Εδώ και πάρα πολλά χρόνια, στο Δήμο Ραφήνας-Πικερμίου, το πρόβλημα δεν είναι «ένα θέμα κυκλοφορίας». Είναι καθημερινό μαρτύριο. Και έχει όνομα. Λιμάνι.
Ένα λιμάνι που,με τον τρόπο που λειτουργεί, δεν σέβεται ούτε κατοίκους, ούτε μαγαζάτορες, ούτε επαγγελματίες που προσπαθούν να επιβιώσουν μέσα σε μια πόλη που, ειδικά τα Σαββατοκύριακα, μετατρέπεται σε κάτι ανάμεσα σε κόμβο αναμονής, τελωνείο νεύρων και απέραντο πάρκινγκ.
Για να το πούμε απλά, όποτε έχει πλοίο, η Ραφήνα «κλειδώνει».
Το καυσαέριο γίνεται μόνιμος “συγκάτοικος”, τα κορναρίσματα soundtrack, και το κέντρο της πόλης παύει να είναι πόλη, γίνεται διάδρομος διέλευσης για όλους, εκτός από αυτούς που ζουν και δουλεύουν εδώ.
Και στην καρδιά του προβλήματος βρίσκεται η Λεωφόρος Φλέμινγκ, η λεωφόρος σύνδεσμος που ενώνει το λιμάνι με τη Λεωφόρο Μαραθώνος. Μόνο που στην πράξη δεν είναι «λεωφόρος». Είναι μια λωρίδα ανά κατεύθυνση. Μια λωρίδα που καλείται να σηκώσει όλο το βάρος του λιμανιού, της εξόδου, της εισόδου, των φορτηγών, των ταξί, των λεωφορείων, των ΙΧ, των νεύρων, των καθυστερήσεων.
Μιλάμε για περίπου 3 χιλιόμετρα δρόμο. Σε normal συνθήκες, για τον κάτοικο της πόλης, είναι 5 έως 7 λεπτά. Μόνο που υπάρχουν μέρες και ώρες, ιδίως Σαββατοκύριακα, που για να τη διανύσεις θέλεις πάνω από 30 λεπτά!!! Ναι, μισή ώρα. Για τρία χιλιόμετρα χωρίς καμία διασταύρωση, χωρίς κανένα φανάρι. Για έναν δρόμο που κανονικά θα έπρεπε να τον «καταπίνεις», όχι να τον… υπομένεις.
Και μέσα σε αυτό το χάος, το πιο σουρεαλιστικό κομμάτι είναι πως ο Δήμος έχει μετατραπεί σε χώρο στάθμευσης. Παρκάρεις όπου βρεις. Παρκάρουν όλοι όπου βρουν. Παρκάρουν πάνω σε διπλοπαρκαρίσματα, πάνω σε στροφές, πάνω σε «δε θα αργήσω», πάνω σε «έλα μωρέ μια στιγμή», πάνω σε «πού να το βάλω;». Και κάπως έτσι, μια πόλη που θα έπρεπε να αναπνέει, ασφυκτιά.
Μέσα σε όλο αυτό, «λένε» (πάντα λένε) πως ένα από τα μέτρα που θα αποσυμφορήσουν την κατάσταση είναι η υπογειοποίηση, από την Κεντρική Πλατεία Ραφήνας έως το λιμάνι.
Πότε θα γίνει αυτό; Άγνωστο.
Πότε θα ξεκινήσει; Άγνωστο.
Πότε θα ολοκληρωθεί; Ακόμα πιο άγνωστο.
Και τώρα πάμε στο αποκλειστικό μας.
Γιατί σήμερα, κυρίες και κύριοι, μπορούμε να σας ενημερώσουμε υπεύθυνα και με πλήρη συναίσθηση της σοβαρότητας της κατάστασης, ότι:
ΞΕΚΙΝΗΣΑΝ ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΗΣ ΥΠΟΓΕΙΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΣ ΛΕΩΦΟΡΟΥ ΦΛΕΜΙΝΓΚ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΠΛΑΤΕΙΑ ΡΑΦΗΝΑΣ.
Επιτέλους!
Η λύση έρχεται!
Η πόλη ανασαίνει!
Το λιμάνι θα λειτουργεί χωρίς να μας “λειτουργεί”!
Τα 3 χιλιόμετρα θα γίνουν πάλι 3 λεπτά και όχι 30!
Το καυσαέριο θα γίνει… ανάμνηση!
Και το πάρκινγκ θα επιστρέψει εκεί που ανήκει, στα πάρκινγκ!
Πώς το ξέρουμε;
Γιατί βγάλαμε φωτογραφίες από έργο που γίνεται αυτή τη στιγμή στην κεντρική πλατεία.
Υπάρχουν σκαψίματα. Υπάρχουν μηχανήματα. Υπάρχει σκόνη. Υπάρχει η γνωστή αίσθηση «κάτι γίνεται». Ε, τι άλλο να είναι; Προφανώς η υπογειοποίηση.
(Αν δεν είναι, παρακαλώ μην μας το χαλάτε. Αφήστε μας αυτό το μικρό θαύμα να το πιστέψουμε έστω για μία μέρα.)
Γιατί, όπως και να το κάνουμε, η αλήθεια είναι μία.
Άλλοι αποφασίζουν για μας, χωρίς εμάς.
Άλλοι σχεδιάζουν, άλλοι εξαγγέλλουν, άλλοι “τρέχουν” έργα, κι εμείς απλώς “τρέχουμε” να προλάβουμε να φτάσουμε σπίτι, δουλειά, μαγαζί, ραντεβού, μέσα σε μια πόλη που κολλάει κάθε φορά που «έρχεται πλοίο».
Οπότε ναι. Αποκλειστικό: ξεκίνησε η υπογειοποίηση.
Και αν δεν ξεκίνησε… τουλάχιστον ξεκίνησε το τρολάρισμα.
Γιατί κάποια στιγμή, όταν σου παίρνει μισή ώρα να κάνεις τρία χιλιόμετρα, το χιούμορ δεν είναι πολυτέλεια. Είναι αυτοάμυνα.
Υ.Γ. Αν δείτε ξαφνικά να περνάτε τη Φλέμινγκ σε 4 λεπτά Σάββατο με πλοίο, ενημερώστε μας. Θα κάνουμε και δεύτερο “ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ”.
ΜΑΡΚΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ
