Γιατί δεν υπάρχει μία σωστή γραμμή στη διαπαιδαγώγηση;
Καμιά φορά προσπαθούμε να βρούμε τη “σωστή” στάση στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών.
Να συμφωνήσουμε.
Να ευθυγραμμιστούμε.
Να έχουμε μία κοινή γραμμή.
Αλλά η αλήθεια είναι πιο δύσκολη.
Και ίσως… πιο ειλικρινής:
Δεν υπάρχει μία κοινή γραμμή.
Και δεν πρέπει να υπάρχει.
Γιατί η μάνα και ο πατέρας δεν είναι ίδιοι.
Δεν σκέφτονται με τον ίδιο τρόπο.
Η μάνα θα δει το παιδί να ανεβαίνει και θα πει:
«Πρόσεχε, θα πέσεις.»
Και μέσα σε αυτή τη φράση υπάρχει ολόκληρος ο κόσμος της.
Η ανάγκη να το κρατήσει ασφαλές.
Να μη ματώσει.
Να μη φοβηθεί.
Ο πατέρας θα σταθεί λίγο πιο πίσω και θα πει:
«Πέσε… για να μάθεις να σηκώνεσαι.»
Όχι γιατί δεν πονάει όταν το βλέπει να πέφτει.
Αλλά γιατί ξέρει ότι κάποια μέρα δεν θα είναι εκεί.
Και εκεί αρχίζει η “σύγκρουση”.
Όχι από εγωισμό.
Αλλά από αγάπη.
Η μάνα θέλει να προστατεύσει το παιδί από τον πόνο.
Ο πατέρας θέλει να το εξοικειώσει με τον πόνο.
Η μάνα φοβάται τον κόσμο για το παιδί της.
Ο πατέρας θέλει να μάθει το παιδί να μη φοβάται τον κόσμο.
Και κάπου εκεί γεννιέται η μεγάλη παγίδα της εποχής:
Η ανάγκη να διαλέξουμε πλευρά.
Να πούμε ποιος έχει δίκιο.
Να αποφασίσουμε ποια στάση είναι “σωστή”.
Αλλά η ζωή δεν λειτουργεί έτσι.
Γιατί ένα παιδί που μεγαλώνει μόνο με το «πρόσεχε»,
μπορεί να μην τολμήσει ποτέ να ζήσει.
Και ένα παιδί που μεγαλώνει μόνο με το «προχώρα»,
μπορεί να μην μάθει ποτέ πού να επιστρέφει.
Η υπερβολή,από όποια πλευρά κι αν έρθει, πληγώνει.
Δεν υπάρχει ισορροπία όταν όλοι λένε το ίδιο.
Η ισορροπία γεννιέται από τη διαφορά.
Από αυτή τη λεπτή, δύσκολη, σχεδόν αόρατη γραμμή
ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που αγαπούν το ίδιο παιδί με διαφορετικό τρόπο.
Η μάνα δίνει την ασφάλεια.
Ο πατέρας δίνει την ώθηση.
Η μάνα λέει «είμαι εδώ».
Ο πατέρας λέει «μπορείς».
Και το παιδί…
δεν χρειάζεται να διαλέξει.
Χρειάζεται να τα πάρει και τα δύο.
Γιατί μόνο τότε θα μάθει κάτι που δεν διδάσκεται εύκολα:
Να στέκεται μόνο του…
χωρίς να νιώθει ποτέ μόνο.
Και ίσως τελικά, αυτό να είναι το πιο δύσκολο κομμάτι της γονεϊκότητας.
Όχι να συμφωνείς.
Αλλά να συνυπάρχεις.
Όχι να επιβάλλεις τη δική σου αλήθεια.
Αλλά να αφήνεις χώρο και για την αλήθεια του άλλου.
Γιατί στο τέλος της ημέρας,
δεν μεγαλώνει το παιδί αυτό που έχει “δίκιο”…
Μεγαλώνει το παιδί που έμαθε
και να αγαπιέται
και να αντέχει.
Βασίλης Μοτσάκος
Εκπαιδευτικός & Ανεξάρτητος Δημοτικός Σύμβουλος Ραφήνας Πικερμίου
