Υπάρχει ένας δρόμος στη Ραφήνα που δεν χρειάζεται περιγραφή γιατί τον ξέρεις από τον χρόνο που σου παίρνει…
Είναι εκείνος που, όταν φτάνουν τα πλοία στο λιμάνι, μετατρέπεται σε δοκιμασία. Τρία μόλις χιλιόμετρα που γίνονται μισή ώρα. Σαράντα λεπτά. Όχι λόγω απόστασης, αλλά λόγω αδυναμίας να λειτουργήσει.
Και δεν είναι μόνο η κίνηση!
Είναι τα δεκάδες ατυχήματα μέσα στον χρόνο.
Είναι τα σημεία που όλοι γνωρίζουν και κανείς δεν διορθώνει.
Είναι και τα θανατηφόρα, που κάθε φορά επαναφέρουν το ίδιο ερώτημα: γιατί ακόμα;
Τι να πρωτοπείς για αυτόν τον δρόμο;
Την ταλαιπωρία ή τον κίνδυνο;
Για χρόνια, η εικόνα είναι ίδια. Συζητήσεις, μεταθέσεις, καθυστερήσεις. Κανείς δεν μπορεί να πει ότι δεν έγιναν προσπάθειες. Έγιναν από όλους. Από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο. Αλλά το αποτέλεσμα; Ο ίδιος δρόμος.
Σε αυτό το φόντο, το δελτίο τύπου του Δήμου Ραφήνας-Πικερμίου όπως δημοσιεύθηκε, έχει τη σημασία του. Όχι γιατί λέει κάτι που δεν ξέραμε, αλλά γιατί προσπαθεί να μετακινήσει τη συζήτηση από το «αν» στο «πώς προχωράμε». Η προσέγγιση να κατατεθεί θέση με παρατηρήσεις και διορθώσεις, χωρίς επιστροφή στο μηδέν, δείχνει μια διάθεση να ξεμπλοκάρει μια υπόθεση που σέρνεται χρόνια. Είναι μια πιο ρεαλιστική γραμμή, που αξίζει να καταγραφεί και να κριθεί στην πράξη.
Από την πλευρά της, η δήμαρχος Δήμητρα Τσεβά δείχνει να κινείται προς αυτή την κατεύθυνση: χωρίς θόρυβο, με στόχο να προχωρήσει μια εκκρεμότητα που δεν ξεκινά σήμερα, αλλά κουβαλάει βάρος δεκαετιών.
Αυτό δεν αρκεί από μόνο του. Αλλά είναι ένα βήμα που δεν μπορεί να αγνοηθεί. Γιατί εδώ δεν κρίνονται οι προθέσεις. Κρίνεται αν, επιτέλους, κάτι θα αλλάξει.
Η Ραφήνα δεν χρειάζεται άλλη περιγραφή του προβλήματος.
Τη ζει καθημερινά. Χρειάζεται αποτέλεσμα.
Να πάψει αυτός ο δρόμος να είναι σημείο ταλαιπωρίας και κινδύνου. Να πάψει να επιστρέφει κάθε φορά ως θέμα. Να γίνει απλώς αυτό που θα έπρεπε να είναι εδώ και χρόνια.
Ένας δρόμος που λειτουργεί.
Αλκίππη
