Αυτό το σχόλιο είναι κραυγή. Δεν είναι απλώς αγανάκτηση – είναι το απόσταγμα μιας μακροχρόνιας εγκατάλειψης. Το Μάτι δεν είναι μια οποιαδήποτε περιοχή. Είναι ένας τόπος που έχει σημαδευτεί από ανθρώπινη τραγωδία. Οι κάτοικοί του έχασαν ανθρώπους, σπίτια, δρόμους, το ίδιο το αίσθημα της ασφάλειας.
Το σχόλιο:
Και τι βλέπουν σήμερα;
Μια «σιδεριά» που περιορίζει την πρόσβαση στη μοναδική αμμουδιά, αντί για ένα έργο που θα έπρεπε να είναι αποκατάστασης, αποφόρτισης, ανακούφισης. Αντί για μια φροντίδα της καθημερινότητας – ένα ξεχορτάριασμα, ένα φτιαγμένο σκαλοπάτι, μια καθαρή δίοδο προς τη θάλασσα – βλέπουν εμπόδια. Ξανά.
Τι πρέπει να πούμε;
Πρέπει πρώτα να ακούσουμε. Και να πούμε πως έχουν απόλυτο δίκιο να φωνάζουν. Πρέπει να πούμε ότι οι προτεραιότητες κάποιων δεν συμβαδίζουν με τις ανάγκες των ανθρώπων. Πρέπει να πούμε ότι δεν είναι αποδεκτό το να θεωρείται λύση το να εμποδίζεται η πρόσβαση αντί να βελτιώνεται. Και ότι αυτή η διαχείριση δεν είναι ούτε φροντίδα, ούτε πολιτική. Είναι απουσία.
Ποιος φταίει;
-
Φταίνε εκείνοι που θεωρούν έργο ένα κάγκελο, μια σιδερένια κατασκευή, αντί για ανάπλαση, διάνοιξη, καθαρισμό, φροντίδα.
-
Φταίνε οι τοπικοί άρχοντες που δεν έχουν πιάσει το νόημα: πως εκεί δεν χρειάζονται «εγκεφαλικές πατέντες», χρειάζεται σεβασμός στον τόπο και στους ανθρώπους του.
-
Φταίει ένα σύστημα που ξεχνάει γρήγορα. Που θυμάται το Μάτι μόνο στις επετείους και μετά, πάλι σιωπή.
Αν δεν μπορούμε να εγγυηθούμε ούτε την ελεύθερη πρόσβαση στη θάλασσα για τους ανθρώπους που κάηκαν ζωντανοί επειδή δεν είχαν πρόσβαση στη θάλασσα, τότε ποια πρόοδος μιλάμε ότι έχουμε κάνει;
Όχι, δεν φωνάζει ο δημότης απλώς για μια σιδεριά. Φωνάζει γιατί ακόμα τους φέρονται σαν να μην έχει συμβεί τίποτα. Κι αυτό είναι δεύτερος θάνατος.
