Δείξε μου τους φίλους σου, να σου πω ποιος είσαι. Πες μου ποιες ηγέτες σου πλέκουν το εγκώμιο, για να δω τι είδους πολιτική ακολουθείς..
ΝΙΚΟΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Την Πέμπτη κοιμηθήκαμε με τα εγκώμια του Ντόναλντ Τραμπ προς την Ελλάδα και τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Την Παρασκευή ξυπνήσαμε με μέλη της κυβέρνησης να κομπάζουν για τα εν λόγω σχόλια στο διαδίκτυο.
Μισό λεπτό να βάλουμε τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση. Ο Τραμπ θεωρείται, όχι άδικα, ως ένας από τους πιο ανυπόληπτους προέδρους στην ιστορία των ΗΠΑ. Γκρεμίζει, κατά γενική ομολογία, το διεθνές δίκαιο για να επιβάλλει το δίκαιο του ισχυρού, σύρεται πίσω από το ρατσιστικό κράτος του Ισραήλ σ’ έναν εντελώς παράλογο πόλεμο στον Ιράν και προκαλεί θυμηδία σε κάθε του δημόσια εμφάνιση.
Όταν σε εγκωμιάζει ένας τέτοιος τύπος, έστω και από τη θέση του προέδρου των ΗΠΑ, μάλλον θα πρέπει να ανησυχήσεις, να προβληματιστείς ή τουλάχιστον να μην ενθουσιαστείς. Όμως όχι, το κυβερνητικό σύστημα προπαγάνδας θα αξιοποιήσει ακόμα και αυτό για να πείσει…
Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα: Ο Τραμπ επιβεβαίωσε αυτό που έχουν επισημάνει πολύ τον τελευταίο χρόνο. Ότι η Ελλάδα έχει φορέσει το κοστούμι του απολύτως πρόθυμου συμμάχου, του ανθρώπου για όλες τις δουλειές πάνω στο οποίο οι ΗΠΑ μπορούν να βασίζονται σε ότι αφορά τις business στην Ανατολική Μεσόγειο.
Η Ελλάδα, ως πιστός υπηρέτης, κάνει τα πάντα. Αμύνεται, για λογαριασμό της Aramco, στη Σαουδική Αραβία με ελληνικό οπλισμό, παραχωρεί (εννοείται) τη βάση της Σούδας για τον ανεφοδιασμό αμερικανικών πολεμικών πλοίων, στηρίζει, μέχρι θανάτου, τον Νετανιάχου, παρά το γεγονός ότι ο τελευταίος διαπράττει (με τη βούλα του ΟΗΕ) γενοκτονία στη Γάζα και μαζικές εκκαθαρίσεις στο Νότιο Λίβανο.
Τι άλλον να κάνει πια η ελληνική κυβέρνηση για να εξασφαλίσει ένα εγκώμιο; Σπαθιά να καταπιεί;
Και ο Πρωθυπουργός, ως άτυπος tour operator, μάς πληροφορεί ότι ο πρόεδρος Τραμπ θα περάσει εξαιρετικά όταν θα επισκεφθεί την Ελλάδα. Το μόνο που δεν πρότεινε είναι να δοθεί στον Αμερικανό πρόεδρο ελληνικό διαβατήριο τιμής ένεκεν.
Στα σοβαρά τώρα: Η χώρα μοιάζει παγιδευμένη στις αλλοπρόσαλλες στοχεύσεις του πλανητάρχη τις οποίες στηρίζει χωρίς κανένα δισταγμό. Ο Τραμπ ουδέποτε έχει εκφραστεί περισσότερο κολακευτικά για Ευρωπαίο ηγέτη, ακόμα και η Μελόνι του έχει γυρίσει την πλάτη γιατί έχει αντιληφθεί ότι ο άνθρωπος βάζει φωτιά στα τόπια χωρίς κανέναν λόγο.
Η κυβέρνηση και ο Κυριάκος Μητσοτάκης προσωπικά δείχνουν να μην κατανοούν την κατάσταση. Η κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν. Και η Ελλάδα εγκλωβίζεται στις δαγκάνες μίας προσωποπαγούς πολιτικής για τον πλανήτη η οποία έχει ξεκάθαρα ως κύριο κίνητρο το προσωπικό κέρδος.
Τι έχει να αποκομίσει η Ελλάδα από την απευθείας εμπλοκή της σ’ όλον τον παραλογισμό; Τι έχει να περιμένει από έναν ηγέτη που χασκογελάει όταν του αναφέρουν τον όρο διεθνές δίκαιο; Τι προσδοκά από τον εναγκαλισμό με τους άφρονες που έτυχε να κυβερνούν αυτήν την περίοδο την Αμερική;
Απαντήσεις δεν δίνονται και έτσι η ανησυχία ενισχύει, γιγαντώνεται θα έλεγε κανείς.
Μία υπενθύμιση για το τέλος: Ουδείς έχει δώσει στην κυβέρνηση λευκή επιταγή για κανένα ζήτημα. Αν η εξωτερική πολιτική της χώρας και η παραδοσιακή της προσήλωση στο διεθνές δίκαιο έχουν διαφοροποιηθεί, οι Ελληνες πολίτες και η ελληνική βουλή οφείλουν να το γνωρίζουν.
Η λογοδοσία βέβαια φαίνεται να είναι άγνωστη έννοια για την παρούσα κυβέρνηση. Καλό θα είναι να της το θυμίζουμε ότι υπάρχει όμως.
