Υπήρξε ένας άνθρωπος χωρίς όνομα.
Ένας αγρότης.
Με ένα αλέτρι στο χέρι.
Όταν οι Πέρσες πάτησαν τον Μαραθώνα το 490 π.Χ., δεν περίμενε εντολές.
Δεν ζήτησε άδεια.
Δεν μπήκε σε ημερήσια διάταξη.
Μπήκε στη μάχη.
Χτύπησε. Πολέμησε. Εξαφανίστηκε.
Και έμεινε στην Ιστορία ως Εχετλαίος —
ο άνθρωπος που δεν ρώτησε αν έχει τον λόγο.
Τον πήρε.
Και σήμερα;
Στον ίδιο τόπο.
Στην ίδια γη.
26 Μαρτίου στο Δημοτικό Συμβούλιο Μαραθώνα.
Ένας εκλεγμένος ζητά να μιλήσει. Να θέσει θέμα.
Να ακουστεί. Και δεν του δίνεται ο λόγος.
Από το πεδίο της μάχης… στην αίθουσα της διακοπής
Κάποτε:
- ο Μαραθώνας έγινε σύμβολο ελευθερίας
- μια χούφτα άνθρωποι όρθωσαν ανάστημα σε μια αυτοκρατορία
- η φωνή δεν περιοριζόταν — γινόταν πράξη
Σήμερα:
- ο λόγος κόβεται
- η διαδικασία γίνεται εργαλείο
- η ένταση αντικαθιστά τη λειτουργία
Δεν είναι ιστορική ειρωνεία. Είναι ιστορική προσβολή.
Τα παρατράγουδα που βαφτίστηκαν “συνεδρίαση”
Άρνηση λόγου.
Εκρήξεις.
Αποχωρήσεις.
Καταγγελίες την επόμενη μέρα.
Ανακοινώσεις που μυρίζουν σύγκρουση, όχι θεσμούς.
Και μέσα σε όλα αυτά, ένα γεγονός που δεν αλλάζει:
Ο λόγος δεν δόθηκε. Όλα τα άλλα είναι θόρυβος!!!
ΕΧΕΤΛΑΙΟΣ μιλά
Όχι σαν σχολιαστής.
Όχι σαν παρατηρητής.
Αλλά σαν φωνή που έρχεται από την ίδια τη γη του Μαραθώνα:
«Εκεί που κάποτε πολεμούσαν για να ακουστεί η ελευθερία,
σήμερα κάποιοι αποφασίζουν ποιος θα μιλήσει.»
Το πρόβλημα δεν είναι πολιτικό
Δεν είναι ποιος έχει δίκιο.
Δεν είναι ποιος φώναξε περισσότερο.
Το πρόβλημα είναι ένα:
Όταν ο λόγος δεν δίνεται,
δεν υπάρχει σύγκρουση.
Δεν υπάρχει διαδικασία.
Υπάρχει έλεγχος.
Ο Εχετλαίος δεν θα καθόταν σε αυτή την αίθουσα
Δεν θα περίμενε να του δώσουν τον λόγο.
Δεν θα σήκωνε το χέρι.
Θα στεκόταν απέναντι.Όπως τότε.
Γιατί στον Μαραθώνα, η φωνή δεν ήταν ποτέ διακοσμητική.
Ήταν πράξη.
Από το αλέτρι… στο “δεν έχετε τον λόγο”
Αυτό είναι το πραγματικό χάσμα.
Όχι των εποχών.
Αλλά των αξιών.
Ένας τόπος που γέννησε την αντίσταση,
σήμερα παλεύει με τη σιωπή μέσα στις ίδιες του τις διαδικασίες.
Και τώρα;
Ο Μαραθώνας δεν χρειάζεται άλλες ανακοινώσεις.
Δεν χρειάζεται άλλες εντάσεις.
Χρειάζεται κάτι πολύ πιο απλό:
Να ακούγονται όλοι.
Γιατί αν αυτό χαθεί,
δεν χάνεται μια συνεδρίαση.
Χάνεται το νόημα.
ΕΧΕΤΛΑΙΟΣ
Δεν είναι όνομα.
Είναι υπενθύμιση.
Ότι σε αυτόν τον τόπο, κάποτε, κανείς δεν περίμενε άδεια για να σταθεί όρθιος. Και κάθε φορά που ο λόγος κόβεται, η Ιστορία δεν θυμώνει.
Επιστρέφει…!
