Κάθε καλοκαίρι στην Ελλάδα έχει τις σταθερές του: ήλιος, θάλασσα, τζιτζίκια και μια σειρά από αφηγήσεις που κατακλύζουν τα κανάλια, τα site και τις συζητήσεις στην παραλία.
H εκρηκτική ακρίβεια μετατρέπει τις βασικές διακοπές από δικαίωμα σε είδος πολυτελείας και ένα ψάρι αναδεικνύεται σε απόλυτο πρωταγωνιστή του καλοκαιριού
Επιστρέφοντας από τις διακοπές και, κάνοντας τον απολογισμό, συνειδητοποιώ κάτι παράδοξο. Δύο πράγματα μου έκαναν τη μεγαλύτερη εντύπωση. Δύο πράγματα που, εκ πρώτης όψεως, φαίνονται εντελώς ασύνδετα, αλλά στην πραγματικότητα δείχνουν ξεκάθαρα πώς λειτουργεί η χώρα μας: από τη μία ακατάσχετη τρομολαγνεία κι από την άλλη μία ανεξέλεγκτη, κυνική ακρίβεια.
Οι λαγοκέφαλοι
Το πρώτο θέμα: Οι περιβόητοι λαγοκέφαλοι. Εδώ και μήνες, η πλύση εγκεφάλου πάει σύννεφο. Δραματικοί τίτλοι και προειδοποιήσεις για τα θαλάσσια «τέρατα» που παραμονεύουν σε κάθε γωνιά για να μας φάνε. Η εικόνα ήταν ότι αν βουτήξεις το πόδι σου στο νερό, θα σε περιμένει μια αγέλη από τοξικά ψάρια. Κι όμως, ο απολογισμός ήταν μηδενικός. Ούτε ένας λαγοκέφαλος στον ορίζοντα.
Προφανώς, κανείς δεν αμφισβητεί ότι η κλιματική αλλαγή φέρνει ξενικά είδη στις θάλασσές μας και ότι υπάρχει ζήτημα. Αλλά η απόσταση ανάμεσα στην πραγματικότητα και στον τεχνητό πανικό είναι χαώδης. Ζούμε σε μια μόνιμη υστερία όπου ο κίνδυνος πουλάει, ακόμα κι αν στην πράξη αποδεικνύεται αόρατος για τον μέσο άνθρωπο που πήγε απλώς να κάνει μια βουτιά.
Η χωριάτικη σαλάτα
Αν όμως ο λαγοκέφαλος αποδείχθηκε ένα επικοινωνιακό φάντασμα, το σοκ στο τραπέζι της ταβέρνας ήταν παραπάνω από υπαρκτό. Και εδώ περνάμε στο δεύτερο και πολύ πιο εξοργιστικό κομμάτι των διακοπών: την τιμή της ελληνικής χωριάτικης σαλάτας.
Για να μιλήσουμε έξω από τα δόντια: η φθηνότερη χωριάτικη που βρήκα φέτος είχε 11 ευρώ και η ακριβότερη 14 ευρώ. Δεκατέσσερα ευρώ. Για ένα πιάτο με δύο ντομάτες, ένα αγγούρι, λίγο κρεμμύδι, φέτα τυρί και λίγο ελαιόλαδο.
Αυτό δεν είναι απλώς «αυξημένες τιμές λόγω πληθωρισμού». Είναι καθαρή αισχροκέρδεια και ένα απίστευτο άλμα ακρίβειας που έχει ξεφύγει από κάθε όριο λογικής. Η χωριάτικη σαλάτα υπήρξε ιστορικά το πιο λαϊκό, προσιτό και τίμιο πιάτο του ελληνικού καλοκαιριού. Το να κοστολογείται σε τιμές που άλλοτε έπαιρνες κυρίως πιάτο με κρέας ή ψάρι, δείχνει μια αγορά που λειτουργεί τελείως ανεξέλεγκτα.
Οι δικαιολογίες περί ενεργειακής κρίσης και αυξημένου κόστους παραγωγής έχουν πια εξαντληθεί. Αυτό που βλέπουμε είναι μια συστηματική μετατροπή των διακοπών στην ίδια μας τη χώρα από δικαίωμα σε είδος πολυτελείας. Μια τουριστική βιομηχανία που κοιτάζει αποκλειστικά το πορτοφόλι του ξένου επισκέπτη και σπρώχνει τον Έλληνα στο περιθώριο, απαιτώντας μια περιουσία για τα πιο βασικά και αυτονόητα πράγματα.
Καλοκαίρι τέλος, χαμόγελα τέλος
Το συμπέρασμα της φετινής επιστροφής είναι σχεδόν ειρωνικό. Από τη μία «καταναλώνουμε» κατασκευασμένους φόβους. Από την άλλη, βιώνουμε την πραγματική απειλή: μια αδυσώπητη ακρίβεια που μας αδειάζει τις τσέπες πριν καν βγει ο μήνας.
Οι λαγοκέφαλοι μπορεί να μην εμφανίστηκαν ποτέ, αλλά η χωριάτικη των 14 ευρώ ήταν εκεί, φαρδιά-πλατιά στην απόδειξη. Κι αν για το πρώτο μπορούμε απλώς να γελάσουμε, για το δεύτερο δεν υπάρχει κανένα περιθώριο για χαμόγελα.
in.gr
