Τα κίτρινα γιλέκα της Γαλλίας και τα πάντα διαμαρτύρονται για δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος;

Διαφήμιση Επτά χρόνια μετά τις διαμαρτυρίες “Gilets Jaunes” ή κίτρινα γιλέκα και εικονικά επαγγέλματα κυκλικής διασταύρωσης κούνησαν τη Γαλλία, ένα νέο κίνημα που ονομάζεται “Bloquons Tout”-μπλοκάρει τα πάντα-αμφισβητεί την κυβέρνηση του Προέδρου Emmanuel Macron, αντλώντας συγκρίσεις με τα γεγονότα του 2018. Αλλά σε ποιο βαθμό είναι οι δημοφιλείς εξεγέρσεις συγκρίσιμες; Η άμεση ομοιότητα και με τις δύο είναι ότι προέκυψαν στα κοινωνικά μέσα ενημέρωσης, την κύρια πλατφόρμα για την κοινωνική δυσαρέσκεια και τη συγκέντρωση ανθρώπων παγκοσμίως. “Οι διαμαρτυρίες κίτρινων γιλέκα ήταν κυρίως στο Facebook, με ομάδες που διαθέτουν έως και 1 εκατομμύριο ενεργά μέλη, αποκαλύπτοντας μια δημοφιλή κινητοποίηση που τροφοδοτείται από μαζική, συναισθηματική και ιική έκφραση”, Véronique Reille Soult, ειδικός κοινωνικών μέσων ενημέρωσης, σχολίασε στο Les Echos. “Η ορατή έκφραση του κινήματος μπλοκ όλα είναι κυρίως στο Χ και αντιστοιχεί σε μια πιο μαχητική, κινητοποίηση που βασίζεται σε γεγονότα, η οποία σε αυτό το στάδιο δεν έχει φτάσει στο ίδιο επίπεδο αυθόρμητης υποστήριξης”. Τα κίτρινα γιλέκα και μπλοκάρουν τα πάντα κινήματα μοιράζονται επίσης το γεγονός ότι οι απαιτήσεις για δράση δεν προέρχονταν από παραδοσιακά πολιτικά κόμματα ή συνδικάτα ή σαφώς προσδιορίστηκαν δημόσιους ηγέτες, αλλά πρωτοβουλίες των πολιτών, προκλητικές από τους καθιερωμένους κύκλους εξουσίας. Αλλά εκτός από τις κοινές στρατηγικές διαταραχής, που περιλαμβάνουν δράσεις υψηλής ορατότητας, υπάρχουν αποχρώσεις όταν πρόκειται για την ταυτοποίηση πρωταγωνιστών, κινήτρων και στόχων των μεμονωμένων διαμαρτυριών. Οι βασικές αιτίες των αναταραχών που προκάλεσαν αρχικά από μια πρόταση για αύξηση του φόρου καυσίμων κυβερνητικών καυσίμων, τα κίτρινα γιλέκα ήταν ένα αυθόρμητο κίνημα βάσης, που αργότερα εξελίχθηκε σε μια μαζική επίδειξη θυμού ενάντια στις κοινωνικές ανισότητες και τις κυβερνητικές ελίτ. Σχεδιάζοντας υποστήριξη μεταξύ της εργατικής τάξης, των συνταξιούχων και εκείνων που επηρεάζονται περισσότερο από την επισήμανση, τόνισε τη διαίρεση της Γαλλίας μεταξύ των αγροτικών, περιφερειακών περιοχών και των μεγάλων αστικών κέντρων της. “Δεν είμαστε η αόρατη Γαλλία”, ισχυρίστηκε ένα από τα φυλλάδια τους. Ο Jerome Rodrigues, μια εξέχουσα φιγούρα του κινήματος, δήλωσε στον Euronews τη στιγμή που αυτό που οδήγησε τους ανθρώπους στους δρόμους ήταν απλό. “Όλοι όσοι θέλουν οι άνθρωποι είναι να μπορούν να ζουν από τους μισθούς τους”, δήλωσε ο Rodrigues. “Απλά έχοντας αρκετό για να φάει μέχρι το τέλος του μήνα και να είναι σε θέση να πάρει τα παιδιά στις ταινίες μια φορά σε μια στιγμή.” Που προκλήθηκε από το σχέδιο προϋπολογισμού του πρωθυπουργού Francois Bayrou του 2026, το οποίο περιελάμβανε μια πρόταση για την κατάργηση δύο δημόσιων διακοπών, το Block Everything Aredest περιλαμβάνει μέτρα λιτότητας, περικοπές στις συντάξεις και τις κοινωνικές υπηρεσίες και στοχεύει στην προσέγγιση της ανοικτής αγοράς στο σύνολό της. “Υπάρχει η επιθυμία να μπλοκάρει την οικονομία ειδικότερα”, δήλωσε ο Patrick Vassort, κοινωνιολόγος και πολιτικός επιστήμονας στο Πανεπιστήμιο του Caen, στο Radio France. “Νομίζω ότι οι ακτιβιστές έχουν καταλάβει ότι ο μόνος τρόπος για την άσκηση πίεσης δεν είναι πλέον να πορεύεται στις πόλεις, αλλά να μπλοκάρει τις ροές”. “Οι οικονομικές ροές περιλαμβάνουν τόσο νομισματικές ροές όσο και ροές εργαζομένων, φορτηγών και προϊόντων.” Όπως τα κίτρινα γιλέκα, το μπλοκ όλα δεν έχουν σαφώς αναγνωρίσιμη ηγεσία. Ωστόσο, είναι δομημένο από διάφορες τοποθεσίες του Διαδικτύου που δείχνουν ιδεολογικές, αν και διαφορετικές, ρίζες. Ενώ ο υποτιθέμενος εκκινητής του κινήματος, “Les Essentiels” (τα βασικά), είναι μια συντηρητική κυρίαρχη ομάδα που προωθεί τον Χριστιανισμό και τη Γαλλία που αφήνουν την ΕΕ ή τους λεγόμενους βασικούς οργανισμούς Αναταραχή και αναποδογυρίζοντας τα τραπέζια συνολικά, όπως φαίνεται σε μια πρόσφατη μελέτη του γαλλικού fondation Jean Jaures, η βάση του μπλοκ όλα τα κίνημα είναι πιο πολιτικοποιημένα, νεότερα και από ένα ευρύτερο κοινωνικό φάσμα από αυτό των κίτρινων γιλέκων. Ως εκ τούτου, η ευρύτερη ατζέντα της, με στόχο την “αναστροφή του τραπεζιού” του τι θεωρούν οι υποστηρικτές ως νεοφιλελεύθερο πολιτικό και οικονομικό μοντέλο που χτυπούν ως αναποτελεσματικές, αθέμιτες, διεφθαρμένες και ανίκανοι να αντιμετωπίσουν τις ασθένειες της γαλλικής κοινωνίας, από οικονομικές δυσκολίες στο περιβάλλον. Ωστόσο, ούτε τα κίτρινα γιλέκα ούτε τα μπλοκ τα πάντα μπορούν να είναι πλήρως περιποιημένα, κάτι που είναι χωρίς αμφιβολία ένα από τα κλειδιά για τη δημοτικότητα των κινήσεων. Το μπλοκ τα πάντα φτάνουν σε αυτό το στάδιο, το οποίο παραβλέπεται από τα κίτρινα γιλέκα, δεν έχει ακόμη αξιολογηθεί. Στα επτά χρόνια που διαχωρίζουν τα δύο κινήματα, ένα ίχνος γεγονότων τόσο εσωτερικών όσο και εξωτερικών έχουν αναταράξει τις κοινωνίες παγκοσμίως: την πανδημία του Covid-19, τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία, τον πόλεμο του Ισραήλ-Χάμας, μια μυριάδα των καταστροφών που σχετίζονται με την κλιματική αλλαγή και η διαταρατλαντική διαταραχή της διοίκησης του Trump, για να ονομάσουν μόνο το δυναμικό. Όλα αυτά συνέβαλαν σε μια αυξημένη αίσθηση απελπισίας και θυμού προς την πολιτική ηγεσία, που αντιλαμβάνονται ευρέως ως ανίκανοι να κατευθύνουν τη χώρα από την παγκόσμια ρουβίδα. Συναισθήματα που δεν είναι αποκλειστικά για τη Γαλλία. Είτε στην Ισπανία, τη Γερμανία, την Ιταλία, το Ηνωμένο Βασίλειο ή τις Κάτω Χώρες, έχει αναπτυχθεί μια τάση διαταραχών διαμαρτυρίας που βασίζονται σε πολίτες σε ολόκληρη την Ευρώπη. Η κλίμακα των γαλλικών κινημάτων είναι παρόλα αυτά μοναδική. Πέρα από τον άμεσο στόχο της για την εξαφάνιση της Macron, το ερώτημα είναι τώρα αν το Block όλα έχουν τη δυνατότητα να αναπτύξουν και να συμβάλουν στην αναμόρφωση του πολιτικού μέλλοντος της χώρας. Και για να μπλοκάρει τα πάντα, υπάρχει ένα προφανές μάθημα που θα μπορούσε να μάθει από τον προκάτοχό του που έχει χρωματιστεί με νεογέννητο. “Σαφώς, υπάρχει ένα« πριν »και ένα« μετά »κίτρινα γιλέκα στη δημόσια συζήτηση», δήλωσε ο Le Bart, καλώντας το κίνημα «δημοκρατία των κυκλικών διασταυρώσεων». Σύμφωνα με τον Le Bart, τα κίτρινα γιλέκα ρίχνουν φως στις κοινωνικές ομάδες που συνήθως θεωρούν τους εαυτούς τους ως αόρατο: “Μια Γαλλία που έχει δυσκολίες στο τέλος του μήνα, μια Γαλλία της επισημότητας, η οποία περιορίζει τη δική της κατανάλωση – αρκετά διακριτή αλλά ακόμα αριθμητικά πολύ σημαντική”.