Η 8η Σεπτεμβρίου είναι τοπική αργία για τη Ραφήνα, ημέρα κατά την οποία η πόλη τιμά την πολιούχο της, Παναγία Παντοβασίλισσα.
Υπάρχουν όμως χώροι που ακόμη και τις ημέρες αργίας συνεχίζουν να έχουν ζωή. Και ένας από αυτούς είναι το Δημοτικό Κολυμβητήριο Ραφήνας.
Ένας χώρος που δεν είναι απλώς μια αθλητική εγκατάσταση. Βρίσκεται μέσα σε μια μεγάλη πευκόφυτη έκταση και αυτό αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματά του, αλλά ταυτόχρονα δημιουργεί και μια πολύ μεγάλη ευθύνη.
Όταν βρίσκεσαι μέσα στο δάσος, οφείλεις πρώτα απ’ όλα να το σέβεσαι. Και για να το σέβεσαι, πρέπει να το προσέχεις.
Αυτό ακριβώς έγινε και σήμερα.
Παρά την τοπική αργία, πραγματοποιήθηκαν εκτεταμένες εργασίες καθαρισμού και συντήρησης του χώρου από την ΚΗΠΟΔΟΜΗ του Ηλία Μπούγια, μια επιχείρηση που βρίσκεται δίπλα στο Κολυμβητήριο ουσιαστικά από την πρώτη ημέρα λειτουργίας του και έχει βάλει όλα αυτά τα χρόνια το δικό της λιθαράκι στη διαμόρφωση, τη φροντίδα και την εικόνα του φυσικού περιβάλλοντος της εγκατάστασης.
Και εδώ οι φωτογραφίες πραγματικά μιλούν από μόνες τους.
Ένας ολόκληρος όγκος από πευκοβελόνες, ξερά κλαδιά και ξερή φυτική ύλη συγκεντρώθηκε από το εσωτερικό της έκτασης. Υλικό που βρίσκεται φυσιολογικά κάτω από εκατοντάδες πεύκα, αλλά ειδικά κατά την αντιπυρική περίοδο δεν μπορεί και δεν πρέπει να αφήνεται να συσσωρεύεται.
Δεν αρκεί όμως να το μαζέψεις και να το μετακινήσεις μερικά μέτρα παρακάτω.
Όλη αυτή η ποσότητα φορτώθηκε, απομακρύνθηκε από το Κολυμβητήριο και μεταφέρθηκε στον ειδικό χώρο του Δήμου, ώστε να μη μείνει καύσιμη ύλη ούτε μέσα ούτε περιμετρικά της εγκατάστασης.
Και το αποτέλεσμα φαίνεται στην τελευταία φωτογραφία.
Το πευκοδάσος παραμένει πευκοδάσος. Δεν αλλοιώνεται, δεν «ξυρίζεται», δεν χάνει τον χαρακτήρα του. Καθαρίζεται από την ξερή ύλη που συσσωρεύεται στο έδαφος, παραμένει περιποιημένο και, κυρίως, γίνεται ασφαλέστερο.
Γιατί αυτό γίνεται ξανά και ξανά
Αυτό που αποτυπώνουν οι σημερινές φωτογραφίες δεν αποτελεί μια έκτακτη παρέμβαση. Οι καθαρισμοί πραγματοποιούνται σε τακτά χρονικά διαστήματα, ακριβώς επειδή όλοι γνωρίζουν πού βρίσκεται το Κολυμβητήριο και ποιο είναι το περιβάλλον του.
Κάτω από τα πεύκα οι πευκοβελόνες θα ξαναπέσουν. Τα ξερά κλαδιά θα ξανασυσσωρευτούν. Η βλάστηση θα επανέλθει. Άρα και ο καθαρισμός πρέπει να επαναλαμβάνεται.
Γιατί στην πυροπροστασία υπάρχει μια μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο «καθαρίσαμε» και στο «καθαρίζουμε». Το πρώτο γίνεται μία φορά. Το δεύτερο είναι διαρκής φροντίδα.
Και ακριβώς γι’ αυτό υπάρχει η βεβαιότητα ότι γίνεται ό,τι είναι ανθρωπίνως δυνατό ώστε μια φωτιά να μη βρει την αιτία και το καύσιμο για να ξεκινήσει μέσα από τον ίδιο τον χώρο.
Κανείς, φυσικά, δεν μπορεί να υποσχεθεί ότι ένας χώρος μέσα στο πεύκο είναι άτρωτος απέναντι στη φωτιά. Μια πυρκαγιά μπορεί να ξεκινήσει χιλιόμετρα μακριά και, κάτω από ακραίες συνθήκες, να φτάσει οπουδήποτε. Αυτό που μπορείς όμως να ελέγξεις είναι το δικό σου σπίτι.
Να μην αφήσεις συσσωρευμένη καύσιμη ύλη. Να καθαρίζεις. Να συντηρείς. Να επαναλαμβάνεις τη διαδικασία. Να έχεις τον χώρο σου όσο το δυνατόν περισσότερο προετοιμασμένο.
Γιατί η πραγματική πυροπροστασία δεν αρχίζει όταν δούμε καπνό. Αρχίζει πολύ νωρίτερα. Και οι σημερινές εικόνες από το Δημοτικό Κολυμβητήριο Ραφήνας δείχνουν ακριβώς αυτό: Το δάσος το απολαμβάνεις μόνο όταν πρώτα έχεις μάθει να το σέβεσαι και να το φροντίζεις.
