Διαβάζω ότι και φέτος οι φιλοζωικές οργανώσεις αντιδρούν στον εορτασμό της Τσικνοπέμπτης στα σχολεία, ζητώντας από το Υπουργείο Παιδείας την πλήρη κατάργησή του. Παράλληλα, σε επιστολή τους προς το Υπουργείο, αλλά και προς τους διευθυντές των σχολείων, τους παροτρύνουν —ή θα μπορούσε κανείς να πει, τους υποδεικνύουν— να αφιερώσουν τη μέρα στη συζήτηση για τα ζώα και τον σεβασμό προς αυτά, διαφορετικά, όπως αναφέρουν, μπορεί να υπάρξουν νομικές συνέπειες – μηνύσεις δηλαδή.
Η Τσικνοπέμπτη όμως είναι ένα από εκείνα τα έθιμα (έθιμο της Ορθόδοξης Παράδοσης) που δεν χρειάζονται εξηγήσεις· λειτουργούν επειδή τα ζούμε. Είναι μια μέρα που σηματοδοτεί το πέρασμα προς τη Σαρακοστή, μια μικρή ανάσα πριν τη νηστεία, ένας τρόπος να θυμηθούμε ότι ο κύκλος του χρόνου δεν είναι μόνο ημερομηνίες, αλλά και πράξεις. Το έθιμο δεν είναι το κρέας. Είναι μια στιγμή συνύπαρξης που δεν ορίζεται από το φαγητό, αλλά από τη συμμετοχή.
Και σε τελική ανάλυση κανείς δεν ανάγκασε ποτέ κανέναν να φάει λουκάνικο ή σουβλάκι με το ζόρι. Όποιος δεν θέλει, δεν τρώει, δεν συμμετέχει βρε αδερφέ. Τόσο απλά. Ανοχή δεν σημαίνει να εξαφανίσουμε ό,τι δεν μας αρέσει — σημαίνει να αντέχουμε ότι ο άλλος ζει διαφορετικά από μας.
Γιατί σκεφτείτε τι θα συμβεί αν αρχίσουμε να καταργούμε ό,τι δεν μας αρέσει….σε όλους τους τομείς…..
ΚΑΣΣΑΝΔΡΑ
