Φορολογικό: Γιατί η συζήτηση “τρομοκρατεί” την κυβέρνηση

Επιτέλους! Η συζήτηση για τη φορολογία άνοιξε. Η αντιπολίτευση θα έπρεπε βέβαια να το έχει κάνει πολύ νωρίτερα και να μην περιμένει γι’ αυτό τους τελευταίους μήνες της κυβερνητικής θητείας, αλλά έστω και έτσι η κουβέντα θα γίνει!

Σε γενικές γραμμές έχουμε, μέχρι στιγμής, τα εξής: Η κυβερνητική πλευρά, μάλλον αμήχανη, σπινάρει (που λένε και οι νέοι) το επιχείρημα ότι η δημοκρατική αντιπολίτευση θα ταράξει τους πάντες στους φόρους αν βρεθεί στην αρχή γιατί διαφορετικά δεν είναι δυνατόν να χρηματοδοτηθούν οι προτάσεις της (πχ η πρόταση για τη δωρεάν μετακίνηση τμήματος του πληθυσμού με τις αστικές συγκοινωνίες).

Τι κρύβει; Ότι έχει ήδη εξοντώσει φορολογικά σχεδόν το σύνολο του πληθυσμού με τους έμμεσους φόρους. Δεν χρειάζεται να ανέβουν οι σχετικοί φορολογικοί συντελεστές γι’ αυτό, όλοι πληρώνουμε περισσότερους έμμεσους φόρους αφού όλα όσα αγοράζουμε γίνονται ολοένα και πιο ακριβά. Κάπως έτσι “παράγονται” και τα τρομερά πλεονάσματα για τα οποία επαίρονται οι κυβερνητικοί.

Η αντιπολίτευση από την πλευρά της ισχυρίζεται το μάλλον απλό. Ότι ο πλούτος θα πρέπει να φορολογηθεί πιο αποτελεσματικά με κάθε τρόπο, ειδικά αν μιλάμε για εισοδήματα που δεν προέρχονται από εργασία ή επιχειρηματική δραστηριότητα. Κλασικό παράδειγμα ως προς αυτό είναι τα μερίσματα. Ο φόρος των μερισμάτων στην Ελλάδα είναι απελπιστικά μικρός, μόλις 5%. Ποιος, στα αλήθεια, μπορεί να ισχυριστεί ότι αυτός ο φόρος δεν μπορεί να αυξηθεί;

Οι πολίτες πρέπει να μάθουν την πάσα αλήθεια γι’ αυτό το σπουδαίο ζήτημα. Να κατανοήσουν πλήρως δηλαδή ότι τα πολλά τελευταία χρόνια φοροληστεύονται (δια της πλαγίας μέσω των εμμέσων φόρων) και να καταλάβουν ότι μπορεί να υπάρξει μία διαφορετική, προοδευτική φορολογική πολιτική που θα μοιράζει τα βάρη και δεν θα τα εναποθέτει στους ώμους των συνήθων υπόπτων, δηλαδή των συνταξιούχων και των μισθωτών.

Φυσικά ακούγονται ήδη τα τρομολαγνικά επιχειρήματα της δεξιάς. Έρχεται φοροκαταιγίδα, επιχειρήσεις θα φύγουν από την Ελλάδα, οι προτάσεις της αντιπολίτευσης θα διαλύσουν την οικονομία κτλ κτλ. Αξιοσημείωτη η ένδεια των κατάλληλων επιχειρημάτων αν μην τι άλλο. Αλλά δεν είναι δα και η πρώτη φορά.

Το ζήτημα είναι η άλλη πλευρά να συνεχίσει να επιχειρηματολογεί για να ακουστεί, επιτέλους, η άλλη άποψη. Και η άλλη άποψη λέει, εκτός των άλλων, ότι ένα ισχυρό κοινωνικό κράτος, όπως το θέλουμε, προϋποθέτει φορολογική δικαιοσύνη. Και φορολογική δικαιοσύνη χωρίς να πληρώσουν οι έχοντες και οι κατέχοντες (ναι, περισσότερο από ότι πληρώνουν τώρα) δεν μπορεί να υπάρξει.

Άλλωστε σειρά οικονομολόγων με παγκόσμια ακτινοβολία όπως ο Τομά Πικετί λένε ακριβώς το ίδιο πράγμα. Και προτείνουν μάλιστα φορολογικούς συντελεστές που θα έκαναν το “φιλελευθεριάτο” της χώρας να χάσει το ύπνο του.

Αν η σχετική συζήτηση διεξαχθεί με όρους ψυχραιμίας και πραγματικής ανταλλαγής επιχειρημάτων, οι πολίτες θα κερδίσουν σημαντικά, έστω και αν η κυβέρνηση επιχειρήσει να τορπιλίσει την όποια διαδικασία. Θα το κάνει επειδή μία τέτοια συζήτηση σε βάθος, θα αποκαλύψει τη γύμνια της οικονομικής της πολιτικής και ακόμη περισσότερο την ταξική της μεροληψία.

Στη συνέχιση ή όχι της κουβέντας και στον τρόπο που αυτή θα γίνει θα παίξει μεγάλο ρόλο θα παίξει η σχετική αυτοπεποίθηση της αντιπολίτευσης, και κυρίως της ΕΛΑΣ. Αν πιστεύουν πράγματι στην αλλαγή του φορολογικού μοντέλου όχι μόνο θα πρέπει να επιμείνουν, αλλά να βάζουν μετ’ επιτάσεως το ζήτημα παντού. Πρόκειται για τον πυρήνα έτσι και αλλιώς του οικονομικού τους προγράμματος, την κορωνίδα δηλαδή της πολιτικής τους.

Και αν κάτι πρέπει να αλλάξει πάση θυσία, είναι ακριβώς αυτό. Το φορολογικό μείγμα μέσω του οποίο στηρίζονται οι κρατικές πολιτικές και κατά συνέπεια η κοινωνική συνοχή.