Η Τριγλία Ραφήνας δεν είναι απλώς ένα ακόμη σωματείο της Ανατολικής Αττικής. Είναι μια ομάδα με ρίζες βαθιές, που φτάνουν πίσω στο 1931, όταν πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία έστησαν από το μηδέν έναν σύλλογο για να κρατήσουν ζωντανή την ταυτότητα και τη συλλογικότητά τους. Από τότε μέχρι σήμερα, η Τριγλία έμαθε να στέκεται όρθια, να παλεύει, να ανεβαίνει, να πέφτει και να ξανασηκώνεται. Μόνο που αυτή τη φορά, η πτώση της δεν μοιάζει με τις άλλες.
Η φετινή χρονιά στο πρωτάθλημα της Α’ ΕΠΣΑΝΑ δεν ήταν απλώς κακή. Ήταν αποκαλυπτική. Η ομάδα έδειχνε από νωρίς ότι δεν μπορούσε να σταθεί. Έχασε βαθμούς σε παιχνίδια που έπρεπε να κερδίσει, δεν “καθάρισε” ματς που είχε στα χέρια της και, κυρίως, δεν έπεισε ποτέ ότι μπορεί να αντιδράσει.
Το τελικό αποτέλεσμα ήταν αναπόφευκτο. Η ομάδα τερμάτισε χαμηλά, δεν κατάφερε να κρατηθεί στην κατηγορία και οδηγήθηκε στον υποβιβασμό στο Β’ τοπικό. Και αν κάποιος σταθεί μόνο σε αυτό, θα δει τη μισή αλήθεια. Γιατί η πραγματικότητα είναι πιο σκληρή: η Τριγλία δεν έπεσε φέτος. Η Τριγλία έπεφτε εδώ και χρόνια.
Η αρχή έγινε από τη Γ’ Εθνική. Εκεί όπου μια ομάδα χρειάζεται δομή, βάθος και ξεκάθαρο πλάνο για να σταθεί, η Τριγλία δεν κατάφερε να επιβιώσει. Ο υποβιβασμός ήρθε, αλλά δεν συνοδεύτηκε ποτέ από επανεκκίνηση. Δεν χτίστηκε κάτι καινούργιο, δεν μπήκαν βάσεις, δεν δημιουργήθηκε προοπτική. Αντίθετα, η ομάδα έμεινε μετέωρη. Και όταν μια ομάδα μένει μετέωρη, αργά ή γρήγορα, πέφτει ξανά.
Αυτό που είδαμε φέτος μέσα στο γήπεδο ήταν απλώς η εικόνα αυτής της φθοράς. Μια ομάδα χωρίς ταυτότητα, χωρίς σταθερότητα, χωρίς την απαραίτητη ένταση. Μια ομάδα που δεν μπορούσε να κρατήσει αποτέλεσμα, που δεχόταν εύκολα γκολ και που δεν είχε καθαρό αγωνιστικό προσανατολισμό. Και έξω από το γήπεδο, μια πραγματικότητα ακόμη πιο ανησυχητική: ακαδημίες αποδυναμωμένες, παρουσία κόσμου περιορισμένη, συνολική εικόνα εγκατάλειψης.
Εδώ βρίσκεται και το κρίσιμο σημείο. Οι ευθύνες δεν είναι στιγμιαίες. Δεν βαραίνουν μόνο τη σημερινή διοίκηση. Δεν ξεκίνησαν φέτος. Είναι αποτέλεσμα επιλογών και παραλείψεων που συσσωρεύτηκαν τα τελευταία χρόνια. Είναι το αποτέλεσμα μιας πορείας χωρίς συνέπεια, χωρίς σχέδιο και χωρίς συνέχεια. Και όταν αυτά λείπουν, καμία ομάδα —όσο βαριά φανέλα κι αν έχει— δεν μπορεί να σταθεί.
Η Τριγλία, όμως, είναι πολύ μεγάλη για να χαθεί μέσα σε αυτή την εικόνα. Είναι ένας σύλλογος που έχει αποδείξει ότι μπορεί να επιστρέψει, αρκεί να υπάρξουν οι προϋποθέσεις. Με ανθρώπους που γνωρίζουν, που θέλουν και που μπορούν να ξαναχτίσουν από την αρχή. Με επιστροφή στη βάση, στην κοινωνία, στα παιδιά. Γιατί εκεί είναι η πραγματική δύναμη της ομάδας.
Το μόνο βέβαιο είναι ένα: η φετινή πτώση δεν ήταν ατύχημα. Ήταν το αποτέλεσμα μιας πορείας που είχε ξεκινήσει καιρό πριν. Και αν δεν ειπωθούν τα πράγματα με το όνομά τους, αν δεν αποδοθούν ευθύνες εκεί που πρέπει, τότε η κατηφόρα δεν θα σταματήσει εδώ.
Γιατί ομάδες σαν την Τριγλία δεν διαλύονται από έναν υποβιβασμό. Διαλύονται όταν ξεχάσουν τι είναι και σε αυτό το ιστορικό σωματείο δεν αξίζει κάτι τέτοιο!
