Υπάρχουν εποχές που δεν γράφονται με γεγονότα, αλλά με σιωπές. Εποχές που η πόλη δεν φωνάζει, όμως θυμάται. Που οι άνθρωποι χαμογελούν δημόσια και μετρούν ιδιωτικά. Εκεί, μέσα σε αυτή τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στο φως και στη σκιά, γεννιούνται οι πραγματικές αποφάσεις.
Και τότε έρχεται η στιγμή.
Όχι για να μιλήσεις.
Αλλά για να σταθείς.
Κάποια στιγμή πρέπει, επιτέλους, να αποφασίσεις πού θα είσαι. Και ποιον θέλεις δίπλα σου. Όχι ποιος σε βολεύει. Όχι ποιος σου είναι χρήσιμος. Αλλά ποιος αντέχει να στέκεται δίπλα σου όταν το κόστος δεν είναι συμβολικό αλλά πραγματικό.
Γιατί από αυτό θα κριθείς.
Η πολιτική, όταν γυμνωθεί από τα συνθήματα, είναι μια αλυσίδα επιλογών. Και κάθε επιλογή αφήνει ίχνος. Οι τοποθετήσεις δεν είναι λέξεις είναι δεσμεύσεις. Οι στηρίξεις δεν είναι ευγένειες είναι συμμαχίες. Και η αχαριστία δεν είναι απλώς ηθικό ελάττωμα, είναι ρήγμα χαρακτήρα.
Υπάρχουν άνθρωποι που στάθηκαν όταν δεν υπήρχε κέρδος. Που πήραν κόστος για να στηρίξουν. Που έμειναν όταν όλα έδειχναν δύσκολα. Κι έπειτα, έρχεται η ώρα της αντιστροφής. Η ώρα που κάποιοι ξεχνούν. Που μετακινούνται αθόρυβα. Που βαφτίζουν τη μετατόπιση «στρατηγική».
Μπορείς να κοροϊδέψεις αρκετό κόσμο για μικρό διάστημα.
Μπορείς να κοροϊδέψεις λίγους για μεγάλο διάστημα.
Να κοροϊδεύεις όμως πολύ κόσμο συνέχεια, θα το πληρώσεις ακριβά.
Όχι απαραίτητα άμεσα. Όχι με θόρυβο. Αλλά με εκείνη τη σιωπηλή αποκαθήλωση που δεν γράφεται σε πρωτοσέλιδα γράφεται στη συνείδηση.
Ο άνεμος δεν είναι αποφασιστικός, είναι ευκαιριακός. Φυσά προς την κατεύθυνση που βρίσκει λιγότερη αντίσταση. Αν δεν έχεις ρίζες, θα σε πάρει. Αν δεν έχεις σταθερή στάση ζωής, θα σε μετακινήσει. Και τότε δεν θα έχει σημασία τι διακήρυττες, αλλά πού βρέθηκες όταν οι άλλοι περίμεναν συνέπεια.
Κάποιοι πιστεύουν ότι μπορούν να στέκονται παντού. Να μιλούν για ενότητα και να καλλιεργούν διχασμό. Να επικαλούνται αρχές και να επιλέγουν πρόσωπα με βάση την εξυπηρέτηση. Να κρατούν «ίσες αποστάσεις» μέχρι να δουν ποιος θα επικρατήσει.
Μα οι ίσες αποστάσεις, στις κρίσιμες στιγμές, είναι θέση.
Και η απουσία είναι δήλωση.
Στο τέλος, δεν σε ορίζουν οι λέξεις σου. Σε ορίζουν οι επιλογές σου. Το ποιον κράτησες δίπλα σου. Το ποιον άφησες πίσω. Το αν τίμησες εκείνους που στάθηκαν ή αν τους αντάλλαξες με μια πρόσκαιρη βεβαιότητα.
Η Ιστορία, ακόμη και η μικρή, η τοπική έχει υπομονή. Περιμένει. Καταγράφει. Και επιστρέφει.
Γιατί η στιγμή που θα κριθείς δεν θα είναι αυτή που νομίζεις.
Θα είναι εκείνη που νόμιζες πως πέρασε.
Και τότε, δεν θα υπάρχει άνεμος να σε καλύψει.
Θα υπάρχει μόνο η στάση σου.
