Ανεξαρτήτως του επιλήψιμου κυβερνητικού βίου και της πιθανής μονοδιάστατης πολιτικής στόχευσης, η Αναθεώρηση είναι αναγκαία. Και συνιστά χρυσή ευκαιρία για την προοδευτική αντιπολίτευση.
Ας θεωρήσουμε δεδομένο -κι όχι «ας υποθέσουμε»- ότι ο Μητσοτάκης επιχειρεί με την Αναθεώρηση του Συντάγματος να αλλάξει ατζέντα. Όμως είναι αρκετό το αντιρρητικό αυτό επιχείρημα για να θεωρηθεί άκαιρη και άχρηστη η εν λόγω διαδικασία;
Επίσης: Τα υπαρκτά θεσμικά ατοπήματα της σημερινής κυβέρνησης της αφαιρούν το δικαίωμα να ανοίξει το θέμα αυτό, καθώς-όπως διατείνονται ορισμένοι- η Αναθεώρηση προϋποθέτει τον σεβασμό στο Σύνταγμα;
Πρώτον, σε θεωρητικό επίπεδο: «Ο τρώσας και ιάσεται». Αυτό θα μπορούσε να συμβεί αν ο Μητσοτάκης είχε το σθένος να παραδεχτεί και να ομολογήσει λυτρωτικά οτι έχει κινηθεί αντιθεσμικά σε σκολιές οδούς. Εννοείται ότι δεν θα συμβεί.
Δεύτερον, η Αναθεώρηση παρέχει την ευκαιρία στα κόμματα της αντιπολίτευσης όχι απλώς να υπενθυμίσουν τα υπαρκτά κυβερνητικά ατοπήματα, αλλά να προσδώσουν κύρος στις δικές τους προτάσεις, ειδικά σε ο,τι αφορά την καταφανή κρίση θεσμών.
Υπάρχει άλλο ένα επιχείρημα στην φαρέτρα του μελετημένου αρνητισμού για την χρησιμότητα της Αναθεώρησης, όπως αυτή εκπορεύεται και πλασάρεται από το κυβερνών κόμμα.
Η ένσταση προεβλήθη από τον Ευάγγελο Βενιζέλο: «Η Ελλάδα δεν αντιμετωπίζει έλλειμμα συνταγματικών ρυθμίσεων, αλλά κρίση αξιοπιστίας των θεσμών και διάρρηξης του κοινωνικού συμβολαίου της μεταπολίτευσης».
Η συζήτηση για το διαρραγέν κοινωνικό συμβόλαιο δεν είναι της παρούσης. Όμως η κρίση αξιοπιστίας των θεσμών και συνακόλουθα η λαϊκή αγανάκτηση εναντίον συστημικών κομμάτων και πολιτικών-αυτό που ονομάζεται αντισυστημισμός- είναι καταφανής.
Αναπόφευκτο το ερώτημα: Το περιώνυμο άρθρο 86 και το άρθρο 90 για την ηγεσία της Δικαιοσύνης δεν είναι κατ΄ εξοχήν προβληματικά, έχοντας προκαλέσει σε μεγάλο βαθμό την δυσπιστία και βαθμηδόν την οργή της κοινωνίας;
Επομένως, ναι, και σε πείσμα του ισχυρισμού εκ μέρους του κ. Βενιζέλου, «η κρίση αξιοπιστίας των θεσμών» οφείλεται ΚΑΙ στο «έλλειμμα συνταγματικών ρυθμίσεων».
Εννοείται ότι τελεί εν δικαίω ο Ευάγγελος Βενιζέλος λέγοντας ότι «υπό αυτές τις συνθήκες, η Αναθεώρηση καθίσταται τεχνικό και κοινωνικά αδιάφορο ζήτημα, αν δεν συνοδευτεί από ένα πειστικό και ευρείας αποδοχής αφήγημα εθνικής συνοχής και κοινωνικής συμπερίληψης».
Το καθήκον της αντιπολίτευσης
Πέραν των μνημονευθέντων κρισίμων άρθρων 86 και 90, θα τεθούν υπο συζήτησιν και διαβούλευση εξίσου σημαντικά υπο αναθεώρησιν άρθρα: Για το Περιβάλλον, τους δημοσίους υπαλλήλους (αξιολόγηση/μονιμότητα), την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας (θα παραμείνει ο διακοσμητικός ρόλος;) και για την δημοσιονομική σταθερότητα.
Όταν καταστεί γνωστό το περιεχόμενο των κυβερνητικών προτάσεων, θα αποκαλυφθεί η πολιτική στόχευση και ο πιθανώς επίφοβος προσανατολισμός, ειδικά σε ό,τι αφορά το Περιβάλλον και τα Δημοσιονομικά.
Κατά τούτο, συνιστά υποχρέωση και καθήκον της αντιπολίτευσης, ιδία της προοδευτικής, να παρουσιάσει σοβαρές προτάσεις, αλλά ταυτόχρονα να συναινέσει ώστε μέσω ανοιχτού διαλόγου να τύχουν ευρείας αποδοχής ορισμένα υπό αναθεώρησιν άρθρα (π.χ. 86 και 90).
Υπενθυμίζεται ότι η συναίνεση είναι απαραίτητη στην επόμενη Βουλή για να ισχύσουν τα αναθεωρημένα άρθρα (180 ψήφοι) κι όχι από την σημερινή προτείνουσα Βουλή (αρκούν οι 151).
Επιμύθιον: Ανεξαρτήτως των προθέσεων του πρωθυπουργού και του προτέρου αντιθεσμικού κυβερνητικού βίου, η Συνταγματική Αναθεώρηση είναι χρήσιμη και επιβεβλημένη.
Ειδικά αν μια νέα πλειοψηφία μετά τις εκλογές κινηθεί συναινετικά προς προοδευτική κατεύθυνση.
