Η επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας δεν είναι ούτε λαϊκό είδωλο, ούτε μασκοφόρα εκδικήτρια, πόσο μάλλον αρχηγός της αντιπολίτευσης. Είναι εκπρόσωπος ενός ευρωπαϊκού θεσμού που η κυβέρνηση, παρά τα όσα έλεγε κάποτε, επιχειρεί να απαξιώσει και, μάλιστα, ανεπιτυχώς.
Να ήταν άραγε ο κλασικός διαδικτυακός χαβαλές που συνήθως ολοκληρώνει τον σύντομο κύκλο ζωής κάθε ιστορίας που βρίσκεται στην επικαιρότητα, μετατρέποντάς την σε επιθεωρησιακό νούμερο;
Μήπως είναι οι ίδιες οι ιστορίες που βρίσκονται τελευταία στο κέντρο της επικαιρότητας και μοιάζουν όλο και πιο πολύ με επιθεωρησιακά νούμερα;
Ή είμαστε τόσο απελπισμένοι;
Σε κάθε περίπτωση, μέχρι το τέλος της ημέρας που η επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, Λάουρα Κοβέσι, πέταξε τις «βόμβες» της στο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών, στο ελληνικό Facebook είχε εμφανιστεί σελίδα υποστηρικτών της: Laura Codruța Kövesi Greek Fans. Για την ώρα μετρά σχεδόν 500 followers και φιλοξενεί αναρτήσεις του τύπου «Όταν ο Παύλος Τσίμας πήρε συνέντευξη από τη Λάουρα της καρδιάς μας…».
Βέβαια, η Λάουρα Κοβέσι δεν ασχολήθηκε με τις ελληνικές υποθέσεις για να γίνει λαϊκό είδωλο. Ούτε για να την υποδέχονται στη χώρα μας, με προσμονή ή αποστροφή, ως μασκοφόρα εκδικήτρια. Και το σημαντικότερο απ’ όλα: η Λάουρα Κοβέσι δεν είναι αρχηγός της αντιπολίτευσης.
Μπορεί, τόσο στην προηγούμενη επίσκεψή της τον περασμένο Οκτώβριο όσο και τα τελευταία 24ωρα, να έχουν στοιχηθεί όλοι πίσω της αντλώντας υλικό κι έμπνευση για κριτική στην, από παντού ελεγχόμενη πια, κυβέρνηση, αλλά δεν είναι δική της δουλειά να καλύψει το κενό εκπροσώπησης.
Η Ρουμάνα αξιωματούχος όμως έχει ένα πλεονέκτημα. Δεν έχει συναισθήματα. (Όπως έχει η αντιπολίτευση σε όλα τα μέρη του κόσμου και συχνά δεν κάνει σωστά τη δουλειά της παραβαίνοντας τον κανόνα «μη μισείς τους αντιπάλους σου».) Γιατί, τουλάχιστον θεωρητικά, είναι μέρος της δουλειάς της Κοβέσι να μην έχει συναισθήματα. Δουλειά της είναι να αξιολογεί καταγγελίες, να αξιοποιεί τα στοιχεία και να ελέγχει τη διαφθορά που στηρίζεται σε κοινοτικούς πόρους.
Κι εδώ είναι το επικοινωνιακό λάθος που έχει κάνει στην περίπτωση της Κοβέσι η κυβέρνηση. Δεν την έχει αντιμετωπίσει ως θεσμό, αλλά ως πολιτικό αντίπαλο. Κι αυτό εκπυρσοκροτεί διαρκώς, ουσιαστικά λειτουργώντας ως ομολογία ενοχής. Από τη μία είναι να γελάς με το υστερικό αντιευρωπαϊκό κατάντημα των δήθεν, κι άλλοτε, Μένουμε Ευρώπη κι από την άλλη, κι όμως, να εκπλήσσεσαι με το τι είναι διατεθειμένοι να πουν προκειμένου να μετατοπίσουν τη συζήτηση και να αλλάξουν την ατζέντα.
Πέρα από το μπαλαντέρ περί «ρωσοκίνητων παρεμβάσεων», το γενικό κι αόριστο «τι σκοπιμότητες εξυπηρετεί;» και το σεμνότυφο «μα καλά, σταρ είναι να δίνει συνεντεύξεις;». αυτήν την εβδομάδα βγήκαν κι άλλα χαρτιά: ο Άδωνις Γεωργιάδης κατηγόρησε την ευρωπαία εισαγγελέα Πόπη Παπανδρέου ότι παίζει παιχνίδια προκειμένου να ανανεωθεί η θητεία της (κάτι που έχει γίνει ήδη από τον Νοέμβριο αλλά τελεί υπό την έγκριση του Ανώτατου Δικαστικού Συμβουλίου – αλήθεια ποιος εκβιάζει ποιον εδώ;), ο Γιώργος Φλωρίδης συνάντησε την Κοβέσι και της ζήτησε να μην έρχονται σε δόσεις οι δικογραφίες (ίσως ένας από τους πιο αστείους τίτλους της χρονιάς), η Σοφία Βούλτεψη κατηγόρησε την Κοβέσι ότι προσπαθεί «να εφαρμόσει δικαιοσύνη Τσαουσέσκου στην Ελλάδα» γιατί «αν έχεις μεγαλώσει σε ένα καθεστώς που τα παιδιά ρουφιανεύουν τους γονείς τους, αυτά δε φεύγουν από μέσα σου» (από πού να το πιάσεις και πού να το αφήσεις;), ο Χαράλαμπος Αθανασίου είπε ότι «η Κοβέσι έρχεται να ανατρέψει το Σύνταγμα» και ξανά ο Άδωνις Γεωργιάδης, στους Δελφούς μάλιστα, ξεφύσηξε σε μια αποστροφή του λόγου του «όσο μας επιτρέπει ακόμα η κυρία Κοβέσι, έχουμε δημοκρατία».
Κι όλοι μαζί, βεβαίως, προσπαθούν να κανονικοποιήσουν εδώ και κάποιες εβδομάδες το ρουσφέτι ως «κάτι που γινόταν πάντα», περιγράφοντάς το ως περίπου αναπόφευκτο στη σχέση βουλευτών και πολιτών.
Ξέρετε, στο εσωτερικό αυτό μπορεί να πιάνει. Μπορεί, ακούσια ή σκόπιμα, τα ΜΜΕ να φιλοξένησαν αφιερώματα και ρεπορτάζ για το ρουσφέτι ως κομμάτι της νεοελληνικής κουλτούρας. Μπορεί η Κοβέσι να φόρεσε για λίγο το πιο WTF? ύφος της όταν δέχτηκε ερώτηση στους Δελφούς αν οι επισυνδέσεις για τον ΟΠΕΚΕΠΕ έγιναν με malware (…θα ήταν ενδιαφέρον να απαντούσε «όχι, δεν τους φυτέψαμε Predator», είπε απλά «όλα έγιναν νόμιμα με τις απαραίτητες άδειες και υπογραφές») ή όταν την ρώτησαν αν χρησιμοποιεί AI στη διερεύνηση. Μπορεί, δηλαδή, να γίνονται απέλπιδες προσπάθειες για να απομακρυνθούμε από την ουσία της υπόθεσης.
Εκεί μας επανέφερε με τον αυστηρό της τόνο η Κοβέσι, χωρίς να μασήσει τα λόγια της, είναι η απόσταση που την κάνει ανθεκτική στην αδέξια δολοφονία του χαρακτήρα της που είναι σε πλήρη εξέλιξη. Μας πληροφόρησε ότι «φέτος είχαμε διπλάσιο αριθμό νέων καταγγελιών από Ελλάδα», προειδοποίησε για αναφορές αφενός μεν για την πορεία των χρημάτων του Ταμείου Ανάκαμψης κι αφετέρου δε για διαφθορά σε συστήματα Υγείας κρατών-μελών (χωρίς πάντως να κατονομάσει εδώ την Ελλάδα).
Και συμπύκνωσε την ουσία που, όντως διαχρονικά, βρίσκεται στην εξής φράση: «το εμπόριο επιρροής είναι έγκλημα».
Κι όχι δουλειά κάποιας κυβέρνησης ή κάποιου επιτελικού κράτους, θα μπορούσε εύλογα να προσθέσει κάποιος…
