Θυμάμαι τη Ραφήνα του 1980. Έβγαινες από το σπίτι και άκουγες τα τζιτζίκια, όχι τις μηχανές των πλοίων, ούτε τα ατελείωτα κορναρίσματα και την οργή των οδηγών που προσπαθούν να βρουν διέξοδο στους απαράδεκτους δρόμους εισόδου και εξόδου τα πόλης. Έκανες μια βόλτα στην παραλία και δεν χρειαζόταν να περάσεις τρία μποτιλιαρισμένα λεωφορεία, δύο φορτηγά και μια νταλίκα που ρώταγε πού είναι η Μύκονος. Τα παιδιά έπαιζαν στην πλατεία, όχι ανάμεσα σε κώνους και φορτωμένα ΙΧ.
Και τώρα; Ραφήνα 2025. Η μόνη πλατεία που μένει άδεια είναι το πάρκινγκ όταν έχει απαγορευτικό, αλλά και αυτό εκμισθωμένο, κλειδωμένο, όχι όπως παλιά που σε αυτό το μέρος κάναμε το πρώτο μας ποδήλατο και αποτελούσε σημείο συνάντησης για όλα τα παιδιά. Ο ήχος της θάλασσας έχει αντικατασταθεί από μεγάφωνα πλοίων. Από πάνω, αεροπλάνα κάθε 3 λεπτά. Από κάτω, κόρνες. Γύρω, φουγάρα. Και κάπου στη μέση, εμείς, οι κάτοικοι. Που πασχίζουμε να περάσουμε έναν δρόμο, χωρίς να χρειαστούμε διαπραγματευτή ΟΗΕ.
Φυσικά και χρειαζόμαστε λιμάνι! Πώς αλλιώς θα πάνε και θα πάμε στα νησιά; Αλλά ρε παιδιά… λίγο μέτρο! Δεν γίνεται το λιμάνι να είναι μεγαλύτερο από την πόλη. Δεν γίνεται να εξυπηρετεί περισσότερους ταξιδιώτες από το “Ελευθέριος Βενιζέλος” και η Ραφήνα να μην έχει ούτε στοιχειώδες πάρκινγκ, ή έστω μία βασική υποδομή πρόσβασης.
Κάθε καλοκαίρι, το κέντρο θυμίζει σκηνικό από το “Mad Max: Κυκλαδίτικη Οδύσσεια”. Πλοία μπαίνουν και βγαίνουν, ο κόσμος τρέχει να προλάβει, οι ντόπιοι προσπαθούν απλώς να πάνε σούπερ μάρκετ χωρίς να τους πατήσει ο ταξιδιώτης με σαγιονάρα και GPS.
Ανάπτυξη λένε. Και πράγματι, μεγαλώσαμε. Το μόνο που δεν αναπτύχθηκε ήταν η υποδομή. Ούτε κυκλοφοριακή μελέτη, ούτε σχέδιο πόλης, ούτε προτεραιότητα στον κάτοικο. Μόνο τσιμέντο, εξυπηρέτηση και… «κάντε υπομονή».
Η Ραφήνα δεν είναι ούτε γκαράζ, ούτε αεροδιάδρομος. Είναι πόλη. Και αν δεν το θυμηθούμε σύντομα, θα μείνουμε με τις αναμνήσεις – και με τα καυσαέρια.
Εφημερίδα Polis
