Ο τρόπος με τον οποίο αναμένεται να “στηθεί” το Εθνικό Απολυτήριο είναι πολύ πιθανό να εκτοξεύσει την παραπαιδεία και να φέρει σε δεινή θέση τους εκπαιδευτικούς.
Η αλλαγή του συστήματος με το οποίο οι Έλληνες μαθητές και μαθήτριες εισάγονται στην τριτοβάθμια εκπαίδευση αλλά και η ενίσχυση του εκπαιδευτικού ρόλου του Λυκείου αποτελούν το δίχως άλλο εγχειρήματα τεράστιας δυσκολίας.
Γιατί; Διότι στη χώρα στην οποία υπήρχε κάτι να πει κανείς για τις πάσης φύσεως διαδικασίες που οργάνωνε το δημόσιο, οι Πανελλαδικές Εξετάσεις ήταν μακράν ότι πιο αμερόληπτο και αξιόπιστο είχε να επιδείξει το ελληνικό κράτος.
Ουδέποτε ακούστηκε κάτι σοβαρό για την αξιοπιστία του ζητήματος. Την ίδια ώρα η εμπιστοσύνη του κόσμου σ’ αυτό ήταν τεράστια. Πώς να πειράξεις λοιπόν ένα τέτοιο σύστημα χωρίς να ρισκάρεις την αξιοπιστία;
Τα όσα τόνισε η Σοφία Ζαχαράκη τις προάλλες στη σχετική συνέντευξη Τύπου μάλλον δεν ήταν ιδιαίτερα ενθαρρυντικά ως προς αυτή την κατεύθυνση.
Πρώτον και κύριο: Συζητείται (και δεν αποκλείστηκε εξ αρχής) να μετράει στον τελικό βαθμό και η προφορική επίδοση του μαθητή και στις τρεις τάξεις του Λυκείου.
Πως, λοιπόν, τα προφορικά θα αξιολογούνται και σε ποιο βαθμό θα επηρεάζουν το τελικό αποτέλεσμα; Ακόμα και λίγο να επηρεάζουν όμως, ο ασκός του Αιόλου θα ανοίξει και οι άνεμοι θα παρασύρουν τους εκπαιδευτικούς σε δημόσια και ιδιωτικά σχολεία.
Ειδικά στα δεύτερα αναμένεται… σφαγή πιέσεων ιδιοκτητών σχολείων και γονέων στους εκπαιδευτικούς, δεν θα υπάρξει κανένα έλεος. Είναι κοινό μυστικό ότι πολλοί γονείς, που πληρώνουν αδρά για την εκπαίδευση των παιδιών τους, αξιώνουν την …αύξηση της επίδοσης, ακριβώς γιατί πληρώνουν. Και εννοείται ότι οι ιδιοκτήτες πολλές φορές προτρέπουν τους εκπαιδευτικούς να υποκύψουν.
Άλλωστε δεν είναι και δύσκολο. Το εργασιακό στάτους των εκπαιδευτικών στα ιδιωτική εκπαίδευση είναι τόσο “εύθραστο” λόγω του περιβόητου νόμου Κεραμέως (το 2020) και η εργασιακή ανασφάλεια τόσο μεγάλη που μπορεί να δούμε και να καταγράψουμε “τέρατα”.
Ακόμα όμως και στο Δημόσιο Σχολείο, τα πράγματα μην φανταστείς κανείς ότι θα εξελιχθούν πολύ καλύτερα. Οποιονδήποτε επικεφαλής σχολικής μονάδας και αν ρωτήσετε, θα σας πει ότι γονείς χτυπούν τις πόρτες τους και εισβάλλουν στα γραφεία τους για ψύλλου πήδημα. Φανταστείτε τι έχει να γίνει αν η προφορική επίδοση “μετράει” στον τελικό βαθμό.
Εκτός όμως από το ζήτημα του μεριδίου των προφορικών στην τελική αξιολόγηση των μαθητών, προέκυψε, όπως τόνισε η κα Υπουργός, η ενίσχυση του θεσμού της Τράπεζας Θεμάτων με 2500 νέα θέματα, βασισμένα, υποτίθεται, στα νέα προγράμματα σπουδών για το Λύκειο.
To λέμε ορθά-κοφτά: Η Τράπεζα Θεμάτων αποτελεί τον παράδεισο των φροντιστηρίων και της παραπαιδείας σε όλα τα μαθήματα. Οι έμπειροι εκπαιδευτικοί των φροντιστηρίων κωδικοποιούν τα θέματα και εν συνεχεία παραδίδουν στους μαθητές τους όχι γνώση αλλά …τυφλοσούρτη ο οποίος όμως είναι πολύ χρήσιμος είτε σε διαδικασία εξετάσεων είτε σε κανονική σχολική ροή καθημερινών μαθημάτων.
Κατ’ αυτόν τον τρόπο δεν υπάρχει καμία ελπίδα να μειωθεί η παραπαιδεία στη χώρα τα αμέσως επόμενα χρόνια. Αντιθέτως, το σύστημα του Εθνικού Απολυτηρίου, όπως σχεδιάζεται, θα αναγκάσει τους γονείς να φροντίζουν πιο νωρίς για τη φροντιστηριακή ενίσχυση των παιδιών τους. Η μεγάλη οικονομική σφαγή θα αρχίζει πλέον από την Α’ Λυκείου και όποιος…αντέξει. Κοντολογίς, τρόμος για τους εκπαιδευτικούς και παράδεισος για τα φροντιστήρια.
Είναι κρίμα πάντως. Η ελληνική πολιτεία φαντάζει απολύτως συμβιβασμένη με το γεγονός ότι η παραπαιδεία ζει και βασιλεύει στη χώρα. Και δεν σκέφτεται να αλλάξει κάτι ριζικά έτσι ώστε να χτυπήσει το κακό στη ρίζα του. Μ’ αυτούς τους όρους, το Εθνικό Απολυτήριο θα γιγαντώσει τις ήδη μεγάλες ανισότητες στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα. Αλλά, τελικά, μήπως αυτός είναι ο στόχος;
