Γράφουν, γράφουν, γράφουν και εξακολουθούν να πιστεύουν ότι η πραγματικότητα διαμορφώνεται ανάλογα με το τι θα πληκτρολογήσουν. Αν το άσπρο το χαρακτηρίσουν μαύρο, θεωρούν ότι από εκείνη τη στιγμή τελείωσε η συζήτηση, έγινε μαύρο. Κι αν ο κόσμος εξακολουθεί να το βλέπει άσπρο, τότε προφανώς δεν φταίει αυτό που έγραψαν. Φταίει ο κόσμος που δεν κατάλαβε και χρειάζεται περισσότερη ενημέρωση.
Κάπως έτσι ξεκινάει κάθε φορά ο γνωστός μαραθώνιος. Μια ανάρτηση δεν αρκεί, ακολουθεί δεύτερη, μετά τρίτη, μετά η απαραίτητη «διευκρίνιση», ύστερα η απάντηση στη διευκρίνιση και στο τέλος μια βαρύγδουπη ανακοίνωση που υποτίθεται ότι βάζει οριστικά τα πράγματα στη θέση τους. Και επειδή ούτε τότε φαίνεται να συγκινείται κανείς ιδιαίτερα, επιστρατεύονται όλα τα μέσα, δηλώσεις, επεξηγήσεις, παραδείγματα, φωτογραφίες, ημερομηνίες, παλιές αναρτήσεις, νέες αναρτήσεις, συγκρίσεις, εξισώσεις και ό,τι άλλο μπορεί να χωρέσει σε μια οθόνη. Σε λίγο θα χρειάζεται και παράρτημα με βιβλιογραφία.
Το περίεργο είναι ότι δεν τους περνάει από το μυαλό η απλούστερη εξήγηση, ίσως ο κόσμος να τα έχει ακούσει όλα αυτά πολλές φορές και απλώς να μη δίνει πια σημασία. Όχι επειδή δεν ενημερώθηκε, αλλά επειδή ενημερώθηκε αρκετά. Άλλωστε, όταν μόνιμα και μονοδιάστατα προβλέπεις, καταγγέλλεις, αποκαλύπτεις, προειδοποιείς και κάθε τόσο ανακοινώνεις ότι «τώρα όλοι κατάλαβαν», κάποια στιγμή ίσως πρέπει να αναρωτηθείς γιατί αυτοί οι «όλοι» δεν φαίνεται να συγκινούνται όσο θα ήθελες.
Αλλά όχι. Η αυτοπεποίθηση παραμένει ακλόνητη. Αφού το είπαν, έτσι έγινε. Αφού το έγραψαν, αποδείχθηκε. Και αν αύριο χρειαστεί να αποδείξουν ότι είχαν δίκιο, θα παραπέμψουν στο προχθεσινό τους κείμενο ως απόδειξη. Πρόκειται για ένα σχεδόν αλάνθαστο σύστημα, γράφεις κάτι, μετά επικαλείσαι αυτό που έγραψες και στο τέλος συγχαίρεις τον εαυτό σου επειδή επιβεβαιώθηκε αυτό που είχες γράψει. Αν μάλιστα βάλεις και δύο φωτογραφίες από κάτω, η επιστημονική τεκμηρίωση ολοκληρώθηκε.
Το ακόμη πιο διασκεδαστικό είναι η μόνιμη ανάγκη να εξηγηθούν τα πάντα. Αν χρειάζεσαι τρεις ανακοινώσεις, πέντε αναρτήσεις και δύο χιλιάδες λέξεις για να πείσεις ότι το άσπρο είναι μαύρο, ίσως το πρόβλημα να μην είναι ότι ο κόσμος δυσκολεύεται να καταλάβει. Ίσως απλώς κοιτάζει μπροστά του και βλέπει ότι είναι άσπρο. Όσες φορές κι αν του εξηγήσεις ότι κάνει λάθος, το χρώμα δεν αλλάζει.
Και κάπως έτσι περνάει ο καιρός. Οι ίδιοι γράφουν, οι ίδιοι εξηγούν, οι ίδιοι καταγγέλλουν, οι ίδιοι δικαιώνονται και οι ίδιοι στο τέλος απορούν γιατί οι υπόλοιποι δεν συμμερίζονται τον ενθουσιασμό τους. Καμία ανησυχία όμως. Η λύση έχει ήδη βρεθεί, άλλη μία ανάρτηση. Με περισσότερα κεφαλαία αυτή τη φορά, περισσότερα θαυμαστικά, περισσότερες φωτογραφίες και, αν δεν φτάνουν κι αυτά, βάλτε και καμιά λιτανεία. Πού ξέρεις, μπορεί να βοηθήσει.
Γι’ αυτό συνεχίστε ακριβώς έτσι. Μην αλλάξετε τακτική τώρα, κρίμα είναι μια χαρά το πάτε. Γράψτε περισσότερο, εξηγήστε περισσότερο και κυρίως συνεχίστε να θεωρείτε ότι, επειδή κάτι γράφτηκε από εσάς, αυτομάτως έγινε και πραγματικότητα.
