Καταλαβαίνω ότι κάποιοι άνθρωποι δεν θέλουν να αλλάξει η κυβέρνηση. Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις είναι γύρω στο 25%. Αυτό αποτυπώνει ιδεολογικές προτιμήσεις ή ίσως απλώς ότι αισθάνονται ότι αυτή η κυβέρνηση υπερασπίστηκε τα συμφέροντά τους. Πάντως, την ίδια στιγμή όλη η υπόλοιπη ελληνική κοινωνία θέλει τα πράγματα να αλλάξουν. Ωστόσο, σαφώς αναγνωρίζω το δικαίωμα, από θέση αρχής, να υποστηρίζει κανείς τη Νέα Δημοκρατία.
Όμως, έχω σοβαρό πρόβλημα με εκείνους που δεν αρκούνται στην υποστήριξη της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη, αλλά προσπαθούν με επικίνδυνες υπεραπλουστεύσεις και ισοπέδωση των πάντων να μας πείσουν ότι είναι και η μόνη ορθολογική επιλογή. Για την ακρίβεια υποστηρίζουν ότι είναι για το ψυχιατρείο όσοι πιστεύουν ότι η χώρα χρειάζεται κάποιου είδους πολιτική αλλαγή και αναζητούν εναλλακτική.
Αναρωτιέμαι από πού αντλούν αυτή την αλαζονεία και αυτή τη βεβαιότητα, με ποιο δικαίωμα χλευάζουν τη λαϊκή κρίση και βούληση, όπως αυτή καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις, που με βάση τα όσα αποτυπώνονται, η κυβέρνηση αυτή τη στιγμή έχει κακή βαθμολογία σε όλους τους τομείς και την κοινωνία, στη μεγάλη πλειοψηφία της, εχθρική απέναντί της.
Δηλαδή, καταλαβαίνω κάποιον που θα προέτρεπε την κυβέρνηση να πάρει φιλολαϊκά μέτρα, να κάνει αυτοκριτική, να διορθώσει την πολιτική της στόχευση, ακριβώς επειδή η κοινωνία είναι τόσο εχθρική.
Όμως, το να υποστηρίζεις ότι η πλειοψηφία της κοινωνίας, επί της ουσίας, δεν ξέρει τι της γίνεται, δεν είναι ακριβώς «δημοκρατική τοποθέτηση».
Θυμίζει τις απόψεις των συντηρητικών οπαδών του «Παλαιού Καθεστώτος» στον 19ο αιώνα που υποστήριζαν ότι το πρόβλημα με τη δημοκρατία ήταν ότι θα δινόταν εξουσία στους φτωχούς που εξ ορισμού στα μάτια τους δεν είχαν τις διανοητικές ικανότητες για να μπορούν να αποφασίζουν για το μέλλον μιας χώρας.
Και τώρα κάτι ανάλογο έχουμε. Δεν είναι τυχαίο ότι όσοι σήμερα λένε ότι είναι για το ψυχιατρείο όσοι υποστηρίζουν ότι η χώρα χρειάζεται πολιτική αλλαγή και αυτό είναι εφικτό, είναι οι ίδιοι που έβγαιναν το 2015 και ισχυρίζονταν -προσφέροντας πολύτιμες υπηρεσίες στην τρόικα εσωτερικού και εξωτερικού- ότι η μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας, που υπέφερε από την ανθρωπιστική καταστροφή και υποστήριξε το «ΟΧΙ» δεν είχε επαφή με την πραγματικότητα και οδηγούσε τη χώρα στα βράχια.
Ούτε είναι τυχαίο ότι από τότε διατηρείται αυτό το ιδιαίτερο μίσος για όσους ανθρώπους δεν ήταν ούτε με τα μνημόνια ούτε με τη σημερινή διακυβέρνηση. Ουσιαστικά, είναι μια αντίληψη που λέει ότι μόνο το ένα τρίτο της ελληνικής κοινωνίας θα πρέπει να έχει αληθινό δικαίωμα πολιτικής συμμετοχής, όπως και ότι οι περισσότερες πολιτικές παρατάξεις, περίπου όλες εκτός από τη Νέα Δημοκρατία και όσα στελέχη του ΠΑΣΟΚ θα ήθελαν συνεργασία με τη Νέα Δημοκρατία, δεν θα έπρεπε καν να συμμετέχουν στη Βουλή, παρά μόνο υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα μιλούν πολύ και θα αποδέχονται να είναι για πάντα στην αντιπολίτευση.
Μικρή σημασία έχει για αυτούς τους «δημοσιολογούντες» ότι έχουν χάσει οποιαδήποτε επαφή με την πραγματικότητα, ιδίως με αυτή που βιώνουν τα λαϊκά στρώματα και η μεσαία τάξη. Τους αρκεί να αισθάνονται ότι παραμένουν κοντά στους διαδρόμους μιας εξουσίας που εξακολουθεί να τους θεωρεί χρήσιμους – αν και το «χρήσιμους ηλίθιους» θα ήταν μάλλον μια πιο ακριβής περιγραφή.
Γι’ αυτόν τον λόγο και πλέον έχουν φτάσει στο σημείο να μιλούν τόσο απαξιωτικά για τα κόμματα της αντιπολίτευσης, για τους ψηφοφόρους τους και βεβαίως για τους ηγέτες αυτών των κομμάτων – αναλογιστείτε εάν ποτέ στο παρελθόν θα τολμούσε κάποιος να ξεστομίσει ή να γράψει ότι όποιον επιθυμεί πολιτική αλλαγή στη χώρα, πρέπει να έρθουν να τον παραλάβουν οι «κύριοι με τις άσπρες μπλούζες».
Πάντως, εάν κάποιοι θα έπρεπε όντως να ζητήσουν μια στοιχειώδη εξέταση ως προς την ικανότητά τους να αντιλαμβάνονται την πραγματικότητα, είναι όποιοι ακόμη και σήμερα θεωρούν ότι οποιαδήποτε πολιτική αλλαγή στη χώρα θα ήταν καταστροφή.
Σε τελική ανάλυση, μια τέτοια επίσκεψη ίσως ήταν αποκαλυπτική για το ότι πλέον πιθανώς πρέπει να πάρουν σύνταξη και να σταματήσουν να εκτίθενται με ορατό κίνδυνο τη γελοιοποίηση. Γιατί από ένα σημείο και μετά δεν αρκεί να μπορείς ακόμη να χτυπήσεις το πληκτρολόγιο. Θα πρέπει να μπορείς να πεις και κάτι ουσιαστικό. Σε τελική ανάλυση ας το θεωρήσουν και τιμητική αποστρατεία.
in.gr
