Η ύπαιθρος σε απόγνωση – Η ελληνική παραγωγή σε οριακό σημείο
Η Ελληνική ύπαιθρος καταρρέει. Και μαζί της καταρρέει η διατροφική ασφάλεια, η εθνική αυτάρκεια, η ίδια η κοινωνική συνοχή της χώρας.
Η Ελλάδα σήμερα βιώνει μία βαθιά και παρατεταμένη κρίση στον πρωτογενή τομέα. Αγρότες, κτηνοτρόφοι, μελισσοκόμοι και αλιείς βρίσκονται ξανά στους δρόμους, στήνοντας μπλόκα και ανεβάζοντας τρακτέρ στις πλατείες, όχι από διάθεση σύγκρουσης, αλλά γιατί έχουν φτάσει στο σημείο μηδέν. Όχι από ιδεολογία. Από απόγνωση.
Βλέπουμε σήμερα ότι οι αγρότες, οι κτηνοτρόφοι, οι μελισσοκόμοι και οι αλιείς βρίσκονται σε πραγματικό οικονομικό αδιέξοδο με καθυστερημένες επιδοτήσεις, ακρίβεια στα μέσα παραγωγής, ενεργειακό κόστος στα ύψη και ανασφάλεια για το αν τελικά θα μπορέσουν να συνεχίσουν να παράγουν. Οι κινητοποιήσεις τους δεν είναι μια «υστερική αντίδραση» αλλά κραυγή επιβίωσης.
Μέσα σε αυτό το εκρηκτικό τοπίο έρχεται να προστεθεί και το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, που άφησε χιλιάδες παραγωγούς χωρίς τα χρήματα που δικαιούνται. Επιδοτήσεις που έπρεπε να έχουν καταβληθεί εγκαίρως χάθηκαν μέσα σε λάθη, αδιαφάνεια, εσωτερικές συγκρούσεις και διοικητική ανεπάρκεια. Κι ενώ ο Έλληνας αγρότης παλεύει να πληρώσει ρεύμα, πετρέλαιο και εφόδια, το κράτος αποδεικνύεται ανίκανο να του αποδώσει ούτε τα αυτονόητα. Αυτό δεν είναι απλώς αποτυχία. Είναι θεσμική προσβολή απέναντι σε ανθρώπους που κρατούν όρθια την παραγωγή της χώρας.
Οι κινητοποιήσεις που απλώνονται σε όλη τη χώρα δεν είναι στιγμιαίο ξέσπασμα. Είναι η κορύφωση μιας πορείας χρόνων: εκρηκτικό κόστος παραγωγής, πανάκριβα καύσιμα και ρεύμα, εφόδια σε τιμές απλησίαστες, καθυστερήσεις στις πληρωμές και στις επιδοτήσεις, διαρκής αβεβαιότητα για το αύριο. Και την ίδια στιγμή, οι τιμές πώλησης των προϊόντων δεν καλύπτουν ούτε τα βασικά έξοδα. Έτσι δεν αντέχει καμία παραγωγή, καμία οικογένεια, καμία ύπαιθρος.
Στην Ανατολική Αττική το πρόβλημα δεν είναι θεωρητικό. Είναι καθημερινό. Περιοχές με αγροτικό χαρακτήρα βλέπουν τα χωράφια να εγκαταλείπονται, τους νέους να φεύγουν και τους παραγωγούς να παλεύουν μόνοι τους απέναντι σε ένα κράτος που θυμάται την ύπαιθρο μόνο προεκλογικά.
Τα αιτήματα των αγροτών σήμερα είναι σαφή: κατώτατες εγγυημένες τιμές που να καλύπτουν το πραγματικό κόστος παραγωγής, μείωση του ενεργειακού και λειτουργικού κόστους και μέτρα για φθηνότερο πετρέλαιο, ρεύμα και αγροτικά εφόδια. Ως εκπρόσωπος της Ελληνικής Λύσης, στεκόμαστε αλληλέγγυοι σε αυτή την προοπτική, όχι ως επίσημο «πρόγραμμα», αλλά ως δίκαιη και επείγουσα διεκδίκηση για την επιβίωση των ανθρώπων της παραγωγής.
Αν η πολιτεία και οι κυβερνήσεις είχαν στο επίκεντρο την παραγωγή και όχι την πολιτική εκμετάλλευση, θα είχαν ήδη υιοθετήσει μέτρα στήριξης και όχι μεσολαβητές-δημοσιογράφους να παίζουν τον ρόλο του «διαπραγματευτή». Όταν μια κυβέρνηση δεν μπορεί να κοιτάξει κατάματα τον αγρότη, αλλά μιλά μέσα από τρίτους, τότε το πρόβλημα δεν είναι μόνο οικονομικό· είναι βαθιά πολιτικό και θεσμικό.
Η Ελληνική Λύση έχει τοποθετηθεί ξεκάθαρα πάνω σε αυτό το ζήτημα αναφέροντας το εξής:
«Εφ’ όσον η κυβέρνηση δήθεν θέλει να εφαρμόσει το νόμο και να χτυπήσει τους αγρότες, ας εφαρμόσει το νόμο ξεκινώντας από τις γαλάζιες ακρίδες και τους βουλευτές της, που είναι μπλεγμένοι σε διάφορα οικονομικά εγκλήματα. Καμμία ασυλία στους βουλευτές, φυλακή τώρα στις γαλάζιες ακρίδες και στήριξη των αγροτών, κτηνοτρόφων, μελισσοκόμων και αλιέων στα μπλόκα απ’ όλη την Ελλάδα.»
Με τη θέση αυτή, η Ελληνική Λύση:
- κατηγορεί ξεκάθαρα την κυβέρνηση ότι επιχειρεί να «νομιμοποιήσει» τον δήθεν διάλογο μέσω μεσολαβητών και επικοινωνιακών μηχανισμών, αντί να αντιμετωπίσει πραγματικά τα προβλήματα,
- ζητά την τιμωρία των πολιτικών που έχουν εμπλακεί σε οικονομικά σκάνδαλα αντί να στοχοποιούνται οι παραγωγοί,
- και δηλώνει απερίφραστα τη στήριξή της στους αγρότες, τους κτηνοτρόφους, τους μελισσοκόμους και τους αλιείς που κινητοποιούνται.
Ως Τομεάρχης Ανάπτυξης Νοτίου Ελλάδας και εκπρόσωπος της Ελληνικής Λύσης, θεωρώ ότι κάθε αγρότης, κτηνοτρόφος και μελισσοκόμος που σηκώνει τρακτέρ δεν διεκδικεί επιδόματα — διεκδικεί το δικαίωμα να παράγει, να ζήσει, να κρατήσει ζωντανή την ελληνική ύπαιθρο.
Σε αυτό το πλαίσιο, η Ελληνική Λύση δεν έμεινε στα λόγια. Προχώρησε σε πράξη ουσίας, καταθέτοντας τροπολογία για την άρση του αξιόποινου των πράξεων κατά τη διάρκεια των αγροτικών κινητοποιήσεων. Για εμάς, ο αγρότης που αγωνίζεται για την επιβίωσή του δεν είναι εγκληματίας. Εγκληματική είναι η πολιτική που τον οδηγεί στην απόγνωση. Όταν ο παραγωγός στήνει μπλόκο, δεν παρανομεί από ιδιοτροπία — αμύνεται απέναντι στην εγκατάλειψη.
Η αντιμετώπιση των ανθρώπων του πρωτογενούς τομέα της οικονομίας, με ΜΑΤ, με δακρυγόνα και συλλήψεις, δεν είναι η λύση στα οξυμένα προβλήματά τους. Η λύση που πρέπει να δωθεί είναι πολιτική και όχι κατασταλτική και ποινική.
Τα αιτήματά τους για αξιοπρεπείς τιμές, φθηνότερο κόστος και ταχύτερες επιδοτήσεις είναι δίκαια. Και η πολιτεία οφείλει να τα κάνει πραγματικότητα, πριν η ύπαιθρος μετατραπεί σε ερείπιο.
Δεν μπορεί μια χώρα να μιλά για ανάπτυξη όταν η ίδια της η παραγωγική βάση καταρρέει. Δεν μπορεί να μιλά για εθνική αυτάρκεια όταν ο Έλληνας αγρότης λειτουργεί με ζημιά. Δεν μπορεί να μιλά για κοινωνική δικαιοσύνη όταν αυτοί που παράγουν πλούτο οδηγούνται στο περιθώριο. Η ύπαιθρος δεν αντέχει άλλη κοροϊδία. Δεν αντέχει άλλη αναβολή. Δεν αντέχει άλλη υποκρισία.
Η ελληνική ύπαιθρος δεν είναι απλώς ένας οικονομικός τομέας. Είναι οι ρίζες μας. Είναι η διατροφική μας ασφάλεια. Είναι οι οικογένειες που κράτησαν όρθια τη χώρα στις πιο δύσκολες εποχές.
Ως Ελληνική Λύση στεκόμαστε ανοιχτά απέναντι στο σύστημα που διέλυσε την παραγωγή και δηλώνουμε ότι αυτός ο αγώνας δεν θα σταματήσει στα μπλόκα. Γιατί αν χαθεί η ύπαιθρος, θα χαθεί ένα κομμάτι της ίδιας της Ελλάδας. Στεκόμαστε στο πλευρό των ανθρώπων της παραγωγής. Όχι με λόγια, αλλά με πολιτική στάση. Όχι με υποσχέσεις, αλλά με πίεση για ουσιαστικά μέτρα.
Και τότε, καμία επικοινωνιακή διαχείριση δεν θα μπορέσει να κρύψει την πραγματικότητα.
Μαρία Βυτινίδου
Τομεάρχης Ανάπτυξης Νοτίου Ελλάδας, Ελληνική Λύση- Κυριάκος Βελόπουλος
Πολιτευτής της Ελληνικής Λύσης στην Α΄Ανατολική Αττική
#polis
