«Είμεν και ουκ είμεν» είχε πει ο προσωκρατικός φιλόσοφος Ηράκλειτος, μετά από ένα συμπόσιο-σύσκεψη, που ενώ ήταν παρών, δεν έλαβε τον λόγο για να εκφράσει τις απόψεις του, οπότε δικαιολογημένα εξεστόμισε αυτή τη ρήση, που έμεινε ως φιλοσοφική ρήση, για παρόμοιες περιπτώσεις.
«Ήταν και δεν ήταν» παρόντες στη διαδικασία συζήτησης του νομοσχεδίου του ΟΠΕΚΕΠΕ, αφού δεν κατάλαβαν και την προσθήκη, μίας ανεξάρτητης Διάταξης, που ωστόσο την υπερψήφισαν 180 Βουλευτές. Ούτε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν έλαβε αυτόν τον αριθμό των ψήφων. Και την ονόμασαν και φωτογραφική αυτή τη διάταξη προς εξυπηρέτηση κάποιων επωνύμων προσώπων, μικρής σημασίας υπόθεση, αφού έτσι και αλλιώς οι περισσότεροι νόμοι, αν όχι όλοι, όλο και κάποιους ωφελούν, όλο και κάτι ζωγραφίζουν.
Αλλά μία τροπολογία, κατά την συνήθη πρακτική, γίνεται μόνο σε ό,τι αφορά αυτό καθ’ αυτό, το υπό ψήφιση νομοσχέδιο, είτε για λόγους διόρθωσης κάποιου γραμματικού λάθους, ή για προσθήκη, ή για τροποποίηση-βελτίωση κάποιας διάταξης.
Για να δούμε τι λέει ο Αριστοτέλης περί αυτού.
Ο Αριστοτέλης, στο VI Βιβλίο των Πολιτικών, απευθύνεται στους φορείς της Νομοθετικής εξουσίας, οι οποίοι οφείλουν να εφοδιάζουν την Πόλη (πόλη-κράτος εννοεί) με τους σταθερούς και λειτουργικούς αρχικούς θεσμούς, που σώζονται και ότι δεν πρέπει να μεταβάλλονται οι νόμοι με βάση την πολιτική δύναμη ή τις όποιες επιθυμίες, όπως σημειώνει στο V Βιβλίο του.
Ο Αριστοτέλης σ’ αυτή την περίπτωση εννοεί, ως παράγοντα, που επηρεάζει την πολιτική και την πολιτιστική φυσιογνωμία του λαού.
Και έχουμε, στην προκειμένη περίπτωση, μια μεταβολή, μία τροπολογία μία διάταξη, όπως και να την ονομάσουμε, δεν αλλάζει το νόημα προϋπάρχοντος νόμου, η οποία φαντάζει ή φωτογραφίζει επιθυμίες τινές, που σαφώς και είναι αντίθετες, με την φιλοσοφία του Αριστοτέλη.
Και ενώ ο Αριστοτέλης εννοεί, ως έναν παράγοντα, που επηρεάζει την πολιτική και την πολιτιστική φυσιογνωμία του λαού, οι νεωτεριστές των ιδεών, όχι μόνον δεν συμμερίζονται την Αριστοτέλεια φιλοσοφία, ενώ αντίθετα, φορτώνουν τον Ελληνικό λαό ( ευτυχώς και δεν αναφέρονται σε Έλληνες πολίτες) με την ιδιότητα του διαζευγμένου, όταν λένε ότι αυτή η Διάταξη είναι προς όφελος του λαού και να απαιτούν και χειροκρότημα κιόλας, λες και απευθύνονται σε όχλο οπαδικών εκδηλώσεων.
Στην προκειμένη περίπτωση, την ιδιαιτέρως προσοχή, την ανάληψη φροντίδας ανηλίκων τέκνων ή τέκνου, που ας σημειωθεί, ότι στην κατηγορία του ανηλίκου, δεν είναι μόνον η παιδική ηλικία, αλλά και εκείνα που δεν έχουν συμπληρώσει το 18ο έτος της ηλικίας τους. Και θα μου πείτε, αγαπητοί μου, ότι η εφηβική ηλικία, δαμάζεται, με την εκάστοτε φιλοξενία τους και ότι δεν έχουν κρίση, για το δικό τους συμφέρον και τις επιλογές τους;
Και οι Δικαστές, που κάθε φορά θα αποφασίζουν, δεν θα συγκρούονται με τον εαυτό τους ή δεν θα ανταγωνίζονται μεταξύ τους, με τις πιθανές διαφορετικές ίσως αποφάσεις. Και, με ποια στοιχεία θα κρίνουν κάθε φορά ή θα κάνουν έρευνα πρώτα, στο περιβάλλον, που πρόκειται να τα στεγάσουν; Ή θα τα παραδώσουν σε οικιακές βοηθούς ή σε βέιβυ σίτερς, για το μεγάλωμα των παιδιών;
Εική και ως έτυχεν, λοιπόν.
Και ας πάμε λίγο και στην υποτιθέμενη αναθεώρηση του συντάγματος, καθώς έκανε την εμφάνισή της, αυτές τις μέρες.
Και αυτό το γεγονός εντάσσεται στον βαρύγδουπο όρο τη μεταρρύθμισης.
Στην πραγματικότητα πρόκειται περί αναθεωρήσιμων ορισμένων διατάξεων του συντάγματος.
Αν θέλουμε να αποδώσουμε σωστά αυτή την πράξη, γιατί ο όρος αναθεώρηση, μας πηγαίνει πολύ μακριά. Αλλά και ο όρος μεταρρύθμιση, που επικαλούνται οι σχεδιαστές της κατ’ επίφαση αναθεώρησης, δεν σηματοδοτεί, την ακριβή έννοιά της.
Μεταρρύθμιση σημαίνει, μεταβολή του ρυθμού του τρόπου λειτουργίας, οργάνωσης ή της μορφής μίας κατάστασης ή ενός συστήματος, για την επίτευξη καλύτερου αποτελέσματος. Θα πρέπει, δηλαδή, οι αναθεωρήσιμες συνταγματικές διατάξεις, να σηματοδοτούν, την έναρξη μίας νέας πολιτικής περιόδου, για τη Χώρα, που να ανταποκρίνονται, στις απαιτήσεις και στις ανάγκες της εποχής, που να εξοπλίζουν, με νέους θεσμούς και εγγυήσεις, το σύστημα λειτουργίας των θεμελιωδών δικαιωμάτων, που θα αγκαλιάζουν το σύνολο της λειτουργίας του πολιτεύματος.
Και σ’ αυτή τη φάση, ο όρος μεταρρύθμιση, μάλλον αντικαθίσταται, με τον όρο οπισθοδρόμηση ή και ακόμα πιο πέρα, με τον όρο αναχρονισμός. Τροποποιούν το άρθρο 30 και ειδικότερα την παράγραφο 4 του εν ισχύει συντάγματος, που ορίζει την Προεδρική Θητεία σε πέντε έτη και την κάνουν επτά έτη, καθώς και την παράγραφο 5, του αυτού άρθρου που ορίζει την επανεκλογή του ιδίου προσώπου, στην προεδρία της Δημοκρατίας και την αντικαθιστούν, με διάταξη, μη επανεκλογής του αυτού προσώπου. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα, για την προσωπικότητα ενός ανθρώπου, να αμφισβητείται η καταλληλότητά του εκ των προτέρων και ενώ, οι ίδιοι τον επέλεξαν, γι’ αυτό το αξίωμα, πριν ακόμα, δουν την αποτελεσματικότητα του ρόλου του. Μία νέα ιδεολογική αντίληψη για τον προσδιορισμό της ανθρώπινης αξίας. Από τη μία μεγαλώνουμε το χρόνο και από την άλλη, αποστερούμε την πιθανή επανεκλογή, καίτοι είναι υπόθεση του Ελληνικού Κοινοβουλίου η πριν και η μετά αξιολόγησή του. Ένα τρανό δείγμα γραφής, για τους υπερασπιστές της αξιολόγησης. Και αφού, με τόση άνεση, βάζουν στο κάδρο τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ας κάνουν μία διάταξη, που να ορίζεται, με εκλογή από το εκλογικό σώμα των
Θα επαναλάβω τη φιλοσοφία του Αριστοτέλη, σε σχέση με την Νομοθετική εξουσία. Ο Αριστοτέλης λέει: Οι φορείς της Νομοθετικής εξουσίας, οφείλουν να εφοδιάζουν το Κράτος με σταθερούς και λειτουργικούς αρχικούς θεσμούς που σώζονται και ότι δεν πρέπει να μεταβάλλονται, με βάση την πολιτική δύναμη, που να επηρεάζει την πολιτική και την πολιτιστική φυσιογνωμία του λαού. Και που δυστυχώς οι νεωτεριστές των ιδεών, όχι μόνον δεν συμμερίζονται αυτή την Αριστοτέλεια φιλοσοφία, αλλά και φορτώνουν τον Ελληνικό λαό, τους Έλληνες πολίτες, με αναπόστατα νομοθετήματα, που σαφώς και επηρεάζουν την πολιτιστική φυσιογνωμία του λαού μας.
ΘΩΜΑΣ ΚΑΛΑΜΠΟΚΗΣ
ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ
