Σε αυτή τη χώρα δεν χρειάζεται μεγάλο γεγονός για να ξεσπάσει δημόσια συζήτηση. Αρκεί μια λακκούβα.
Μια τρύπα στον δρόμο αρκεί για να γεννηθούν αναλύσεις, διαξιφισμοί, υπερασπιστές, κατήγοροι, ειρωνείες και «εσύ τότε τι έκανες;».
Η Ελλάδα, άλλωστε, δεν διαφωνεί για το αν υπάρχει πρόβλημα.
Διαφωνεί για το ποιος δεν φταίει.
Οι δρόμοι σπάνε.
Τα φρεάτια γίνονται παγίδες.
Τα έργα «αποκαθίστανται προσωρινά».
Και κάπου εκεί ξεκινά το εθνικό μας σπορ:
η μετακύλιση ευθύνης.
Δεν φταίει ο δήμος. Δεν φταίει ο εργολάβος. Δεν φταίει ο φορέας.
Δεν φταίει η υπηρεσία. Φταίει ο καιρός, το υπέδαφος, η κλιματική κρίση, η μοίρα μας.
Κι εμείς;
Εμείς φωτογραφίζουμε.
Ανεβάζουμε.
Σχολιάζουμε.
Τσακωνόμαστε κάτω από αναρτήσεις για το αν «υπερβάλλεις», αν «τα ίδια γίνονταν και πριν», αν «δεν ξέρεις πώς λειτουργεί το σύστημα».
Οι πολίτες βαφτίζονται γκρινιάρηδες. Τα τοπικά μέσα κατηγορούνται ότι «ασχολούνται με μικροπράγματα». Και όσοι δεν μιλούν, αποτελούν όπως πάντα τη μεγάλη, ήσυχη πλειοψηφία.
Έτσι η λακκούβα γίνεται σύμβολο.
Όχι της κακοτεχνίας.
Αλλά της κανονικότητας.
Γιατί στη χώρα αυτή έχουμε μάθει πως τα προβλήματα δεν λύνονται.
Απλώς συνηθίζονται.
Και κάπως έτσι, χωρίς έργο, χωρίς σχέδιο, χωρίς λογοδοσία, η τρύπα «κλείνει μόνη της».
Με καθίζηση. Όπως ακριβώς και η απαίτησή μας για σοβαρότητα.
Γιατί εδώ δεν ζούμε απλώς με τις λακκούβες.
Ζούμε μέσα τους.
