Η αχαριστία είναι το αντίθετο της ευγνωμοσύνης, δηλαδή είναι η απροθυμία ενός ή πολλών ατόμων να αναγνωρίσουν ή να εκτιμήσουν το καλό ή τη βοήθεια που έλαβαν από κάποιον άλλον. Καταγράφεται, λοιπόν, ως αδιαφορία στις πράξεις και τις ενέργειες απέναντι σε ανθρώπους που διευκόλυναν για να επιτύχουν τους στόχους τους.
Η αχαριστία, λοιπόν, δεν είναι ατύχημα, είναι σύμπτωμα. Όταν ξεχνάς αυτόν που σου έδωσε την ευκαιρία της ανόδου και την εξουσία, με το να σε ανεβάσει στο τρένο του ταξιδιού της επιτυχίας, και στο τέλος του ταξιδιού, αφού έχεις επιτύχει τον στόχο σου, ξαφνικά διαπιστώνεις διάφορες αρνητικές αιτίες, τις οποίες χρησιμοποιείς ώστε να κτίσεις τη δικαιολογία της φυγής και της καθόδου από το τρένο, ώστε να διακοπεί το ταξίδι και να εμφανιστείς ως ο σωτήρας που θα συνεχίσει για να έχει το ταξίδι επιτυχία.
Η άποψή μου σε αυτή την περίπτωση είναι ότι υπήρξες λαθρεπιβάτης.
Αυτές τις συμπεριφορές τις συναντάμε πολλές φορές και στην κεντρική πολιτική σκηνή, αλλά και στην τοπική αυτοδιοίκηση. Φοράς την προβιά του προβάτου, ενώ από μέσα κρύβεται ο λύκος, έτοιμος για όλα, δηλαδή ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Μετά έρχεται η πολιτική αλαζονεία, έχεις πείσει ακόμα και τον εαυτό σου ότι μπορείς να τα καταφέρεις όλα διά περιπάτου, ξεχνώντας τι εφόδια έχεις για την επιτυχία.
Αυτές είναι οι απόψεις μου, γιατί η εμπειρία με έχει διδάξει ότι η ενασχόληση με τα κοινά θέλει εντιμότητα, ηθική, διαφάνεια, καθαρές κουβέντες και, πάνω απ’ όλα, υπηρετώ το κοινωνικό συμφέρον αφήνοντας στην άκρη το προσωπικό.
Τελειώνοντας, κλείνω με τη φράση του αρχαίου Έλληνα ποιητή Καλλίμαχου:
«Οὐδεὶς ἀχαριστότερος τοῦ εὐεργετηθέντος».
Εφημερίδα POLIS
