Δεν υφίσταται πολιτική συζήτηση ουσίας στη χώρα. Μόνο μικροπολιτική. Συζητάμε για γεγονότα και συμπεριφορές. Και έτσι δεν βλέπουμε τα μεγάλα. Μία χώρα που σβήνει δημογραφικά, υιοθετώντας ένα παραγωγικό μοντέλο το οποίο δεν παράγει πλούτο. Και ταυτόχρονα η εμπιστοσύνη προς τους θεσμούς και το «σύστημα» υπονομεύεται. Συνήθως δικαίως.
ΚΩΣΤΑΣ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗΣ
Εχετε προσέξει πώς συμπεριφέρονται οι άνθρωποι που τους έχουν στήσει στο ραντεβού; Περπατούν γύρω από το ίδιο σημείο, λες και σκάβουν τάφρο. Και κοιτάζουν στην οθόνη του κινητού, σαν περιμένουν μία ειδοποίηση.
Και η χώρα έτσι είναι. Ενας νευρικός άνθρωπος που κάτι περιμένει να συμβεί. Μία εκλογή, μία επιστροφή, μία αποκάλυψη, μία κατάρρευση, ένας πόλεμος, μία οικονομική κρίση, ένα νέο κόμμα, μία διεθνής αναταραχή. Κάτι βρίσκεται πάντα προ των πυλων. Και όμως οι μέρες περνούν σχεδόν ίδιες μεταξύ τους. Λες και τρέχουμε σε κυλιόμενο διάδρομο γυμναστικής.
Εδώ και χρόνια ζούμε μέσα σε μία μόνιμη πρόγευση γεγονότων. Δεν βλέπουμε την ταινία, αλλά μόνο το trailer της. Περιμένουμε συνεχώς την «ιστορική καμπή» που θα αλλάξει τα πάντα. Την επόμενη εκλογική αναμέτρηση. Την επιστροφή του Τσίπρα. Την πτώση της κυβέρνησης. Τον Τραμπ. Την τεχνητή νοημοσύνη που θα σαρώσει επαγγέλματα. Τον πόλεμο που θα επεκταθεί ή θα τελειώσει. Την επόμενη πανδημία. Ισως και τα UFO.
Η πολιτική σκηνή παραπέμπει σε πλατφόρμα streaming. Δεν βιώνεται ως συλλογική διαδικασία, αλλά ως διαδοχή επεισοδίων. Περιμένουμε το επόμενο plot twist, τη μεγάλη αποκάλυψη, τον νέο πρωταγωνιστή, την επιστροφή του παλιού χαρακτήρα που αποχώρησε από τη σειρά αλλά ίσως εμφανιστεί ξανά στον επόμενο κύκλο. Οι πολίτες συζητούν για πρόσωπα, δημοσκοπήσεις και «σενάρια επιστροφής» όπως παλιά μιλούσαν για μεταγραφές ποδοσφαιριστών ή για τηλεοπτικές σειρές. Πώς θα πει το κόμμα η Καρυστιανού; Ποιους θα πάρει μαζί του ο Αλέξης; Και ταυτόχρονα εστιάζουμε σε σκηνές. Τι είπε πάλι ο Αδωνις; Τι έκανε η Ζωή; Και πάει λέγοντας.
Δεν υφίσταται πολιτική συζήτηση ουσίας στη χώρα. Μόνο μικροπολιτική. Συζητάμε για γεγονότα και συμπεριφορές. Οχι για σχέδια και ιδέες. Και αυτό συμφέρει όλους τους παίκτες. Η κυβέρνηση ρίχνει φούμο πάνω σε αδυναμίες και αμαρτίες, ενώ η αντιπολίτευση, αξιοποιώντας αυτό που βλέπει μπροστά της, κάνει παιχνίδια διαμαρτυρίας.
Και έτσι δεν βλέπουμε τα μεγάλα. Μία χώρα που σβήνει δημογραφικά, υιοθετώντας ένα παραγωγικό μοντέλο το οποίο δεν παράγει πλούτο, αλλά σε μεγάλο βαθμό ευνοεί τον παρασιτισμό. Και ταυτόχρονα η εμπιστοσύνη προς τους θεσμούς και το «σύστημα» υπονομεύεται. Πότε δικαίως και πότε αδίκως. Αλλά συνήθως δικαίως.
Θα μου πείτε ότι όταν σε πνίγει η καθημερινότητα και ο μήνας δεν βγαίνει, η ματιά σου δεν μπορεί να φτάσει μακριά. Συμφωνούμε. Ομως από την άλλη κανένας από τους κεντρικούς παίκτες δεν ρισκάρει να πει δυσάρεστες αλήθειες στην κοινή γνώμη. Η πολιτική διαχειρίζεται το θυμικό και επικεντρώνεται σε ρόλους, όχι σε προγράμματα. Θα το δούμε και στις προσεχείς εκλογές. Θα καταψηφίσουμε πρόσωπα και θα αναδείξουμε κάποια άλλα. Αυτό, κατά κάποιο τρόπο, είναι αναμενόμενο καθώς η πολιτική έχει φύγει από τις ιδεολογικές πλατφόρμες και παίζεται στα τηλεοπτικά παράθυρα, στα social media και στις επικοινωνιακές πιρουέτες. Ετσι όμως μένουμε σε μία μόνιμη κατάσταση αναμονής. Και αν θέλετε, δοκιμάστε ένα μικρό τεστ με τον εαυτό σας. Πότε ήταν η τελευταία φορά που αισθανθήκατε ότι ακούσατε κάτι πραγματικό νέο και πρωτότυπο στην πολιτική ή στην κοινωνία; Θα πρέπει να πάτε αρκετά πίσω. Τόσο πίσω, που στο τέλος δεν θα χαθείτε. Η χώρα μας δεν χρειάζεται άλλο trailer. Χρειάζεται να αρχίσει επιτέλους η ταινία. Ακόμα κι αν το σενάριο είναι δύσκολο, ακόμα κι αν δεν έχει happy end.
