Υπάρχει μια στιγμή στην Αρτέμιδα που δεν χρειάζεται πρόγνωση καιρού για να την καταλάβεις.
Είναι εκείνη που αρχίζει να βρέχει λίγο πιο δυνατά και πολλοί σκέφτονται το ίδιο πράγμα: «μακάρι να αντέξει αυτή τη φορά».
Μέσα σε λίγα λεπτά, οι δρόμοι αλλάζουν εικόνα. Το νερό συγκεντρώνεται, τα φρεάτια δοκιμάζονται, οι γειτονιές κρατούν την ανάσα τους. Κάθε δυνατή βροχή μοιάζει γνώριμη όχι γιατί είναι ίδια, αλλά γιατί φέρνει μαζί της τις ίδιες ανησυχίες.
Και δεν είναι μόνο η ένταση της κακοκαιρίας που προβληματίζει. Είναι ότι η πόλη δείχνει να δυσκολεύεται να την διαχειριστεί.
Γιατί εδώ δεν μιλάμε για ένα μεμονωμένο περιστατικό. Είναι μια κατάσταση που επανέρχεται, που δοκιμάζει ξανά και ξανά τα ίδια σημεία. Και κάθε φορά, αφήνει πίσω της το ίδιο ερώτημα: τι έχει αλλάξει στην πράξη;
Τι να πρωτοπείς; Τα σημεία που πλημμυρίζουν συστηματικά; Τα φρεάτια που δεν επαρκούν σε έντονες βροχοπτώσεις; Τα σπίτια που μέχρι πριν λίγο ήταν απλώς σπίτια, και τώρα γίνονται σημεία άμυνας. Ή τις παρεμβάσεις που έγιναν, αλλά δεν φαίνεται να αποδίδουν όπως θα περίμενε κανείς;
Και εδώ μπαίνει η μνήμη. Γιατί δεν μπορεί να πει κανείς ότι δεν έγιναν προσπάθειες. Έγιναν έργα, ανακοινώθηκαν λύσεις, δαπανήθηκαν χρήματα. Υπήρξε μια κατεύθυνση.
Κι όμως, η εικόνα στις πρώτες δύσκολες συνθήκες δεν είναι αυτή που θα καθησύχαζε τους κατοίκους. Και πίσω από όλα αυτά, υπάρχουν άνθρωποι. Κάτοικοι που βλέπουν το νερό να πλησιάζει τα σπίτια τους. Οικογένειες που κάθε φορά που ο καιρός χαλάει ανησυχούν λίγο περισσότερο. Πολίτες που ζητούν άμεση ανταπόκριση και πολλές φορές τη βρίσκουν με καθυστέρηση.
Για χρόνια, η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από μελέτες, έργα και σχεδιασμούς. Λογικό έτσι προχωρούν αυτές οι υποθέσεις. Όμως το ζητούμενο δεν είναι πια οι εξαγγελίες.
Είναι το αποτέλεσμα. Η Αρτέμιδα δεν έχει ανάγκη από άλλη περιγραφή του προβλήματος. Τη γνωρίζει καλά. Χρειάζεται να δει στην πράξη ότι κάτι αλλάζει!
…ευτυχώς που αύριο θα βρέξει λίγο… ή όχι;
ΑΡΤΕΜΙΣΙΑ
