Ο Δημήτρης Μποτζιόλης δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Παρών στα κοινά της Αρτέμιδας και των Σπάτων για δεκαετίες, με σταθερή παρουσία, ξεκάθαρες θέσεις και μια ειλικρίνεια που άλλοτε ξενίζει και άλλοτε αφυπνίζει. Μετακόμισε μόνιμα στην Αρτέμιδα το 1988, αφήνοντας το κέντρο της Αθήνας για μια ζωή πιο ανθρώπινη – και από τότε δεν έπαψε στιγμή να αγωνίζεται για να γίνει αυτός ο τόπος αντάξιος των ανθρώπων του. Χωρίς να ωραιοποιεί καταστάσεις, μιλά μετωπικά για την εγκατάλειψη της περιοχής, την απουσία οράματος, την εκμετάλλευση των δημοτών και τις «μικροεξυπηρετήσεις» που έχουν γίνει νόρμα. Σε μια αποκαλυπτική συνέντευξη, εξηγεί γιατί συνεχίζει να διεκδικεί, τι τον κρατά ενεργό και τι ονειρεύεται για τον τόπο που αποκαλεί σπίτι του εδώ και σχεδόν τέσσερις δεκαετίες.
Συνέντευξη στην Εφημερίδα Polis του Δ. Μποτζιολή (Δημοτικός Σύμβουλος Σπατών Αρτέμιδας με την ΑΝΑΣΣΑ)
Ο Δημήτρης Μποτζιόλης δεν μασά τα λόγια του. Ανήκει σε εκείνη τη σπάνια κατηγορία ανθρώπων που δεν μπήκαν στην πολιτική για να βολευτούν, αλλά για να ταράξουν τα νερά. Δεν ωραιοποιεί, δεν στρογγυλεύει, δεν κρύβει την οργή του για την εγκατάλειψη της Αρτέμιδας και των Σπάτων. Επιμένει, γιατί ξέρει ότι ο τόπος αυτός αξίζει περισσότερα. Και όσο οι διοικούντες αντιμετωπίζουν τον δημότη σαν πελάτη και όχι σαν πολίτη, θα συνεχίσει να είναι εκεί – επίμονος, ενοχλητικός, αλλά κυρίως παρών.
Κύριε Μποτζιόλη, ήρθατε μόνιμα στην Αρτέμιδα το 1988. Τι σας έφερε τότε εδώ;
Μεγάλωσα στους Αμπελόκηπους, στο κέντρο της Αθήνας. Μαζί με τους γονείς μου πήραμε μια απόφαση ζωής: να φύγουμε από το τσιμέντο και να εγκατασταθούμε μόνιμα στην Αρτέμιδα, αναζητώντας μια καλύτερη ποιότητα ζωής. Μας τράβηξε το φυσικό κάλλος του τόπου και η ελπίδα ότι εδώ θα μπορούσαμε να αναπνεύσουμε ελεύθερα – και κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Ποιο θεωρείτε σήμερα το μεγαλύτερο “αγκάθι” για την περιοχή;
Από πού να αρχίσεις και πού να τελειώσεις… Μηδενικές υποδομές, χρόνια απουσία των δημοτικών διοικήσεων, πλήρης ανοχή στο αεροδρόμιο που γράφει στα παλιά του τα παπούτσια τη νομιμότητα – με αποτέλεσμα την ηχορύπανση και τη ρύπανση γενικότερα. Τα σχολεία μας αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα, και η καθαριότητα… απλά ανύπαρκτη. Κάθε χρόνο και χειρότερα. Η εικόνα της πόλης ντροπιάζει και τους κατοίκους και τις προοπτικές της.
Τι απαντάτε στους ανθρώπους που σας ρωτούν γιατί συνεχίζετε να πολιτεύεστε;
Γιατί αρνούμαι να μείνω θεατής στην απαξίωση του τόπου μου. Δεν μου ταιριάζει να κάθομαι στον καναπέ και να γκρινιάζω. Μεγάλωσα με την αρχή ότι ο πολίτης πρέπει να διεκδικεί, όχι να παρακαλάει. Για μένα η ενασχόληση με τα κοινά είναι τρόπος να βελτιώσουμε την καθημερινότητα, να ανεβάσουμε το βιοτικό επίπεδο. Δεν μπορώ να δεχτώ αυτή τη λογική που επικρατεί: να βαφτίζεται η δουλειά που έπρεπε να κάνει ο δήμος ως «εξυπηρέτηση» από τον τάδε ή τον δείνα. Δεν τους τη χαρίζω αυτή την κοροϊδία.
Αν μπορούσατε να αλλάξετε ένα πράγμα άμεσα, τι θα διαλέγατε;
Την οργάνωση του δήμου. Από εκεί ξεκινούν όλα. Χωρίς συνεννόηση και συνεργασία ανάμεσα σε υπαλλήλους, διοίκηση και πολίτες, τίποτα δεν μπορεί να λειτουργήσει σωστά. Δεν έχουμε ανάγκη από άλλους “αρχηγούς”· έχουμε ανάγκη από ανθρώπους που ξέρουν να δουλεύουν οργανωμένα και συλλογικά.
Μετά από τόσα χρόνια απογοήτευσης… τι σας κρατά ακόμη ενεργό;
Το πείσμα μου απέναντι σε αυτό το καθεστώς που λιμαίνεται τον τόπο. Όσο βλέπω την ίδια ανοργανωσιά, την ίδια εκμετάλλευση των δημοτών για προσωπική προβολή, και όσο κανένα σοβαρό πρόβλημα δεν λύνεται, τόσο περισσότερο θα επιμένω. Είμαι εδώ για να ενοχλώ όσους βολεύονται με αυτή την κατάσταση. Δεν πρόκειται να τους αφήσω να σβήσουν την ελπίδα για έναν καλύτερο τόπο.
Τι οραματίζεστε για την Αρτέμιδα και τα Σπάτα στα επόμενα δέκα χρόνια;
Να αποκτήσουν επιτέλους τις υποδομές που τους αξίζουν. Να δούμε την παραλία μας αξιοποιημένη – όχι κακοποιημένη. Οι δημότες να εξυπηρετούνται χωρίς «παραθυράκια» και γνωριμίες, να δούμε ένα σύγχρονο, λειτουργικό λιμάνι και –το αυτονόητο– να αποκτήσει κάθε σπίτι αποχέτευση. Πότε επιτέλους θα ζήσουμε σε μια κανονική πόλη;
Ως δημοτικός σύμβουλος που εκλέγεστε σταθερά εδώ και χρόνια, ποιο θεωρείτε ως τη σημαντικότερη σας προσπάθεια;
Αυτό που πολεμάω καθημερινά: τη λογική του «ρουσφετιού». Για μένα, το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι κανείς δεν έχει πραγματικό όραμα. Οι περισσότεροι απλώς εξυπηρετούν μικροσυμφέροντα. Εγώ θέλω έναν δήμο που να λειτουργεί θεσμικά, όχι μέσα από «παρακαλετά» και εξαρτήσεις. Να φτάσουμε σε σημείο όπου ο πολίτης δε θα χρειάζεται «άνθρωπο μέσα» για να κάνει τη δουλειά του. Αυτός είναι ο δικός μου αγώνας.
