Μία 40χρονη πορεία στην εργασία δεν αρκεί. Το νέο trend για τους ηλικιωμένους είναι να παραμένουν στη δουλειά όσο τους επιτρέπει οι βιολογικές τους δυνάμεις. Αυτό επιθυμεί και η ελληνική κυβέρνηση.
Οι άνθρωποι της τρίτης ηλικίας αποτελούν προνομιακό κοινό για το κυβερνών κόμμα όπως κατέδειξαν οι τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις στη χώρα. Τα ποσοστά της Νέας Δημοκρατίας στην εν λόγω ηλικιακή ομάδα ήταν σαρωτικά, γεγονός αν μην τι άλλο εξηγείται από την έμφυτη τάση των στρωμάτων αυτών να βρίσκονται κοντά στις συντηρητικές απόψεις και να εκφράζουν σκεπτικισμό για οτιδήποτε προοδευτικό ή έστω διαφορετικό.
Το μέλλον όπως που επιφυλάσσει το κυβερνητικό σχέδιο στις ηλικίες αυτές (και όπως αυτό έχει ήδη ξεδιπλωθεί με συγκεκριμένες πολιτικές) μοιάζει ζοφερό, δυστοπικό θα έλεγε κανείς. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ήταν κάτι παραπάνω από σαφής όταν είπε την Κυριακή στη ΔΕΘ “να γερνάμε παραγωγικά”. Δηλαδή δουλεύοντας. Ως πότε; Δυνητικά όσο αντέχουμε, αν είναι δυνατόν μέχρι την τελευταία ημέρα της ζωής μας. Ετσι, υποτίθεται, θα παραμένουμε δημιουργικοί και ενεργοί, μέσα από την παραγωγή.
Όλα αυτά τα νεοφιλελεύθερα φληναφήματα, αυτές οι “χαριτωμενιές” ενός ανθρωποφάγου συστήματος, θα είχαν πλάκα αν δεν είχαν ήδη θεσμοθετηθεί. Ο Πρωθυπουργός πανηγύρισε στη ΔΕΘ για την “επιτυχία” του μέτρου που επιτρέπει στους συνταξιούχους να παραμένουν στην εργασία και περιέγραψε την επέκτασή του ως περίπου φιλοσοφίας ζωής. Και αυτό, αγαπητοί και αγαπητές αναγνώστες, βαφτίζεται προοδευτική, κοινωνική πολιτική.
Μας λένε, κοντολογίς, ότι στην εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης, κατά την οποία, υπό συγκεκριμένες συνθήκες, μπορούμε να δουλεύουμε λιγότερο και να παράγουμε περισσότερο, είναι καλή ιδέα να κρατάμε τους ηλικιωμένους στην παραγωγή προσθέτοντας ακόμη περισσότερο φθηνό εργατικό δυναμικό στην αγορά. Τι καταπληκτικές ιδέες έχει ο καπιταλισμός για να καταδυναστεύει τις ζωές των ανθρώπων, υπό το μανδύα της “διαρκούς προόδου;”
Στη δε χώρα μας, που υποφέρει από δημογραφική συρρίκνωση, η περαιτέρω συμμετοχή των ηλικιωμένων συνταξιούχων στην αγορά εργασίας αποκτά και πρακτική αξία. Ο αριθμός των νέων μειώνεται συνεχώς, πολλοί από αυτούς εξακολουθούν να μεταναστεύουν στο εξωτερικό για καλύτερες επαγγελματικές ευκαιρίες, μετανάστες σταματήσαμε να ενσωματώνουμε γιατί πρέπει να ικανοποιήσουμε το ακροδεξιό κοινό (και την τρέχουσα πολιτική μόδα) οπότε τι καλύτερο να δουλεύουν οι ηλικιωμένοι μέχρι (κατά κυριολεξία) θανάτου.
Yπερβολές; Καθόλου. Και όταν λέμε μέχρι θανάτου, το εννοούμε. Τους τελευταίους μήνες φτάνουν συνεχώς στα δημοσιογραφικά γραφεία ειδήσεις θανάτου συνταξιούχων εν ώρα εργασίας. Πρόσφατα έχασε τη ζωή του 73χρονος (!) οικοδόμος στο Ελληνικό. Ήταν σίγουρα ένας από αυτούς που ήθελε να παραμείνει δημιουργικός και ενεργός μέσα από την παραγωγική διαδικασία. Μην ακούτε τις λαϊκίστικες προσεγγίσεις που μιλούν για οικονομική ανάγκη. Αυτά τα λένε αυτοί που δεν συνειδητοποιούν τη χαρά που λαμβάνουν οι ηλικιωμένοι συνεχίζοντας να δουλεύουν μέχρι τα βαθιά τους γεράματα.
Οσα περιγράψαμε ήδη παραπάνω έχουν να κάνουν με μία γενικότερη φιλοσοφία που θέλει τους ανθρώπους να μην σταματούν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο να παράγουν. Δεν είναι ανεκτό πλέον να υπάρχουν άνθρωποι που μετά από δεκαετίες κοπιαστικής εργασίας μπορεί απλά να θέλουν να απολαύσουν τη ζωή, να ταξιδέψουν, να ψυχαγωγηθούν ή απλά να ξεκουραστούν. Δεν αναγνωρίζει πλέον ο καπιταλισμός τέτοιες πολυτέλειες, τέτοιου είδους “αντιπαραγωγικά” δικαιώματα. Γι’ αυτό και επιχειρεί να τα διαβάλλει, να τα χυδαιολογήσει και να τα “ξεπεράσει” με τεχνάσματα που παραπέμπουν περισσότερο σε life coaching παρά σε κοινωνική πολιτική.
Ο Ελληνας Πρωθυπουργός, και κατ’ επέκταση, η ελληνική κυβέρνηση σ’ αυτού του είδους τις προσεγγίσεις είναι “καθηγητές”. Διδάσκουν το πως μία κοινωνικά απαράδεκτη πολιτική, μία πολιτική που στρέφεται, σε τελική ανάλυση, κατά των ανθρώπων, μπορεί να φορέσει το μανδύα ενός απροσδιόριστου “προοδευτισμού” και ενός κάλπικου “φιλελευθερισμού”.
Στην πραγματικότητα, όλοι το κατανοούμε, η εργασία μέχρι το βιολογικό τέλος συνιστά αντικοινωνική προσέγγιση και έναν “νεωτερισμό” του συστήματος που τελικό στόχο την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη κερδοφορία των επιχειρήσεων. Την ευημερία, δηλαδή των αριθμών και συγκεκριμένων λίγων ανθρώπων και τη δυστυχία των πολλών. Αλλά, τι λέμε; Όπως τόνισε ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης από το βήμα της ΔΕΘ όσοι πίστευαν στο δόγμα “όταν ευημερούν οι αριθμοί,, δυστυχούν οι άνθρωποι” είναι περίπου αφελείς.
Ευτυχώς, ήρθε η παρούσα κυβέρνηση και μάς άνοιξε τα μάτια…
