Η Μαντόνα αποκάλυψε ότι σκέφτηκε να αυτοκτονήσει κατά τη διάρκεια της δικαστικής διαμάχης για την επιμέλεια του γιου της

Μια από αυτές τις στιγμές ήταν όταν πάλευε για την επιμέλεια του γιου της. «Ίσως η πιο επώδυνη στιγμή στη ζωή μου, όπου πραγματικά δεν μπορούσα να βρω διέξοδο, ήταν όταν πέρασα αυτή τη μάχη για την επιμέλεια του γιου μου. Ακόμα κι αν ο γάμος μου δεν πέτυχε… συμβαίνει σε πολλούς ανθρώπους. Παντρεύονται τους λάθος ανθρώπους, δεν ταιριάζουν. Αλλά κάποιος που προσπαθεί να μου πάρει το παιδί ήταν σαν να με σκότωνε. Έτσι το ένιωθα. Και ήμουν σε περιοδεία τότε, έπρεπε να βγαίνω στη σκηνή κάθε βράδυ. Ξάπλωνα στο πάτωμα του καμαρινιού μου και έκλαιγα. Πίστευα πραγματικά ότι ήταν το τέλος του κόσμου. Δεν το άντεχα», μοιράστηκε η Μαντόνα.
Η διάσημη τραγουδίστρια, που χώρισε από τον Γκάι Ρίτσι το 2008, διευκρίνισε ότι πλέον έχει «πολύ καλή σχέση» με τον γιο της, αποδίδοντας στις πνευματικές αναζητήσεις της το ότι ξεπέρασε εκείνη την κρίση. «Ευτυχώς δεν νιώθω πια έτσι… Είμαι χαρούμενη να πω ότι είμαι πολύ καλή φίλη με τον γιο μου. Τότε δεν μπορούσα να το δω, πίστευα ότι όλα είχαν τελειώσει. Ευτυχώς, είχα μια πνευματική ζωή».

Η σταρ μίλησε και για την τεταμένη σχέση με τον αδελφό της, Κρίστοφερ, που πέθανε τον Ιούνιο του 2024 έπειτα από μάχη με τον καρκίνο, αποκαλύπτοντας ότι έχει γράψει τραγούδι προς τιμήν του.


«Το να κρατάς μίσος, κακία ή να θες να υποφέρει κάποιος… είναι ένα είδος δηλητηρίου, ένας καρκίνος», σημείωσε. «Γι’ αυτό είναι σημαντικό να βρεις τρόπο να συγχωρείς ακόμη και αυτούς που θεωρείς εχθρούς σου. Για πολύ καιρό ήταν ο αδελφός μου. Νομίζω οι πιο δύσκολοι είναι οι άνθρωποι που νιώθεις πιο κοντά σου, οι μεγαλύτεροι σύμμαχοί σου, και μετά στρέφονται εναντίον σου. Αυτοί που σε πληγώνουν πιο πολύ είναι εκείνοι που αγαπάς πιο πολύ», δήλωσε.
Η Μαντόνα παραδέχτηκε ότι δίσταζε να ξαναχτίσει γέφυρες με τον αδελφό της όταν εκείνος της ζήτησε βοήθεια, ενώ ήταν άρρωστος. «Δεν μιλούσαμε τρία χρόνια. Και ήταν εκείνος που, όντας άρρωστος, μου είπε “Χρειάζομαι τη βοήθειά σου”. Έπρεπε να αναρωτηθώ, ”Θα βοηθήσω τον εχθρό μου;” Και το έκανα. Ήταν σαν να έφυγε ένα τεράστιο βάρος από πάνω μου. Μπορούσα να είμαι μαζί του, να κρατώ το χέρι του, ακόμη κι αν πέθαινε, και να λέω ”Σ’ αγαπώ και σε συγχωρώ”. Αυτό ήταν πολύ σημαντικό».