Σε μια εποχή που η προβολή έχει γίνει αυτοσκοπός και τα φώτα της επιτυχίας συχνά τυφλώνουν τις αληθινές αξίες, υπάρχει κάτι που οφείλουμε όλοι να θυμόμαστε: το παιδί.
Το παιδί με το άγχος στα μάτια και την καρδιά γεμάτη προσδοκίες. Το παιδί που φοράει για πρώτη φορά τη φανέλα του συλλόγου. Το παιδί που περιμένει να ακούσει το όνομά του στην αρχική πεντάδα. Το παιδί που επιστρέφει σπίτι, χωρίς να ξέρει αν πρέπει να χαρεί ή να απολογηθεί επειδή δεν σκόραρε, επειδή έπαιξε λίγο, ή επειδή απλώς δεν ξεχώρισε.
Το ίδιο παιδί που στο σχολείο μπορεί να σηκώνει διστακτικά το χέρι, που αγχώνεται για το διαγώνισμα, που ψάχνει ένα βλέμμα επιβράβευσης ή κατανόησης από τον δάσκαλο ή τον γονιό. Αυτό το παιδί, δεν έχει ανάγκη τα φώτα. Έχει ανάγκη να το αφήσουμε να νιώσει ελεύθερο, να κάνει λάθη, να γελάσει, να αποτύχει, να ξανασηκωθεί.
Όπως εύστοχα είπε ο Λουίς Ενρίκε, η ευτυχία του παιδιού δεν πρέπει να εξαρτάται από το αν έπαιξε καλά ή αν κέρδισε η ομάδα του. Η ερώτηση που πρέπει να του κάνουμε δεν είναι «σκόραρες;» αλλά «το χάρηκες;». Όχι γιατί η απόδοση δεν έχει σημασία, αλλά γιατί η ουσία βρίσκεται αλλού: στη χαρά, στη συμμετοχή, στη διαδικασία.
Το ίδιο ισχύει και για τη σχολική μάθηση: δεν έχει νόημα να ρωτάμε «τι βαθμό πήρες;» αλλά «τι έμαθες σήμερα;», «ένιωσες περήφανος για την προσπάθειά σου;»
Ο αθλητισμός είναι πρώτα και πάνω απ’ όλα παιδεία. Είναι μάθημα ζωής. Είναι εκεί όπου το παιδί θα μάθει τι σημαίνει προσπάθεια, επιμονή, συνεργασία, απογοήτευση, αποτυχία. Θα μάθει ότι δεν είναι το κέντρο του κόσμου, αλλά μέρος μιας ομάδας – ενός συνόλου.
Και η σχολική τάξη είναι επίσης μια ομάδα, μια κοινότητα. Εκεί όπου το παιδί μαθαίνει να ακούει και να εκφράζεται, να σέβεται, να προσπαθεί και να συνεχίζει ακόμα και όταν αποτυγχάνει.
Όπως επεσήμανε και ο Gregg Popovich, οι σπουδαιότεροι παίκτες δεν είναι αυτοί που παίρνουν τη μεγαλύτερη προβολή. Είναι αυτοί που θυσιάζονται για την ομάδα, που παραμένουν αθόρυβοι ήρωες, που δεν εγκαταλείπουν όταν δεν παίζουν, που δεν ψάχνουν δικαιολογίες. Είναι εκείνοι που μεγαλώνουν και γίνονται άνθρωποι με ήθος.
Η αθλητική εκπαίδευση δεν είναι ανταγωνισμός με τους άλλους γονείς. Δεν είναι show για το Instagram. Είναι μια βαθιά, εσωτερική διαδικασία που χτίζει χαρακτήρες. Όπως και η σχολική εκπαίδευση: δεν είναι αγώνας δρόμου για διακρίσεις ή βραβεία. Είναι χώρος καλλιέργειας ψυχής, εσωτερικής πειθαρχίας και προσωπικής ανάπτυξης.
Σήμερα, οι γονείς τείνουν να υπερπροστατεύουν. Να μιλούν πριν μιλήσει το παιδί. Να φωνάζουν πριν αφήσουν το παιδί να ακούσει. Να παρεμβαίνουν πριν μάθει να αναλαμβάνει ευθύνες. Αντί να είναι συνοδοιπόροι στην πορεία του, γίνονται «μάνατζερ» που εστιάζουν στο αποτέλεσμα, όχι στην πρόοδο. Και συχνά το αποτέλεσμα είναι η εγκατάλειψη όχι μόνο του αθλητισμού, αλλά της πίστης στον εαυτό.
Ο παιδικός αθλητισμός δεν είναι casting για το επαγγελματικό επίπεδο. Είναι εργαστήριο ψυχής. Είναι εκεί όπου το παιδί θα δοκιμάσει, θα αποτύχει, θα κλάψει, θα ξαναπροσπαθήσει. Εκεί όπου, με τον σωστό καθοδηγητή και τους σωστούς γονείς δίπλα του, θα μάθει να χάνει με αξιοπρέπεια και να κερδίζει με ταπεινότητα.
Όπως και στην τάξη,με έναν δάσκαλο που σέβεται, ενθαρρύνει και εμπνέει, το παιδί μπορεί να κάνει λάθη χωρίς φόβο, να τολμά, να εξελίσσεται, να ανθίζει. Ας μην ψάχνουμε όλοι τον επόμενο «Μέσι» ή τον νέο «Αντετοκούνμπο». Ας μεγαλώσουμε καλύτερους ανθρώπους. Ας επενδύσουμε στη χαρά, στην αξία του κόπου, στην ομορφιά της διαδρομής.
Γιατί στο τέλος της μέρας, η μεγαλύτερη νίκη δεν θα είναι το τρόπαιο, αλλά ο χαρακτήρας που θα χτιστεί μέσα στο γήπεδο. Ή στην αίθουσα διδασκαλίας. Αφήστε τα παιδιά να παίζουν και καθίστε στην κερκίδα με το πιο ζεστό χαμόγελο ή στο τελευταίο θρανίο με τα μάτια γεμάτα εμπιστοσύνη. Γιατί η μεγαλύτερη επιτυχία είναι να τα δείτε να γίνονται ευτυχισμένοι άνθρωποι.
Βασίλης Μοτσάκος
Δημοτικός Σύμβουλος Ραφήνας Πικερμίου – Εκπαιδευτικός
Εφημερίδα Polis
