Υπάρχει ένας αιρετός εκεί έξω που έχει καταφέρει κάτι μοναδικό. Να παίρνει κάθε μήνα τον μισθό του, χωρίς να ταλαιπωρείται από την υπερβολική επαφή με την εργασία.
Από όταν εκλέχθηκε και λόγω έλλειψης “ανταγωνιστών”… μέχρι σήμερα, το μόνο που λειτουργεί με απόλυτη συνέπεια είναι η μισθοδοσία του. Όλα τα άλλα αγνοούνται.
Τον ψάχνουν δημότες και συνεργάτες. Υπάρχουν στιγμές που τον ψάχνουν ακόμα και άνθρωποι της ίδιας της διοίκησης και απλώς κοιτάζονται μεταξύ τους με εκείνο το βλέμμα: «Ρε παιδιά… υπάρχει όντως;»
Πλέον δεν μιλάμε για αυτοδιοικητικό στέλεχος, αλλά για φαινόμενο. Για έναν σύγχρονο μύθο της τοπικής διοίκησης. Κάτι ανάμεσα σε φάντασμα, urban legend και μόνιμη τραπεζική εντολή.
Το συγκλονιστικό είναι ότι το ξέρουν όλοι και όμως κανείς δεν αγχώνεται ιδιαίτερα. Σαν να έχει γίνει αποδεκτό πως σε κάθε διοίκηση χρειάζεται κι ένας άνθρωπος που απλώς… υπάρχει μισθολογικά.
Και κάπως έτσι περνάει ο καιρός, οι μήνες αλλάζουν, οι καταθέσεις πέφτουν και οι αρμοδιότητες ταξιδεύουν μόνες τους.
