Η Δήμητρα Τσεβά κρίνεται καθημερινά. Κρίνεται για τις αποφάσεις της, για τις επιλογές της, για τα λάθη της, για τις καθυστερήσεις, για όσα έγιναν και για όσα δεν έγιναν. Και αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό. Άλλωστε, αυτή είναι η μοίρα κάθε δημάρχου που βρίσκεται στην πρώτη γραμμή.
Υπάρχει όμως και μια πραγματικότητα που δύσκολα μπορεί να αμφισβητήσει κανείς. Η Δήμαρχος βρίσκεται από το πρωί μέχρι το βράδυ στο δημαρχείο. Τρέχει, συναντά κόσμο, παρεμβαίνει, προσπαθεί να δώσει λύσεις, παρακολουθεί έργα, βρίσκεται στις εκδηλώσεις, στις γιορτές, στα πανηγύρια, στις εκκλησίες και σχεδόν σε κάθε δημόσια δραστηριότητα του Δήμου.
Φυσικά και κάνει λάθη. Ποιος δεν κάνει; Φυσικά και υπάρχουν επιλογές της που μπορούν να αμφισβητηθούν. Αυτή είναι η ουσία της πολιτικής και της δημόσιας κριτικής. Όμως άλλο η κριτική και άλλο η άρνηση της πραγματικότητας.
Και η πραγματικότητα είναι πως πολλές φορές δίνει την εντύπωση ότι τρέχει σχεδόν μόνη της.
Με εξαίρεση ορισμένους στενούς συνεργάτες και συγκεκριμένους αντιδημάρχους που σηκώνουν βάρος στους τομείς ευθύνης τους, υπάρχουν στιγμές που η εικόνα είναι αποκαρδιωτική. Η Δήμαρχος παρούσα παντού και δίπλα της ελάχιστοι. Άλλοι έχουν τους λόγους τους. Άλλοι έχουν διαφορετική αντίληψη για τον ρόλο τους. Άλλοι επιλέγουν να κινούνται πιο διακριτικά. Και υπάρχουν και εκείνοι που μοιάζουν να έχουν απομακρυνθεί από την καθημερινή μάχη.
Το πρόβλημα όμως δεν είναι μόνο δικό τους. Γιατί η Δήμητρα Τσεβά δεν κρίνεται μόνο για τον εαυτό της. Κρίνεται για τη συνολική εικόνα της δημοτικής αρχής. Κρίνεται για την παρουσία ή την απουσία των συνεργατών της. Κρίνεται για το έργο όλων. Κρίνεται ακόμη και για τις αδυναμίες ανθρώπων που δεν μπορεί πλέον να αλλάξει.
Και εδώ βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη δυσκολία. Δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις. Δεν υπάρχουν απεριόριστες επιλογές. Με αυτούς τους ανθρώπους ξεκίνησε, με αυτούς πορεύεται και με κάποιους από αυτούς ίσως φτάσει μέχρι το τέλος της διαδρομής. Το πώς και το γιατί διαμορφώθηκε αυτή η κατάσταση έχει αναλυθεί πολλές φορές στο παρελθόν. Δεν είναι αυτό το ζητούμενο σήμερα.
Σήμερα το ζητούμενο είναι να αναγνωρίσουμε κάτι που φαίνεται ολοένα και πιο καθαρά: ότι πίσω από τον θεσμικό ρόλο, πίσω από τις ανακοινώσεις, τις φωτογραφίες και τις δημόσιες εμφανίσεις, υπάρχει ένας άνθρωπος που αρκετές φορές μοιάζει να δίνει έναν αγώνα με πολύ λιγότερους συμμάχους από όσους θα έπρεπε να έχει.
Ίσως να μην το παραδεχθεί ποτέ δημόσια. Ίσως να συνεχίσει να χαμογελά, να προχωρά και να δείχνει ότι όλα λειτουργούν κανονικά. Όμως σε αρκετές στιγμές η μοναξιά της ευθύνης είναι εμφανής.
Και ανεξάρτητα από το αν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς με τις πολιτικές της επιλογές, είναι δύσκολο να μην αναγνωρίσει ότι πολλές φορές δίνει τη μάχη σχεδόν μόνη της. Το ζητούμενο, άλλωστε, δεν είναι να δικαιωθεί ή μη δικαιωθεί η ίδια, αλλά να λειτουργήσει καλύτερα ο Δήμος και να προχωρήσει ο τόπος μπροστά. Γιατί κανένας δήμαρχος δεν μπορεί να πετύχει μόνος του και κανένας τόπος δεν κερδίζει όταν η ευθύνη βαραίνει διαρκώς τους ώμους ενός ανθρώπου.
Λαμπρινή Μπενάτση
