Το πρόσφατο περιστατικό με τον Μάκη Βορίδη στην Κρήτη, όσο κι αν ερεθίζει τα πολιτικά αντανακλαστικά, δεν μπορεί να γίνεται αφορμή για διχασμό ή για πράξεις βίας.
Τέτοια περιστατικά τα καταδικάζουμε απερίφραστα. Η πολιτική αντιπαράθεση έχει όρια και κανείς, σε καμία περίπτωση, δεν πρέπει να στοχοποιείται ή να απειλείται.
Όμως, όσο αυτονόητο κι αν είναι αυτό, άλλο τόσο αυτονόητο είναι ότι η κοινωνία έχει φτάσει στα όριά της. Ο κόσμος βράζει. Ο θυμός έχει γίνει καθημερινότητα, η απογοήτευση τρόπος ζωής. Ο Έλληνας δεν ζει — επιβιώνει.
Τα λεφτά τελειώνουν πριν τελειώσει ο μήνας. Οι λογαριασμοί, τα καύσιμα, τα τρόφιμα, τα ενοίκια έχουν ξεφύγει. Τα παιδιά φεύγουν για σπουδές κι οι γονείς μετρούν ευρώ για να πληρώσουν μια φοιτητική γκαρσονιέρα που κοστίζει όσο ένας μισθός. Η ιδιοκατοίκηση έχει γίνει άπιαστο όνειρο και η ενοικίαση πολυτέλεια. Η μεσαία τάξη διαλύεται, η φτώχεια καλπάζει, η ανασφάλεια πνίγει.
Και πάνω σ’ αυτή την καθημερινή αγωνία, ο πολίτης βλέπει την αλαζονεία. Την ψυχρή, κυνική, αυτάρεσκη αλαζονεία μιας εξουσίας που μοιάζει αποκομμένη απ’ την πραγματικότητα. Που μιλά για ανάπτυξη, όταν η τσέπη του πολίτη είναι άδεια. Που μιλά για μεταρρυθμίσεις, όταν δεν υπάρχουν γιατροί, σχολεία, αστυνόμευση. Που μιλά για “κανονικότητα”, όταν γύρω του επικρατεί απόγνωση.
Και μέσα σε όλα αυτά, σκάνδαλα θάβονται το ένα μετά το άλλο. Οι υποκλοπές, ο ΟΠΕΚΕΠΕ, οι λίστες, οι αναθέσεις, τα ψέματα. Κανείς δεν παραιτείται, κανείς δεν ζητά συγγνώμη, κανείς δεν τιμωρείται. Η αίσθηση της ατιμωρησίας έχει γίνει κανόνας. Σε άλλες χώρες, υπουργοί παραιτούνται γιατί έγραψαν λάθος ημερομηνία σε μια φόρμα, εδώ, συμβαίνουν τραγικά πράγματα και δεν ιδρώνει το αυτί κανενός.
Η ευθύνη όμως δεν είναι μόνο πολιτική — είναι και ηθική. Η Δικαιοσύνη αργεί, η διαφθορά διαιωνίζεται, και οι πολίτες νιώθουν προδομένοι. Αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα δεν είναι απλώς κρίση διαβίωσης, είναι κρίση εμπιστοσύνης, κρίση αξιοπρέπειας.
Η κοινωνία δεν αντέχει άλλο. Δεν ζητά θαύματα, ζητά σεβασμό. Να ακούγεται η φωνή της, να αποκαθίσταται το δίκιο της, να υπάρχει συνέπεια στα λόγια και στα έργα. Να σταματήσει το ψέμα, η κοροϊδία, η επίδειξη ισχύος απέναντι σε ανθρώπους που παλεύουν να σταθούν όρθιοι.
Δεν ξέρουμε πώς θα δείξει το αύριο. Αλλά ξέρουμε ότι ο λαός έχει κουραστεί να συγχωρεί, να περιμένει, να ελπίζει. Αν κάτι πρέπει να ακουστεί καθαρά σήμερα, είναι αυτό:
BASTA. Όχι στη βία, όχι στην υποκρισία, όχι στην ατιμωρησία. BASTA με ένα σύστημα που θεωρεί ότι ο λαός θα ξεχάσει. Γιατί αυτή τη φορά, δεν θα ξεχάσει… ή μήπως θα το ξανά κάνει;
