική δεν είναι διαγωνισμός φωνής. Είναι διαγωνισμός ψήφων. Και καμιά φορά η διαφορά ανάμεσα στο «θα τους σαρώσω όλους» και στο αποτέλεσμα της κάλπης… είναι τόση, όση η διαφορά ανάμεσα στο μικρόφωνο και το παραβάν.
Γιατί οι κάλπες έχουν μια κακή συνήθεια.
Δεν χειροκροτούν.
Απλώς μετράνε.
Και μερικές φορές… η πιο δύσκολη ψήφος να βρεθεί είναι η δική σου.
