Σήμερα, πρώτη μέρα των Πανελλαδικών εξετάσεων για τους μαθητές των ΕΠΑΛ και οι μαθητές βρέθηκαν απέναντι σε ένα πολύ δυνατό κείμενο. Πρόκειται για απόσπασμα από το βιβλίο του David Hollander, γραμμένο το 2016, μια εποχή που ο ίδιος έβλεπε τον κόσμο να πολώνεται, να δυσπιστεί και να μοιάζει σαν να διαλύεται. Μέσα σε αυτή τη σκοτεινή εικόνα, ο Hollander στράφηκε στο μπάσκετ όχι ως άθλημα, αλλά ως τρόπο κατανόησης της κοινωνίας.
Ο συγγραφέας ανέδειξε τρία βασικά σημεία: Πρώτον, ότι το μπάσκετ είναι ένας κοινωνικός θεσμός. Ένας χώρος όπου οι άνθρωποι μαθαίνουν να συνυπάρχουν, να συνεργάζονται και να γίνονται καλύτεροι μέσα από την ομάδα. Δεύτερον, ότι το μπάσκετ είναι το μοναδικό άθλημα χωρίς σταθερές θέσεις. Μια υπενθύμιση πως ούτε στη ζωή είμαστε «ένα πράγμα». Ο κόσμος αλλάζει, άρα κι εμείς πρέπει να αναλαμβάνουμε πολλούς ρόλους, και τους αναλαμβάνουμε, αυτούς που χρειάζεται κάθε φορά η ζωή. Τρίτον, ότι το μπάσκετ έχει έναν υπερυψωμένο στόχο. Μας ζητά να κοιτάμε ψηλά, να επιχειρούμε το αδύνατο, να ξεπερνάμε τα όριά μας. «Αψήφησε τη βαρύτητα, πέτα» γραφεί ο Hollander ακόμη κι αν ξέρεις ότι δεν γίνεται, ή είναι δύσκολο να γίνει.
Και κάπως έτσι, το κείμενο συναντά τη Ραφήνα και έρχεται να δικαιώσει, με τον πιο απρόσμενο τρόπο, τις επιλογές της Διεύθυνσης Πολιτισμού και Αθλητισμού, όπου έστησε πέρσι και θα ξαναστήσει και φέτος μέσα στον Ιούλιο, ένα γήπεδο στην καρδιά της πλατείας και αποδεικνύει ότι ο αθλητισμός μπορεί να ενώσει εκεί όπου η καθημερινότητα συχνά χωρίζει.
Η Διεύθυνση Πολιτισμού και Αθλητισμού, και άνθρωποί του που είχαν την αρχική ιδέα και τη σύλληψη του τουρνουά, μπορεί να μην είχαν διαβάσει το κείμενο του 2016, αλλά δεν χρειάστηκε, γιατί ξέρουν από αθλητισμό και αυτό φαίνεται. Ξέρουν τι σημαίνει να στήνεις έναν χώρο όπου άνθρωποι διαφορετικοί συναντιούνται, συνεργάζονται, μαθαίνουν να σέβονται ο ένας τον άλλον. Ξέρουν ότι ο αθλητισμός δεν είναι μόνο σκορ και νίκες, αλλά συνεργασία, πειθαρχία, συνύπαρξη, στόχος, χαρά, χαρακτήρας. Ξέρουν ότι ένα γήπεδο, ακόμη κι αν είναι προσωρινό, ακόμη κι αν στήνεται στην καρδιά μιας πλατείας, μπορεί να γίνει σημείο αναφοράς ένας τόπος όπου η πόλη θυμάται τι σημαίνει να λειτουργεί ως κοινότητα.
Και ναι, ενίοτε υπάρχουν και κάποιες ελάχιστες φωνές που δυσκολεύονται εκείνες τις μέρες. Είναι φυσικό, κάθε τι ζωντανό, κάθε τι συλλογικό, πάντα θα συναντά και μια μικρή αντίσταση.
Αλλά αυτό που μένει, αυτό που μετρά, είναι ακριβώς αυτό που λέει το κείμενο: Κοίτα ψηλά. Πέτα. Και αυτό έκανε η Ραφήνα. Κοίταξε ψηλά. Και με τον δικό της τρόπο πέταξε.
Λαμπρινή Μπενάτση
